Het gebeurde in de zomer, laat in de avond. We waren in San Pedro de Atacama, midden in de woestijn in het noorden van Chili. Een streek die bekend staat om zijn veelvuldige terremotos, aardbevingen. Ik lag heerlijk te slapen in een groot lemen huis. Het was aan de buitenkant glad gestreken, maar binnen zag je de grote blokken van leem vermengd met stro. Prachtige huizen, okerkleurig, met puntige, ronde daken, eveneens van leem. Huizen met een parasol als dak.

Het klonk alsof er een strozak werd opgeschud. En de muren trilden wat. Ik geloof dat eerst het geluid tot me doordrong en dat ik toen de trillingen pas opmerkte. Het stelde niet veel voor, vond ik. Maar om me heen was er opwinding, mensen waren geschrokken, en de eigenaar kwam vertellen dat iedereen naar buiten moest. Wat zal ik doen, vroeg ik me af. ik lig hier heerlijk warm en veilig, achter dikke muren. Waarom zou ik opstaan? "Hebben we het gehad?", vroeg ik aan mijn Peruaanse reisgenoot. "Ik kan wel blijven liggen toch?" Maar de baas van dit eenvoudige hotel was onverbiddelijk: er uit! Buiten was het koud. Een sterrenhemel zoals je die in Nederland niet meer zult zien, zó kristalhelder straalden de sterren in de donkerblauwe hemel. En er kwam geen nieuwe schok.

De volgende morgen zag ik hoe verstandig het was geweest om naar buiten te gaan en geen eventuele naschok in mijn warme bed af te wachten. Op één punt waren grote lemen blokken losgeraakt uit de muur, blokken toch al gauw van 80 bij 50 bij 50 centimeter. En die had je toch echt niet op je hoofd moeten krijgen.

Het was de krachtigste aarbeving die ik ooit meemaakte. Ze bedroeg 6.7 op de schaal van Richter. 

Bernard Schut