Zondag 17 Februari 2008 – Dag 193 – Proletarsk – Ostrovyanskiy – 42.5 km
Route: Opyonki, Krasnyi Skotovod, Vesyoly en Ostrovyanski

Om zes uur verlieten we Rostov zodat ik op tijd kon beginnen. Terug in Proletarsk nam ik afscheid van Viktor, mijn PR-man. Hij blijft stand by en regelt dingen wanneer nodig totdat ik Rusland verlaat, maar ik zou hem niet meer zien. Hij had in heel korte tijd er voor gezorgd dat de pers aandacht besteedde aan mijn wandeling door zijn land voor Tibet. Vlad stond op ons te wachten en we gingen op pad. Het eerste traject liep langs een rustige verharde weg langs de rivier. Ik liep in het zonnetje nog na te denken over de laatste paar dagen van drukte en hectiek.

Ik was hier zo gastvrij onthaalt en had zulke lieve mensen ontmoet, dat ik het jammer vond dat ik geen extra dagje kon blijven. Vlad gaf een dame een lift, die het helemaal niet erg vond om zo langzaam mee te rijden naar haar dorp.

Er stopte een Lada Niva met drie jongens en natuurlijk wisten ze van mijn wandeling.
Een van hen beheerde het agrarische gebied waar ik nu doorheen liep. Zij namen een biertje en ik kreeg een sinaasappel. We gingen op de foto met de Lada en ze wensten me veel geluk en reden al toeterend weg.

Ik passeerde kleurrijk betegelde bushokjes en betonnen zuilen met afgebladderde teksten. Het laatste stuk zouden we een zandpad nemen wat de kortste route was naar Elista. Vlad had geïnformeerd en we moesten na een kerkhof naar links. Het was een mooie route en voor wandelen prima te doen, maar het pad was af en toe niet geheel duidelijk. Uiteindelijk zagen we geen pad meer en kwamen we een Lada Niva tegen die op de terugweg was om dezelfde reden. Gezamenlijk durfden we het wel aan.

Vlad nam het voortouw wat ik al niet zo verstandig vond. Ik dacht laat de lokalen voorgaan. En hij kwam vast te zitten in een dik pak sneeuw en ijs. Ik kwam terug lopen en we hadden geen van beiden een schep bij ons. In de verte zagen we een boerderij en een van de mannen ging een schep halen. Na het nodige graafwerk en de kracht van de Niva was ‘Rover’ weer op het pad. Na hen bedankt te hebben gingen Vlad en de mannen het pad verder verkennen en de schep terugbrengen. Ik haalde het net om weer op de verharde weg uit te komen voor zonsondergang. Wat een dag weer!

We reden terug naar Proletarsk en kregen van Vera de dame van het hotel te horen dat we niet hoefde te betalen en ze wilde graag voor ons koken vanavond. De burgemeester had dit geregeld, zo vertelde ze en had ook nog eens een volle tank DSL betaald gisteren. Ze had ‘Borsch’ gemaakt en vlees en groente. We zaten met zijn drietjes aan de keukentafel te genieten van het eten en zij en Vlad zaten in een gesprek verwikkeld terwijl ik dankbaar was om even niet te hoeven praten.

Ik kreeg een sms: ‘On a long road, miles to go. Its winding and its cold and its covered with snow. But I ask you what we all want to know. Where are we going from here...’

Richie Blackmore