TRAGALUZ
Op het plein van San Ildefonso, tussen de winkelstraat Fuencarral en het plein Dos de Mayo, staat een klein kerkje. Op de stoep zit vaak een bedelaar met een pak witte wijn. Het is midden op de dag als ik langsloop. Achter me hoor ik het schudden van een spuitbus. Ik draai me om, zie alleen de bedelaar en een oud vrouwtje en loop weer verder. Nogmaals het schudden van een spuitbus. Nu loopt het oude vrouwtje op de kerkmuur af. Ze heeft een lange wollen jas aan die groter lijkt dan haarzelf en ze loopt een klein beetje mank, maar desondanks vastbesloten. Ze spuit graffiti op de muur, zet dan een paar stappen naar achteren. Het duurt even voordat ik doorheb wat ze gedaan heeft: heel...
- Geen reacties
- 4 aanbevelingen
- 66 keren gelezen
Ik ben om kwart voor acht op straat. Het is donker. Voor mijn huis staat zoals altijd een lange rij voor het gemeenteregister. Het is koud en mijn hakken klinken hol in Calle Montera. Op de hoek, bij de Mac Donalds, staat een hoertje. Van veraf lijkt het alsof ze danst, maar als ik langs haar loop zie ik dat ze het warm probeert te krijgen met behulp van kniebuigingen. Iets verder, in de winkelstraat Fuencarral, kom ik altijd dezelfde transseksueel tegen. Altijd in minirok, hoge hakken, diep decolleté. Vaak stapt ze net wiebelend uit een taxi als ik langskom, of onderhandelt ze met jonge mannen voor de ingang van een hotel. De vraag die me altijd bezighoudt is of ze nóg op...
- 1 reacties
- 5 aanbevelingen
- 257 keren gelezen
In de lift van metrohalte Chamartín staat een Zuid-Amerikaanse vrouw. Ze wacht op mij, drukt dan pas op het knopje om de deur te sluiten. ´-2´ drukt ze, ´-4´ druk ik. Aangekomen op ´-2´ kijkt ze me aan. De deuren gaan open en aarzelend zet ze één voet buiten de lift. Dan draait ze zich om. ´Ik wil eigenlijk naar de uitgang´, zegt ze. In haar stem klinkt lichte wanhoop door, alsof ze al uren in de lift doorbrengt, al tijden rondjes loopt en telkens opnieuw geen uitweg vindt. ´De begane grond´, zeg ik, en ik wijs naar boven. Ze volgt mijn vinger en besluit dan uit de lift te stappen. ´Volg de groene...
- 2 reacties
- 5 aanbevelingen
- 294 keren gelezen
Het is al december en het sneeuwt nog steeds niet. Om de winter uit te lokken maak ik erwtensoep. Dat heb ik nog nooit gedaan. Maar in de laatste maand van het jaar wordt er altijd een vreemde drang naar tradities in mij wakker en omdat ik nu ver weg woon heb ik de neiging om daaraan toe te geven. Met uiterste zorgvuldigheid ga ik te werk: ik kondig de soep een week vantevoren aan bij mijn huisgenoten. ´Snerrt´, grommen ze, omdat ze het woord ´erwtensoep´ niet uit kunnen spreken. Ik heb geen rookworst en ook geen roggebrood. Maar de erwtensoep wordt lekker. Er waait een gure wind door de straten. Het is nog geen winter hier. Maar vanaf nu is het vast alleen nog maar een kwestie van...
- 4 reacties
- 5 aanbevelingen
- 412 keren gelezen
Ik ben van het Zuiden, maar hier zeggen de mensen dat ik van het Noorden kom. Als ze mij zien zeggen ze: Ik dacht dat jullie allemaal lang waren. Ik ben niet lang. En ik heb ook geen blauwe ogen. Soms heb ik het gevoel dat mensen teleurgesteld zijn als ze mij zien. Ik klop niet met wat ze in hun hoofd hadden. Ik ben van het Zuiden van het Noorden. Dat wil zeggen van nergens. Van ergens tussenin. Altijd maar weer ergens tussenin. Ik heb het idee dat ik altijd met een koffer sjouw, nooit de tijd heb om uit te pakken.
