In de jaren '70 verbrachten wij menig weekend in de Ardennen. Op weg daarheen kwam je letterlijk niet 'om Luik heen'.
Ergens in de stad kwam je op een T-kruising, waarop twee onder elkaar geplaatste, maar in tegenovergestelde richting wijzende, borden beide aangaven hoe je naar Chératte én "Autres directions" moest rijden.
Niet ver voorbij Luik, bij het dorp Verviers (prima patatten), stond op een viaduct "Hollanders buiten!". Wij hebben vaak overwogen aan de andere kant "Belgen binnen!" te kalken - tot het op een keer al was gebeurd .

Ik las ooit eens een interview met een in Luik gestationeerde Nederlandse ambtenaar, die concludeerde dat Luik alleen interessant is voor 'vergane glorie'-fetisjisten. Daar reken ik mezelf dan maar toe. Wat Luik mooi maakt:

1. Het zicht op Sclessin vanaf de N63: de staalfabriek, ertegenover het stadion van Standard, en dan die eindeloze, Noord-engels aandoende arbeidershuizen tegen de helling aangeplakt.
2. Het oude centrum, met de typische architectuur die zo Maastrichts aandoet. Maar dan in het groot, en niet opgepoetst.
3. De zondagsmarkt: chaos alom, Italiaanse mensen, muziek en delicatessen, de wafellucht die je overal tegemoet walmt.

Ik ben het er niet mee eens dat Luik een lelijke stad is. Vroeger had ik ook dat idee, nadat ik op weg naar mijn vakantie met de trein daarlangs kwam. Maar ik ben er pas nog geweest en ik vond het een heel aparte stad, met grappige dingen en sfeer, bv. Outre-Meuse. Ik heb inmiddels het boek "Moeder Maas, een rivier om van te houden" gelezen. Dit boek gaat over alles wat er langs de Maas te beleven valt, van de bron in Frankrijk tot Rotterdam. Ook de fotograve/schrijfster is kennelijk gecharmeerd van Luik:
"Luik krijgt langzaam zijn charme terug waarbij de fraaie parken en pleinen opvallen, net als de oeroude gevels die staan ingeklemd tussen moderne reuzen."
En als je haar foto's ziet dan is het maar hoe je ernaar kijkt!

'Tout dépend du contexte,' zong de Franse zangeres Dani met haar schor-zwoele stem, tijdens de korte rit over de autobaan naar Luik, die ergens halverwege, ter hoogte van de koffiebranderij van 'Le Chat Noir' wordt aangeduid als 'Autoroute du Soleil'. Luik, dat is een beetje ons Europa - met al zijn uiterlijke contrasten, rijke cultuurleven en vele Zuid-Europese bewoners. Het is ook de grote stoere broer van het kleine zusje Maastricht. Hollandse vakantiegangers waren altijd al te verdelen tussen liefhebbers van Germaanse properheid (de Duitsland- en Oostenrijkgangers) en die van het avontuur, met alle morsigheid van dien, van de Romaanse wereld (de Frankrijkgangers). In de strekke tussen deze twee steden scheiden van oudsher deze geesten zich van elkaar. Luik is mij dierbaar, omdat zonder Luik dit stukje Nederland . Ik ben er dan ook tenminste eens in de maand, al was het maar om te ontkomen aan de Hollandse vlakheid of het netjes aangeveegde 'sjiek en sjoen' Maastricht. Het heeft verder goede theaters, een mooi museum, een uitstekende kunstacademie, een anarchistisch ingesteld kunstwereldje, leuke café's (vooral gezellig vol tijdens de zondagochtend, op en rond het Bat en in Outremeuse) en prima, goed betaalbare restaurants (probeer bijvoorbeeld 'ns dat Libanese restuarant in de Rue Roture). Doe dat maar aan, als je genoeg hebt van de opgepoetste overdaad van de Tefaf, straks in maart!

