Ineens is alles anders. Was de binnenkomst in Cambodja vanuit Thailand al een cultuurschok, het verwisselen van Laos voor China is zo mogelijk nog schokkender. De eenbaansweg verandert direct in een buitenformaat tweebaansweg voor beide verkeersrichtingen.

De huizen van steen, bamboe en bladeren zijn verdwenen. Hier is alles van beton, in felle kleuren opgeschilderd of "opgevrolijkt" met miljoenen badkamertegeltjes. Vanaf de buitenkant zijn de honderden winkeltjes onherkenbaar; elke winkel is voorzien van een schreeuwend uithangbord met Chinese lettertekens. Alleen van dichtbij herkennen we de koopwaar.

De bank doet hier vreemd genoeg niet aan wisselen en de ATM werkt alleen met een Chinese pas. We wisselen dollars bij een van de zwartwisselaars, die ons in grote getale staan op te wachten. We checken in bij een hotel, dat voor 4,5 euro een buitenformaat kamer biedt, met heerlijke bedden, satelliettelevisie, een bureau, twee kasten en een grote badkamer.

Toiletpapier
De uiterst vriendelijke, niet-Engels sprekende eigenaar doet met handen en voeten voor waar de gratis geleverde tandenborstels, zeep en shampoo voor dienen en slechts met moeite kan ik mijn lachen inhouden. Om onbekende redenen geeft hij geen voorstelling voor het gebruik van het toiletpapier.

Voor vijf yuan per persoon (een ouderwetse gulden!) eten we een lekkere bak gevulde noedelsoep.

De Chinese televisie toont alleen Chinese zenders, waarvan er eentje, CCTV 9, in het Engels is: de overheid verplicht de taxichauffeurs in Beijing lessen (primitief) Engels te volgen zodat ze straks iets van de hordes Olympische Spelen-toeristen begrijpen, en andersom.

China is geen democratie, maar het werkt wel.

De gloednieuwe en spiegelgladde asfaltweg naar Mengla, de eerste grote plaats na de grens, is van onvoorstelbaar formaat na de "snelwegen" in Laos. Dit is de net aangelegde expressway, die nog deels in aanbouw is. We zien de oude weg hoog over de bergen en laag door de diepe dalen voeren, terwijl de brede expressway redelijk vlak blijft, via bruggen hoog boven de valleien loopt en bij elke berghindernis er dwars doorheen gaat middels een tunnel. Het verschil met de oude weg is tientallen kilometers minder fietsen en nog veel minder hoogtemeters, voor hetzelfde resultaat. Maar: zodra de weg klaar is en het grote verkeer vrij spel krijgt, is het voor fietsers niet alleen niet leuk meer, maar ook verboden.

Reuzevlinder
Na 33 kilometer, op de etappe van Mengla naar Menglun, is het expressfeest afgelopen. De weg is hier nog in aanbouw en verkeer is niet toegestaan. Het verschil wordt snel duidelijk: we klimmen, dalen, klimmen en dalen. Er komt geen einde aan. De oude weg maakt brede slingers en heeft haarspeldbochten. En is uiteindelijk natuurlijk veel mooier! We fietsen dwars door de oudere Chinese dorpen, waar de expressway hoog bovenuit torent.

Yunnan is mooi. We fietsen vele kilometers door en langs het immense Xishabanna Nationaal Park, waar de grootste vlinder die we ooit zagen tijdens een pauze mijn voet op kruipt. De karstbergen zijn bijna geheel begroeid met oerwoud, alleen rond de dorpen heeft de jungle plaatsgemaakt voor akkers.

In Menglun doen we ons tegoed aan de vele verse groente en echte rosti, en krijgen voor nog geen drie euro een luxe kamer. Waar vind je dat nog, behalve in China?

Het is 36 kilometer klimmen tot de afslag die naar Jinghong leidt. Vandaag is het landschap sterk gecultiveerd. Alle boeren zijn hard aan het werk, de mais, bananen, rijst en groenten staan er prachtig bij.