- 4 reacties
- 8 aanbevelingen
- 389 keren gelezen
Als je vanaf station Principe Pío langs de tuinen van het paleis richting het zuiden van de stad loopt zie je aan je rechterhand twee wegen die omhooglopen. ´s Nachts lijkt de weg een weg naar niemandsland. Aan de linkerkant van de weg staat een hoog flatgebouw dat slecht verlicht is, aan de rechterkant een paleisachtig poppenhuistorentje. In het midden van de weg: niets.De weg is donker en er zoeven auto´s naar boven, maar vanaf beneden lijken het kleine liftjes vol met kleine mensen die naar boven klimmen. Waar de weg ophoudt begint het einde van de wereld, dat weet ik zeker. En ik durf nooit te lang stil te staan, bang dat als ik me concentreer ik het kletterende...
- 2 reacties
- 5 aanbevelingen
- 372 keren gelezen
Alles begint weer opnieuw, alleen dan anders. Ik begin met mijn Master. Eerste schooldag. Ik ben niet zenuwachtig. Maar ik verdwaal wel en zoek twintig minuten naar het goede gebouw. De metrostop van de Universiteit Complutense heet ´Universiteits-stad´ en terwijl ik naar mijn faculteit loop snap ik waarom. 90 000 studenten studeren hier. Onze professor draagt een oranje broek met een zalmroze trui. Haar haar was ooit rood, maar is nu lichtbruin met een vaal-oranje gloed erover. In plaats van Proust denk ik aan de klerenkast van mijn professor, met slechts oranje en roze tinten. Misschien is ze kleurenblind. De professor van het volgende vak heeft netjes gekamd...
- 8 reacties
- 7 aanbevelingen
- 575 keren gelezen
Het begint er natuurlijk al mee dat de dokter mijn naam niet uit kan spreken en ze iets onbegrijpelijks mompelt, terwijl ze de wachtkamer rondkijkt voor buitenlandse gezichten die bij deze buitenlandse naam kunnen passen. Ze is het praktische type: recht op haar doel af, want we mogen geen tijd verliezen. Dus begin ik met het meest ernstige probleem: mijn rug. Dat ik een lichte bocht in mijn ruggenwervel heb, wist ik al, maar ik heb het nooit scoliosis genoemd. De dokter zegt scoliosis. Ik trek mijn trui uit en sta in mijn bh in een kleine witte dokterskamer. Ik buig voorover, ´scoliosis´, zegt ze nog een keer. Daarna wast ze haar handen. Ze schrijft ibuprofen, lichamelijke...
- 4 reacties
- 8 aanbevelingen
- 473 keren gelezen
De studio ligt een eindje buiten Madrid. We krijgen koffie en drie setjes kleren. We spelen journalisten op de redactie. ´Onthoud´, zegt de regisseur - dik, witte blouse, rond gezicht - terwijl hij grote stappen zet met zijn kleine benen ´dat dit jullie droombaan is, ik wil geen chagrijnige gezichten´. Ik ben figurant in de Spaanse televisieserie ´Los acusados´. Ik breng papieren van de ene plek naar de andere plek. En ik breng papieren van de ene plek naar de andere plek. Zolang niemand ´cut!´ roept blader ik door mappen, terwijl ik door het kantoor loop alsof ik haast heb. De studio heeft lange gangen met lichtbakken...
- 2 reacties
- 6 aanbevelingen
- 684 keren gelezen
Ik ren door de gangen van het vliegveld van Lima. Zoals altijd ben ik de laatste die instapt. De stewardessen lijken met hun synchrone gebaren - waar de nooduitgangen zitten, hoe de zuurstofkapjes opmoeten- een dans te doen. De man voor me heeft schilfers op zijn hoofd en er is vieze pasta gevuld met vlees waarvan ik nauwelijks eet. Opgevouwen zit ik op een stoel. Ik heb een dekentje en voel me oud ineens. We landen in Madrid, Europa, maar doordat ik het vliegveld niet uitkom besef ik dat niet. Iedereen spreekt nog steeds Spaans. Ik rook een sigaret in het kleine gebied waar dat toegestaan is. Ik praat met niemand en niemand praat met mij. Terug in het vliegtuig schrik ik van...
- 9 reacties
- 15 aanbevelingen
- 1939 keren gelezen
We rijden langs droge vlakten waar geen bomen staan, slechts reclameborden die op lange poten uit de grond steken. Hun boodschap ziet er even schreeuwerig uit als anders, maar hun ´koop-mij´-gezicht is door de hitte weggesmolten. Er zijn lange lanen met rode bushokjes die nauwelijks verkoeling geven. In de verte zie ik een vrouw staan. In het midden van het niets staat ze daar. Ze staat stil tegen een lantaarnpaal geleund, en heeft zich - vanwege het gebrek aan gebouwen - aan het enige reepje schaduw vastgeklemd. Ze is zeker drie keer zo dik als de lantaarnpaal, maar haar hoofd wordt voor de zon verstopt, en dat is waar het haar om te doen is. Ik zit in de bus. Er zijn...