Ik vind Luik ook geen straf:
Net als de meesten hier kan ik genieten van de grauwe uitstraling van vervallen fabrieken. De vergane glorie langs de Maas en de (inderdaad) afzichtelijke lelijkheid van de gebouwen die ze vrijwel alleen in België bouwden (oh ja, ook in het Oostblok en in Engeland...;-). De woontoren langs de rechteroever van de Maas is wat dat betreft letterlijk het toppunt. Het gebouw heeft trouwens vrijwel even lelijke kopieën in Oostende (ook al een favoriet van me) en Antwerpen.
Toch rij ik nooit om via de ringweg waarmee we tegenwoordig wel om Luik heen kunnen, hoe hard de Tomtom van een vriend ook tegenstribbelde. Weer een reden om zo'n ding niet te kopen...;-). Ik rij altijd graag door de sombere tunnels die op en af gaan langs de maas.
Noem het nostalgie, maar ik zwelg er graag in. Dit was de route die ik vroeger met mijn ouders al naar het Zuiden reed, en ik blijf het een geweldige plek vinden. De ongeordende huisjes, besmeurd en vervallen, de chaotische winkelterreinen aan de rand van de stad. Schreeuwerige reclameborden van Le Roi du Matelas en de drukte op het tegenwoordig wat meer opgepoetste station Guillemins.
De markt op zondagmorgen is ook een belevenis. Drukte, wafels en friet.
En vergeet niet dat Luik ook het decor is van vertrek en aankomst van één van 's werelds mooiste wielerklassiekers: La Doyenne, Luik-Bastenaken-Luik. Zelfs de wielrenners komen altijd weer in Luik terug...

Ieder buitenstaander reageert totaal anders op de stad Luik......
Ik reageerde eerst ook heel enthousiast op de stad Luik..en ben daar ook
gaan wonen.
Na twee jaar in deze stad vertoefd te hebben, was ik o zo blij dat ik weer terug naar Maastricht kon gaan....
Luik is apart, en om het zo te houden...moet je daar niet gaan wonen...en anders verlies je je nostalgie..de aparte dingen die deze stad zo siert....maar wonen in Luik is gewoon een grote straf.

De meeste Nederlanders zullen Luik wel vooral vanuit de auto of de trein kennen, en het is waar dat je dan geen uitnodigend beeld krijgt - maar van welke stad wel? Luiks slechte reputatie zal voor een deel wel dateren uit de tijd dat je er nog niet met de auto omheen kon en dus, net op weg naar verder zuidelijke oorden, werd opgehouden in de Luikse file. Maar je moet natuurlijk uitstappen en te voet gaan proeven van de sfeer, van het levendige, rommelige, afwisselende, verrassende en, vooruit maar, gezellige Luik.
Georges Simenon, wel de beroemdste Luikenaar, is wel verweten dat het Parijs van zijn Commissaris Maigret ernstig op Luik leek. Het kan zijn, maar het geldt ook andersom: Luik heeft heel veel van Parijs!
Een probleem is wellicht nog de taal van Luik. Ik weet wel dat er eigenlijk geen lelijke talen bestaan, maar luister eens naar het Luikse Frans ... Het komt natuurlijk doordat het zo dicht bij ons ligt. Hebben wij net een beetje geleerd hoe echt Frans hoort te klinken, doen we daar ons best op, komen daar de Liégeois en die spreken volstrekt onbekommerd een Frans met een oorverdovend Nederlands accent., Het soort Frans dat een leraar er ooit toe bracht tegen mij uit te roepen dat ik klonk als een Baskische koe op klompen! Maar dat zijn natuurlijk allemaal maar vooroordelen. Daar moesten we ons nu maar eens overheen zetten.

Mijn eerste kennismaking met Luik was in 1963. Om in de Ardennen te komen moest je door het centrum van Luik. Het was rond het middaguur van een stralende dag, maar behalve een enkele auto was er niets wat glom of blonk; de hele stad was gewikkeld in een lijkwade van roet, zelfs de kasseien waren matzwart en we wisten niet hoe gauw we er weer uit moesten komen.
Wat een verschil met wat ik er zo'n dertig jaar later aantrof; het roet was overal weggeschrobt en er was zelfs op die sombere herfstdag een vriendelijk stadje met een gezellige markt en leuke kleine winkeltjes herrezen.

Vroeger reed ik met mijn ouders vanuit Tilburg, via Maastricht naar Spanje. Ik had aan het begin van de rit altijd last van wagenziekte en zo in de buurt van Luik was dat het ergst. Vandaar dat ik altijd aan braken denk als ik de naam Luik hoor. Na Luik was ik gewend aan het in de auto zitten en dan gingen de braakneigingen over.