Na de afslag volgt een zeventien kilometer lange, zeer hobbelige afdaling die ons terugbrengt bij de Mekong. We fietsen de lange Mekongbrug over en rijden ineens tussen honderden palmbomen die de brede straten van Jinghong markeren.

Foto's weg
Tijdens het verblijf in Jinghong regelen we van alles voor de volgende etappes. Zo moeten we nodig weer eens een CD met foto's branden om de SD-kaarten leeg te maken.

Karin checkt het aantal gebruikte Mb's op de geheugenkaart van mijn camera. Om dit te doen, drukt ze het knopje formatteren even in, en ziet dat er al voor 1,2 Gb aan foto's op staat. Ik ben iets anders aan het doen, lezen, of op de PDA werken. Ik weet het niet meer. Ik herinner me echter heel goed de schreeuw die Karin ineens geeft:

'Aaahh, nee, nee!! Oh neee!!!'

Ze gooit zich op het bed en begint te krijsen.

'Wat? Wat?,' roep ik, wetende dat er iets ergs is gebeurd.

'Oh nee, het mag niet! Ik wilde het niet!'

'Je hebt toch niet mijn foto's weggegooid, he?'

'Ja!, het spijt me, het spijt me zo!'

De adrenaline golft door me heen, dit kan niet waar zijn. Ik check de camera, en alles is weg. Alle foto's vanaf noord-Cambodja, Thailand, Laos tot hier, weg. Zevenhonderd foto's, zevenhonderd herinneringen. Twintig ouderwetse diarolletjes. Elke foto is gereduceerd to 0 Kb, niet het juiste formaat om ze eens gezellig te bekijken.

Van nature ben ik zeer vergevingsgezind; ditmaal kost het me echter twee dagen voor de lucht weer geklaard is en ik er een grapje over kan maken.

Karin doet intussen haar uiterste best om de foto's terug te halen. De Engelse fotograaf Timothy helpt haar, maar zelfs zeven verschillende herstelprogramma's weten slechts zestig foto's terug te halen, de rest is onherstelbaar verdwenen of beschadigd.

Tot overmaat van ramp vertoont de Canon van Karin vreemde kuren. Uit zichzelf heeft het toestel de bestaande foto's gewist, die we met behulp van Tim grotendeels kunnen herstellen. De camera, die opeens intern kortsluiting maakt, is niet betrouwbaar meer.

Als pleister op de wondes kopen we een nieuw toestel, een Olympus met 20X zoom en een goedwerkende macro.

Was het misschien toch allemaal ergens goed voor...

Op 9 mei klimmen we Jinghong uit naar de noord-zuidafslag van de 213. Het wordt ons door de politie direct verboden om op de gemakkelijke expressway te fietsen, dus nemen we de oude weg, die over de bergen en door de dalen voert. Zwaarder, maar interessanter.

Wilde olifanten
Na 33 kilometer rijden we het Banna Wild Elephant Park in, zonder enige verwachtingen want dit enorme park van 1,5 miljoen hectare herbergt slechts veertig wilde olifanten. De kans om er eentje te zien is van het buitenformaat nihil.

En willen we ze wel ontmoeten? Nog deze week werd een Chinese toeriste die te dichtbij kwam gedood door een van de wilde dikhuiden.

Maar: het stikt er van de prachtige bloemen, fladderende paradijselijke vlinders en vreemde insecten. We zien een felgroene duif die van boom naar boom vliegt. In de dorpjes horen we het gekrijs van varkens die gekeeld worden en Karin ziet het junglegebladerte schudden door een aap die zich niet wenst te vertonen.

Dan is er een ander geluid, hard, wild, het klagende geluid van scheurende takken die van hun bladeren worden ontdaan. We kijken omhoog, tussen de bomen en bamboestruiken door. En jawel: een van de veertig dikhuiden staat zich tien meter boven ons tegoed te doen aan de weelderig groene vegetatie. Ik sluip voorzichtig dichterbij voor het maken van een foto, tot de gigant me opmerkt, snuift en met zijn oren flapt. Ik ben gezien.

Geluidloos groet ik het buitenformaat beest, en trek me terug.