- 2 reacties
- 9 aanbevelingen
- 911 keren gelezen
In de oneindige metrogangen van Plaza Castilla staan twee nonnen stil. Het lijkt alsof ze ruzie over iets maken, maar ik weet niet waarover, want ik durf niet stil te staan om te horen waar ze het over hebben. Ze staan voor een ijsautomaat. Ik heb nog nooit zo´n machine gezien - wel die met frisdrank en chocoladerepen (ik moet er bijzeggen dat ik geen voorstander ben van zulke apparaten: ze hebben al verschillende keren mijn geld opgegeten zonder daar iets voor terug te geven - bij cassières gebeurt me dat nooit). Ik bekijk de nonnen van een afstandje. Ze zijn opgehouden met ruzie maken en lijken het eens te zijn geworden, waarover weet ik niet, maar ze staan nog...
- 2 reacties
- 12 aanbevelingen
- 1630 keren gelezen
Vijf jaar na mijn achtiende verjaardag besluit ik toch maar eens mijn rijbewijs te halen. In Madrid. Waar toeteren meer regel dan uitzondering is, waar fietsers geen fietspaden en ook geen rechten hebben en waar zebrapaden rennend oversteken betekent, omdat het groene mannetje van het verkeerslicht altijd snel weer op rood springt, zodat het verstopte verkeer verder kan razen. Ik begin met het theorie-examen. Met lessen van een hyperactieve leraar die moet lachen om mijn vraag of buitenlanders meer tijd krijgen om het examen te maken. Die praat zoals de taxi´s rijden: zonder voorrang te verlenen en met haast om op tijd te komen. Het examen vindt plaats in Mostoles, een stad...
- 5 reacties
- 2 aanbevelingen
- 1019 keren gelezen
Esther, mijn huisgenote, is bezig de huiskamer op te ruimen. Ze heeft alles zodanig overhoop gehaald dat er geen weg meer terug is. De plantenbakken zijn uit de vensters gehaald, de ramen worden gelapt - wat voor opvallend veel licht zorgt opeens, en de krantenbak wordt uitgespit om te kijken of er niet stiekem tijdschriften in liggen die weggegooid mogen worden. Ik bied aan om de overige ramen te lappen. Voor de gelegenheid kleed ik me zelfs om en doe ik een gemakkelijk broek aan om in de vensterbank te kunnen klimmen, die vol zand en kattenhaar ligt. Ik was het linkerraam, ik was het rechterraam, ik was het middenraam. Langzaam verdwijnen de buren van de overkant achter een witte...
- 4 reacties
- 5 aanbevelingen
- 1123 keren gelezen
In Callao stapt een man naar binnen. 'Dámes en héren!', zegt hij. Hij klinkt als een circusdirecteur die er al een tijdje uit is. Zijn 'dames en heren' klinkt niet verwelkomend, maar klagend. Ik zie de man niet. Pas als de man mijn kant opkomt en ik zijn tekst - geen werk, geen vrouw, maar wel zeven kinderen - verschillendende keren heb gehoord, zie ik de hand die de man uitsteekt. De hand heeft slechts twee vingers en zit vast aan een korte, vergroeide arm. De arm zit op haar beurt weer vast aan een dun lichaam, gehuld in een blauwe lange jas. Heel even kruist mijn blik met die van de man. Hij heeft grote, vriendelijke oren die niet bij zijn droevige gezicht passen. Hij...
- 2 reacties
- 4 aanbevelingen
- 875 keren gelezen
Mijn Duitse conducteur van de trein naar Berlijn heeft zo’n dun gezicht dat zelfs zijn vel te groot voor hem lijkt. Hij komt op me af met stevige conducteurspassen, vastberaden om een passagier te betrappen op het niet hebben van een vervoersbewijs. Zijn knipapparaat houdt hij voor zijn buik, alsof het een wapen is, en zo stapt hij langzaam door de trein, af en toe omkijkend of er niet toevallig een reiziger is die hij heeft vergeten te knippen. Mijn conducteur heeft een snor. Een conducteur zonder snor is eigenlijk geen goede conducteur. Daar denk ik aan, terwijl de man dichterbij komt. Aan zijn teleurgestelde gezicht te zien hebben tot nu toe alle mensen van de coupé...