De naam van de stad roept bij buitenlanders die Nederlands leren bijzondere reacties op. Vanwege de voor buitenlanders zo intens moeilijk te produceren -ui- wordt de uitspraak van Luik gekleurd naar Leuk.
Een Irakees barstte in lachen uit toen hij op de Belgische snelweg op de verkeersborden 'Liege' zag staan. Als je namelijk de naam uitpsreekt zeg je in het Iraaks een woord dat vertaald 'waarom' betekent.
Aan hen de eer om meerdere labels aan de stadsnaam te hangen. Aan ons de eer om verbanden te leggen.

Luik is geweldig! Een stad om te ontdekken. En er is veel te ontdekken. Als je maar goed zoekt.

Ik wil vooral wijzen op 2 bezoekwaardigheden:

1. Het Le Musée en Plein Air du Sart-Tilman. Het ligt op een bijzonder uitgestrekt Universiteitsterrein bovenop een heuvel ten zuiden van de stad. Het terrein ligt werkelijk bezwaaid met de meest waanzinnige kunstvoorwerpen en - uitingen. Opvallend genoeg zijn de objecten allemaal nog in prima staat. Het gaat trouwens om hedendaagse kunst; dus de Rembrandt-liefhebbers kunnen beter een andere plaats zoeken. het terrein is 7 dagen per week heel de dag vrij toegankelijk. Het is er fantastisch!

2. vergeet verder niet het Musée d’Art Moderne et d’Art Contemporain van Luik (MAMAC) te bezoeken. Prachtig geleden in een park aan het water. Voor elk wat wils. Het gebouw op zich is al de moeite meer dan waard.

Luik is geweldig. Ga er vooral naartoe!

Rene Klerks uit Tilburg

Sinds zes maanden woon ik met mijn man en twee dochters in Luik. Hiervoor in Amsterdam, dus dat is wel even wennen. Sinds ik hier woon, houd ik een weblog bij over mijn tijd in Luik: www.lisainluik.wordpress.com. En ik heb al vaker gezeurd en gezanikt over mijn nieuwe woonplaats. Grote delen vind ik inderdaad erg lelijk (de flats langs de Maas, de flats langs de Boulevard de la Sauvenière bijvoorbeeld, onbegrijpelijk dat die ooit zijn geplaatst). Ook vind ik de straten vaak erg vies en wat opvalt is de grote hoeveelheden hondenpoep. Ik ben begonnen om in elke hondendrol die ik tegenkom een vlaggetje te prikken, bij wijze van 'stil protest' (of het iets uithaalt, valt te betwijfelen). Te veel huizen zijn onverzorgd en kunnen absoluut een grondige poetsbeurt gebruiken.
Wel mooi: het centrum rond de kathedraal. Het groene gedeelte bij La Citadelle. En de vriendelijkheid van de mensen, niet te vergeten.
Maar inderdaad, er valt een hoop te verbeteren in 'La Cite Ardente'.

