Zaterdag 9 februari 2008 – Day 185 – Rostov na Donu – Dag vrij

Oxana belde me gisteravond nog terug of ik vandaag tijd had om een eventuele nieuwe gids te ontmoeten. Hij belde mij zelf even later en we spraken om 11.00 uur af in het hotel. Zijn naam was Flad en werkte als vertaler. Hij en zijn baas Viktor stonden even over elven in de lobby. Ik vertelde over mijn missie voor Tibet, de route, de dagelijkse routine en mijn ervaringen tot zover. Flad had in Duitsland gewerkt en gewoond en sprak zeer goed Duits en Engels. Ze waren vriendelijk en positief en bereid me te helpen. Ze kenden ‘Trekking Russia’ helemaal niet maar waren ’s avonds gebeld met een onwerkelijk verhaal van een Nederlandse vrouw die naar Rostov was gelopen en nu op weg was naar Kazachstan.

Viktor had een eigen vertaalbureau en Flad werkte voor verschillende agencies, ze waren beiden geboren en opgegroeid in Rostov en kenden elkaar van kinds af aan.
Na ons gesprek waar we allemaal een goed gevoel over hadden nodigden ze me uit om mee te gaan naar een ranch net buiten Rostov aan de rivier de Don. Viktor reed daar wekelijks paard. We toerden door Rostov en de mannen lieten me de universiteit zien waar ze beiden hadden gestudeerd. We reden eerst door het oude gedeelte van de stad, het nieuwe gedeelte en een Armeense stad ‘Nakhichevan’ genaamd die nu bijna aan Rostov was vastgegroeid. We reden door brede straten met oude vervallen gebouwen en passeerden een theater dat op de Unesco-lijst stond vanwege zijn karakteristieke bouw.

Bij de stallen aangekomen had de dame, Ina en haar man Sasha al twee paarden gezadeld en voor ik het wist zat ik op een groot Russisch paard. Na het rijden kreeg ik een tour en liet ze me de overige paarden zien en twee kleine ondeugende Shetland pony’s. De eigenaresse Olga kwam ook nog even gedag zeggen. Het was leuk om met lokale Russen op stap te zijn.

Op de weg terug stopte we bij een tentje en aten een ‘blini', een crêpe gevuld met wat je maar wil. We waren eruit; Flad zou me de komende achttien dagen begeleiden naar Astrakan. We zouden morgenochtend starten en ik zou Rostov uit te lopen. De heren brachten me terug naar het hotel en na een warme douche ging ik het centrum verkennen. Het is echt wel een hippe stad en mede door de vele universiteiten zie je veel jonge mensen op straat. Het koffiecafe waar ik gratis WiFi heb is een keten en ik at ‘s avonds sushi in Osaka een knus sushi tentje. Je ziet hier zoveel verschillende nationaliteiten, veel trendy meiden en jongens net iets eigener en minder kitsch dan in Odessa.

Maar wanneer je dan over de centrale markt loopt waan je je terug in de tijd en zie je de oudere dames geheel ingepakt in lagen van kleding met hun verweerde gerimpelde gezichten en mannen met traditionele Russische mutsen die echt van alles verkopen.

Even verderop stond een gloednieuwe geheel zwarte Land Rover aan de overkant van de straat. Ik kocht een drankje bij een standje die plastic tasjes verkocht met de tekst 'Dutch Lady'.

Gisteren wist ik niet wat vandaag zou brengen maar het ziet er naar uit dat ik verder kan wandelen op een positieve manier. Een dag loopt niks en dan denk je echt dat dit niet gaat goed komen en de volgende dag doet er zich een oplossing voor. Toch moest ik hiervoor de prijs betalen. Ik dacht dat Trekking Russia me hielp uit integriteit en omdat ze wat goed te maken hadden na de eerste gids. Maar niks was minder waar, ze wilden gewoon niets terugbetalen. Ze vonden dat ze zoveel moeite hadden gedaan om een nieuwe gids te vinden. In mijn gevoel was het hun alleen om het geld te doen en zodra ze het hadden ontvangen deden ze helemaal niks meer.

De laatste dagen zijn erg heftig geweest. Het beste wat ik kon doen was vertrouwen blijven houden in mijn missie, alleen dat lukt de ene dag beter dan de andere.