- 1 reacties
- 5 aanbevelingen
- 1451 keren gelezen
In metrostation Chamartín was vandaag de electriciteit uitgevallen. Lijn 1 kwam aan op een donker station. Ik dacht dat er een storing was en dat we stil bleven staan in een tunnel, zoals wel vaker het geval was. Maar ik zag steeds meer mensen opdoemen. Het voelde alsof de donkerte van de straat ´s morgensvroeg me achterna had gezeten en me nu had ingehaald. Ook de roltrappen stonden stil. Mannen in pakken en schoolkinderen in uniform wurmden zich via de trappen een weg naar boven. Beneden stonden ouderen die slecht ter been waren te wachten op een lift die niet kwam. Het had iets gezelligs, de donkerte op het metrostation. Alles leek zachter, uit de...
- Geen reacties
- 7 aanbevelingen
- 1263 keren gelezen
Spanje heeft geen Yvon Jaspers, met een Brabants accent en laarzen om door de modder te plonzen, maar wat het wel sinds kort heeft is het televisieprogramma ´Boer zoekt vrouw´. De aankondiging hing in de metrohalte Iglesia. De Spaanse uitvoering heet ´Granjero busca esposa´ en heeft hetzelfde format als de Nederlandse versie. Het nieuws liet me glimlachen. Visioenen van dijken, molens, waslijnen in polderlandschap kwamen naar boven terwijl ik in de metro stapte. Het was niet zo dat ik dacht dat Spanje geen boeren had, maar in mijn voorstelling van het land kwamen ze simpelweg niet voor. Misschien kwam dat omdat ze hier geen klompen hadden, en de koeien niet...
- 7 reacties
- 5 aanbevelingen
- 1783 keren gelezen
Het politiecommisariaat van Torrejón de Ardoz ligt in een treurige buitenwijk. Er zijn geen huizen, alleen blokken, op elkaar gestapeld, flats met de rolluiken nog naar beneden, alsof ze hun ogen niet geopend krijgen voor zoveel lelijkheid. Twee maanden geleden stond ik hier om mijn NIE - het document dat je toestaat in Spanje te kunnen werken als buitenlander - aan te vragen. Het was acht uur ´s morgens en ik liep door de voor mij onbekende straten. Toen ik de weg vroeg naar het politiebureau had een oude man gezegd: ´Ga je jezelf aangeven? Daar ben je veel te jong voor. Je hebt je hele leven nog voor je´. Ik stond op de stoep met een handjevol...
- 1 reacties
- 5 aanbevelingen
- 1132 keren gelezen
Als er hoertjes in de metro zijn is dat eigenlijk nooit om de metro te nemen. Ze drentelen wat rond, worden weer warm. Ze zijn niet in de metro om klanten op te pikken en daardoor heeft hun verschijning iets treurigs. Door hun kleding en hun make-up is hun beroepsgroep duidelijk, maar omdat ze hun beroep niet uitoefenen, noch de metro nemen lijken ze niet op hun plaats. Ze maken noch deel uit van de straat, noch van de mensenstroom. Ze staan daar maar. Wankelend op te hoge hakjes, met strakke spijkerbroeken en roze lippenstift. Ze kijken in de spiegel van het fotohokje, knipperen met hun ogen en doen wat extra mascara op. Ze willen niet terug naar de straat, waar ze moeten...
- 2 reacties
- 4 aanbevelingen
- 1260 keren gelezen
Myrte_Sara_HuytsMyrte Sara doet een MA in literatuur, studeert aan een scriptacademie en werkt momenteel aan een documentaire over een pianobar in Madrid.
Zomer in Noorwegen: Doen!Noorwegen voor levensgenieters: ontdek het, beleef het! Meer info. |
 |
Onrust
Het lukt me maar niet om te studeren. Het jaar is nog niet echt begonnen en...
Salsales: over vrouwen en...
Salsales blijft een raar fenomeen. Meisjes worden er vrouwen en mannen...
Nachtruis
Het is een mengeling van geluiden. Van auto´s, van vuilniscontainers...
Rellen in Madrid
Madrid is onrustig nu ze bijna moet gaan stemmen. Extreem-rechts...
Winterlente
Ik denk al de hele dag dat het zaterdag is. En ook al weet ik dat het niet...
IJsland 2001
Met de auto naar Schiphol, mijn zus en ik. We hebben meteen al lol om het...
Do you overstand, my friend?
Dit weekend was een van de beste tot nu toe. Om half zeven opgestaan na...
Golfplaat en graffiti
Valparaiso, hoe absurd, ben je, je haar in de war, nooit, had...
Een bizarre gletsjer in...
Tweeduizend jaar later staat die piramide er nog steeds. Het is een bizarre...
Duomo
De kathedraal van Milaan (de Duomo) is één van de grootste kerken ter...