Luik wordt ten onrechte nog altijd in de hoek geduwd van armzaligheid, werkloosheid, criminaliteit en uitzichtloosheid. Een absoluut verkeerd beeld. Hoewel het heel lang zo geweest is, en ook nog niet helemaal weg als je door een aantal deprimerende voorsteden loopt.
Maar Luik is gelukkig meer. Het centrum (vanaf het Place Saint Lambert tot aan de kathedraal) is fantastisch opgeknapt (en dat heeft inderdaad te lang geduurd). Rondom het centrum worden veel oude wijken stevig gerenoveerd. En Calatrava is een gigantisch nieuw station aan het bouwen, het is bijna klaar.
Cultureel is Luik naast Brussel de hoofdstad van België (hoewel: bestaat dat nog), en tenminste van Wallonië. Een breed aanbod van theater, cinema, musea en manifestaties die door het hele jaar zijn te bezoeken of te bewonderen.
En vergeet niet de zondagse markt aan La Batte, kilometers langs de oevers met een hoogstaand culinair aanbod uit heel Europa, vooral uit Italië en Frankrijk. Of het beroemdste café chantant van België, Les Olivettes: een onvergetelijke ervaring. Met veel nostalgie.
En vergeet niet de meest bekende Luikenaar, de schrijver Georges Simenon: door de hele stad is letterlijk zijn spoor te volgen. Vooral in stadsdeel Outremeuse, dat zich niet zomaar 'La République libre d'Outremeuse' noemt, een eigenzinnig stadsdeel met een eigen karakter. Zeker rond de feestdag van Sainte Marie (15 augustus): een hele week lang volksfeesten in de smeltkroes van culturen (niet alleen vanwege de massaal aanwezige Congolezen). Outremeuse, met zijn eigen 'Quartier Latin'.
Luik, ik kom er vaak. En graag. Want het is het Parijs van de Benelux. Grootsteeds, en tegelijkertijd volks. De Seine heet er la Meuse (de Maas), en de Eifeltoren is hier gewoon te beklimmen door de hoge Montagne de Bueren te beklimmen. Met als hoogtepunt een fraai uitzicht over de stad.
U hebt me door: ik heb iets met Luik. Ik zie u in de Taverne Saint Paul, in de Rue Saint Paul (vlak bij de kathedraal), het oudste café van Luik. Een donkerbruine kroeg, waar zelfs Leon Troski nog ooit aan een van de massieve houten tafels heeft zitten nippen aan een Leffe brune. Of een Chimay. Of een Rochefort. Want van de Waalse bieren krijg je nooit genoeg. Santé!

Babar zingt Le Tango du Congo in Les Olivettes

Over het beroemste café chantant van België, schreef ik al een keer op mijn website. Misschien dat mijn verhaal de uitverkiezing van Luik tot lelijkste stad van het heelal nog kan tegenhouden. Ik was er op een zondag in augustus (2007). Hieronder een groot deel van mijn tekst:

La Batte langs de Maasoever, een van de grootste markten van Europa. Zo ver het oog reikt rijgen zich de kramen aaneen. Veel groenten, fruit, kleding en prullaria. Maar ook culinaire lekkernijen van vooral Italiaanse en Franse herkomst: kaas, worst, wijn. Daartussen de ‘veemarkt’: kippen, ganzen, eenden, en honden. Alles is te koop. Het verbindende element is de warm van gebraden kippen aan het spit, dikke frieten, en zelfs zuurkoolmaaltijden die liggen te pruttelen is mansgrote, platte pannen.
Daarna het centrum in voor een terras, bij de kathedraal. De eerste Leffe Brune wordt naar binnen geschoven: het is amper elf uur in de ochtend. Voor de noodzakelijk volle aflaat lopen we ook nog even door de kathedraal. De ijle walm van wierook hangt nog na te hijgen van de hoogmis, die net is afgelopen. En dan weer na het andere gedeelte van het centrum: via de Place du Marché naar de buurt rondom de gerestaureerde Saint Barthelémy. Lopen door de verstilde impasses, een dorp in de stad. Met veel bloemen in pittoreske binnentuintjes. Om weer terug te keren op een terras op de Place du Marché voor een maaltijd met kip en friet. Buiten op het terras, want de temperatuur is fantastisch. Zo’n 23 graden.

En dan wordt je ineens binnengezogen in het meest bekende café-chantant van Wallonië, Au Jardin des Olivettes in de Rue Pied du Pont des Arches. Het bruine etablissement heeft de deuren wijd open staan vanwege het zomerweer, en een oude bebrilde, en in een roze bloemetjesjurk gestoken dame zingt op een half meter hoog podiumpje oude Franse chansons. Ik schat de leeftijd van de zangeres op minstens vijfenzeventig. Het café zit stampvol met – toegegeven – wat ouder publiek. De derde leeftijd zit te nippen aan grote kelken Leffe, Ciney of Duvel. Er wordt met enthousiasme geapplaudisseerd na afloop van elk chanson.

We vinden een plek aan een smalle houten tafel, met goed zicht op de bejaarde artiesten. Die zingen om beurt twee oude Franstalige chansons. Piaff , Montand, Bécaud en Brel zijn daarbij favoriet. De gemiddelde leeftijd van de zangers en zangeressen ligt, naar mijn inschatting, boven de zeventig. Ver in de vorige eeuw was er de eeuwige roem, soms regionaal, soms alleen in Luik tot en met de Vrijstaat Outremeuse. Maar hun inzet blijft er niet bij achter. Integendeel. En dat ondanks de soms fysieke hindernissen die genomen moeten worden.

Stéphanie (la petite maman des Olivettes), een hoogbejaarde chansonnière wordt met vereende krachten op de te krappe bühne getild. En daar op een houten stoel gepositioneerd. Dat zingt een stuk steviger. Geeft zelfvertrouwen. En je kunt je concentreren op tekst en melodie. Soms wordt bijna het oude niveau bereikt, soms blijft de chansonnier of chansonnière daar ver van verwijderd. Het volume staat op vol, ondanks de uitstekende geluidsinstallatie.

En van de zangeressen pompt Janine haar populariteit op door aan haar tafelgenoten haar zojuist op de marché aangeschafte strakke strings te showen. Zo sta je - geestelijk - in ieder geval niet in je blote kont te zingen. De heren die optreden hebben ter compensatie hun pantalon tot vlak onder de oksels opgetrokken, ook al wordt het afzakken sowieso al verhinderd door brede bretels. Vlak voor ons is Babar al een kwartier lang bezig om - met behulp van zijn bejaarde vriendin (eveneens ooit eens een bekende zangeres) - een meezinger van minstens een halve eeuw oud uit te zoeken. Babar (inderdaad, van het olifantje!), is een kleine, dikke en beweeglijke Liégeois, en nog even enthousiast als vijftig jaar geleden. Even later klimt hij verhit het podium op. Het wordt Le tango du Congo, een levenslied dat zijn weerga niet kent. Vroeger vertolkt door de beroemde Grand JoJo. Nu meegezongen door de hele tent. Tot op de Cour, de toiletten in de kelder, waar Madame Pipi zorgt voor bijpassende ondergrondse galm. Bovengronds maakt de vertolker van dit levenslied ondertussen alles uit zijn nog ferme klankkast. Maakt er zelfs ondersteunende, theatrale gebaren bij. En illustreert het nog eens met een veelzeggende mimiek. Het publiek kan er niet genoeg van krijgen. Les Olivettes gaat bijna uit zijn houten dak.

Aan de elektrische piano blijft de toetsenman maar onverstoorbaar doorspelen. Soms zijn hoofd in de richting van de artiest wendend om het tempo op elkaar af te stemmen. Ne tirez pas sur le pianiste. Nooit moe. Zijn wapperende haardos en dito snor bewegen nerveus boven de brede bretels die over zijn rug en buik gespannen staan. Zijn dikke vingers blijven onvermoeibaar roffelen over het toetsenbord. Zelfs een plaspauze zit er niet in in al die uren dat we in het café zitten. Soms zingt hij een versregel mee.

Au Jardin des Olivettes is imiddels een internationaal bekend café-chantant. Er werd zelfs een filmdocumentaire, La vie en chantant, over gemaakt die op het Prix Europa Filmfestival 2006 in Berlijn werd bekroond met de speciale Prix Europa-prijs.

zie voor het volledige artikel, inclusief foto's: http://www.gerardstaals.nl/?p=526

brugge is ook een leuke stad

Luik likt haar diepe wonden en de littekens doorsnijden het hart van de stad, langs de Maas en de 'dérivation', de omlegging van de Maas. Luik was voor mij ook een doorgeefluik naar Frankrijk, waar ik twintig jaar gewoond heb. Sinds 2001 heeft Luik lij in haar armen gesloten en het omgekeerde geldt ook. Luik bruist, Luik ademt, Luik is joviaal, Luik begeert, Luik luikt met zwoele ogen. Luik, het prinsendom, vervaagd door de industriele revolutie, de op- en ondergang van Liège, het gnuivende gevoel dat overheerst is niet terecht. Uiteraard zwalken zeldzame fietsen door de zwartgeblakerde straten van de stad, is de concentratie fijnstof tienmaal te hoog, gaan drugs en criminaliteit hand in hand met een waanzinnige werkeloosheid, maar Luik is opstandig, houdt stand, is progressief, vraagt om uitleg. Neem een duik in Luik, doe mee, verander, dans op het ritme van hert nieuwe station van Santiago Calatrava, een reusachtig geraamte dat van binnenuit aan een walvis doet denken, het is binnenkort weer Pasen en waarachtig, Luik staat op, krabbelt overeind, het duurt lang, het gaat te traag, maar wat een stad, wat een mensen...

Het moet zo'n 35 jaar geleden zijn dat ik met familie vanuit Kerkrade een tripje maakte naar de markt van Luik. Ik kan me nog herinneren dat we als duidelijk herkenbare Nederlanders de weg vroegen en behandeld werden alsof we stinkende marsmannetjes waren. De inwoners van een land of stad zeggen mij veel over hoe een land of stad is. Zo ook Luik. Luik heeft bij mij een fascinerende indruk achter gelaten. Maar een echt positief beeld heb ik er niet aan over gehouden. Ik ga Liége binnenkort weer eens bezoeken, om te ervaren of het hun lukt om uit het (fijn)stof te herrijzen en een respectabele plaats in de samenleving te verwerven.

We hadden in 2000 een weekje met weliswaar slecht weer, een heel romantische vakantie in ’s Gravenvoeren. Van daaruit gewandeld, gefietst en rondgekeken in de omgeving. In Visé kochten we een ring voor mij . In Luik zijn we alleen maar over de eerste brug heen naar een Giga-supermarkt geweest om lekkers te kopen wat we ‘s avonds tijdens ons scrabble-spelletje konden snoepen….
Verder ken ik Luik natuurlijk van de reizen naar meer zuidelijke oorden. Altijd een beetje zweten als ik om of door Luik heen moet. Altijd weer bang dat ik de weg kwijt raak, wat nooit gebeurd is.

Iedereen die van de Franse taal en cultuur houdt, weet hoe het voelt om de grens naar Frankrijk over te steken: Je bent gewoon opeens onverklaarbaar gelukkig. Toen we een kort tijdje in Duitsland dichtbij de Franse grens woonden, reden wij (en heel veel andere mensen) iedere zaterdag naar het Elzas om daar in Frans restaurantje te gaan eten. Hier in Amsterdam kan dat niet meer, maar zeker een keer per maand rij ik voor een dag naar Liège en het bevalt me daar uitstekend. Gewoon in een Cafétje zitten, in de FNAC naar boeken en CD's kijken, naar de markt of een wandeling in de oude stad. T'is net een (klein) beetje Frankrijk. Ja, zelfs de Carrefour of Delhaize supermarkt vind ik leuk, iets wat ik bijv. van de Albert Heijn NIET kan zeggen. In december was ik eerst even op de kerstmarkt in Maastricht en daarna in de "village de noël" in Luik. Wat een verschil. Ik vind de kerstmarkt in Luik 1000 x gezelliger. Veel meer sfeer, veel meer lekkere dingen, geen Duitse toeristen en als je Frans praat zijn de mensen hartstikke aardig. Lelijkste plek? Nee hoor, ik hou van Liège!

Het probleem met mij is dat ik niet kan liegen, dus ook niet over Luik. Als ik in Luik kom moet ik altijd een beetje denken aan Rusland...Klinkt misschien raar, maar ik zal het toelichten.

1) Alles is grijs en grauw (kijk maar eens naar de gebouwen langs de rivier)
2) Ik heb er nog nooit iemand zien lachen :S (nou zie ik daar persoonlijk ook geen reden toe als ik daar zou wonen of werken)
3) Het is een waar doolhof! (heeft niets met Rusland te maken, maar het valt me wel op)

Ik ken mooiere plekken in België en als het even kan vermijd ik Luik ook. Ik ga liever naar Namen bijvoorbeeld. Maar goed ieder zijn mening toch?

Luik is een stad dat je ook eigenlijk dicht moeten doen met luiken. Al was het alleen maar om de lelijkheid te bedekken die het uitstraalt. Met dezelfde onmogelijkheid om Luik linkste laten liggen kom je door de stad, waar planologen niet met de vrije, maar met een spastiche hand hebben ingedeeld. Zware industrie overschaduwt de stad wat de grauwheid alleen maar versterkt. Alleen in de Maas is nog leven, voor de rest lijkt iedereen zich te veschuilen achter rolluiken.

Om Luik te doorgronden en te begrijpen, kijk naar een film van de broers Daerden, bijvoorbeeld 'Het kind', gouden palm op filmfestival in Cannes, gedraaid in en om Luik en Seraing. Klare realiteit, van begin tot eind, en je begrijpt het nog lopende rouwproces van deze regio.

Liege, mijn geliefd Luik. Als kind ging ik er al heen. Uiteraard, als je in Zuid-Limburg tussen Vlaams en Franstalig Belgie aan de ene kant en Duitsland aan de andere kant geboren bent. Op 30 km van Aachen en op 30 km van Liege. En op 13 km van het hart van Maastricht, de mooiste stad van NL. Liege, ja, een mooie stad voor wie het wil waarnemen. Niet alleen omdat het historische hart van de stad de laatste jaren flink is opgeknapt. Gewoon, vanwege de sfeer, de aardige Luikenaren die van het leven houden zoals alle Walen. Wel handig als je goed Frans spreekt, maar dat is tegenwoordig weinig Nederlanders gegeven. Zelfs hoogopgeleide Nederlanders beheersen de mooiste taal van de wereld niet meer. En in Zuid-Limburg was en is Frans spreken nog een beetje normaal. Nu woonachtig sinds 1991 in Amsterdam mis ik de nabijheid van Liege, Hasselt en Aachen. En natuurlijk Maastricht en NL Zuid-Limburg.
Mijn mooiste herinnering van Luik? De markt op vrijdagochtend, vanaf 06 uur, het cafe in, de gesprekken op straat. Heerlijk, vrijdagochtend gaan we weer. En fijn als er niet te veel Nederlanders rondlopen. Behalve Zuid-Limburgers, die mogen van mij nog wel gaan, die begrijpen het wel! Ciao Liege! Roberto

Heerlijk eten in Luik

Halverwege de jaren '90 hebben wij, toen woonachtig in Warsage, twee jaar kunnen genieten van de heerlijke restaurants in Luik. Robert Lesenne had toen 3 restaurants en alledrie waren ze bijzonder goed. Ook zijn er goede Portugese en Italiaanse restaurants van tweede en derde generatie migranten wiens ouders naar Wallonie zijn gekomen voor werk in de mijnbouw. En we hadden onze vaste adressen als wij Vietnamees wilden eten o.a. bij de man die in het allereerste vliegtuig met Vietnamese vluchtelingen zat dat in Belgie is ontvangen. Kortom, Luik is voor ons de stad met smaak. Dus even doorrijden als je in Maastricht bent als je echt goed wilt eten!

Luik of beter Liège is geen lelijke stad. Er zijn afzichtelijke plekken in Luik, maar noem mij een stad waar die niet bestaan?

Uit de reacties blijkt wel dat degenen die de moeite hebben genomen om de stad werkelijk te bezoeken een ander idee zijn toegedaan.

Ik houd van deze stad, waar ik sinds ’94 woon en werk en vooral van de mentaliteit van haar inwoners. De mensen zijn hier nog hoffelijk en niet zo gejaagd als in Nederland. Jongeren hebben nog respect voor ouderen.

De stad bruist en wordt op vele plaatsen gerenoveerd. Dat gaat niet zo snel en efficiënt als in Nederland maar gebeurt degelijk en tegenwoordig met goede smaak.

Je moet hier dan ook niet met zo’n Nederlandse blik rondlopen maar proberen de identiteit en aard te doorgronden. Hier kun je goed en voordelig eten en drinken en aan cultuur geen gebrek! Een prachtige opera en concertzaal, musea en naast de Kinepolis een alternatieve bioscoop met maar liefst 4 zalen (geen nagesynchroniseerde films, 2-talig ondertitelt behalve de Franstalige).

De vroegere band met het noorden is nog her en der zichtbaar, maar men is hier toch meer op het zuiden gericht. Het is de enige stad buiten Frankrijk waar ‘le 14 juillet’ wordt gevierd met een grandioos vuurwerk aan de Maas! Tevens waan je je in bepaalde wijken in Italië vooral tijdens EK’s en WK’s voetbal. Vele inwoners zijn 2de of 3de generaties Italianen. Een mix die deze stad laat leven en de minder aantrekkelijke kanten doet vergeten.

Mijn stad staat dan ook geheel onterecht op deze lijst van lelijke plaatsen!