De schipper was opgetogen, normaal maken de 'Lodos' noorderwinden, of the 'Poyraz' zuiderwinden het behoorlijk lastig om bij de kleinere eilandjes te komen van de eilandengroep Ayvalik. Omdat precies als wij er zijn de Lodos omslaat in de Poyraz is het bijna windstil en ideaal voor een boottocht. In een of twee dagen zal het weer waaien dat het een lieve lust is.

Boottocht

Omdat het Ramadam is, zijn er minder toeristen in de kunstplaatsen wat voor ons vriendenclubje van 4 personen een groot voordeel is. In de haven van Ayvalik lopen we langs de kade en vragen de prijs aan een schipper van een klein jacht dat onze aandacht heeft getrokken. 500 dollar per dag. Eehhh, daar moeten we toch even over nadenken. Pal ernaast is een grotere houten boot met een dubbel dek waar oorverdovende Turkse Andre Hases muziek wordt gedraaid en waar 100 mensen op kunnen. De prijs is 15 lira p.p.  Met de minimum en maximum prijs in gedachte is de optie die het hotel ons heeft aanbevolen heel redelijk: de boot met de naam 'Bambi' biedt een goede deal: 20 lira p.p. en maximum 35 personen op een dubbeldeks boot die ongeveer half zo groot is als die met de Turkse Andre Hases. Bovendien heeft het hotel verzekerd dat de muziek er zacht is. Als vervolgens Norah Jones en Pink Martini door de geluidsboxjes druppelen reserveren we meteen voor morgen. De boot vertrekt om 11.30 en komt om 19.00 uur terug in de haven. We stoppen bij 4 eilanden en iedere keer zwemmen we in een glaszuivere zee.

Op zoek naar de beste olijfolie

De volgende dag willen onze vrienden nog eens met de boot, maar Ozge en ik bezoeken liever de olijfolie-producenten waar Ayvalik beroemd om is. Er zijn veel kleinere producenten: sommige zijn goed in olijven - zwart of groen - , in olijfoliezeep of in -olie. Sommige merken verkopen vooral olijfolie in gift-verpakkingen, anderen verkopen grote stalen blikken olijfolie per liter. Sommige verkooppunten zien er uit als winkel maar er zijn ook verkopers die werken vanuit een kantoor. Op zondag is er ook nog een open lucht markt waar veel boeren hun waar verkopen en je alle olie en olijven kunt proeven. Op weg naar de markt stoppen we even bij het grote busstation om een Ayvalik Tost (ayvalik tosti) te eten. Uiteindelijk kopen we onze olijfolie en olijven bij Derman, een klein kantoorachtig maar superschoon verkooppunt op de hoofdstraat.

Wat is een goede olijf?

We vragen de eigenaar waar we op moeten letten bij het kopen van olijven. Hij zegt dat als de pit erg groen, grijzig of zwart is, er is gerommeld met chemische toevoegingen en dat is niet gezond. Een pit van een groene of zwarte olijf moet ideaaliter wat bruinig van kleur zijn, dat is natuurlijk. Verder zijn duurdere olijven vaak met meer vruchtvlees en een kleinere pit. Groene olijven die rechte sneedjes hebben in het vruchtvlees zijn met de hand ingemaakt. Hij zegt ons dat het jammer is dat we niet in December in Ayvalik zijn, want dat is de tijd van de nieuwe oogst en dan is de olie het beste. In de winkelstraat in de buurt van de boten, kopen we nog wat koekjes gemaakt met 'damla sakiz' wat natuurlijke gom is. Dat klinkt vreemd maar het resultaat is veel beter dan diezelfde 'damla sakiz' in de Turkse koffie, wat ik vaker tegenkom in Turkije.

Cunda

Aan het einde van de dag halen we onze vrienden op van de boot en rijden we naar Cunda, een eiland wat sinds de komst van een weg op een toegangsdijk in een schiereiland is veranderd. Cunda is een heel elegant plaatsje, de Grieks aandoende huizen zijn van steen en in goede staat. De mensen zijn er goed gekleed en rustig, veelal middel-hoge ambtenaren uit Ankara die in deze buurt hun zomerhuisje hebben. De kleine straatjes zijn smal en ergens graast een ezel tussen de huizen. Aan de kade flaneren de mensen terwijl ze uitgestalde vissen bekijken van de visrestaurants aan de waterkant. Het bekendste cafe is Tasj Kahve, een groot en hoog gebouw met licht industrieel-erfgoed uitstraling waarin een verder simpel grand-cafe is gevestigd. 

Bey Nihat

We arriveren aan de tafel van Bey Nihat, in de wijde omgeving bekend als het beste restaurant. De prijzen vallen enorm mee voor de kwaliteit die er geleverd wordt, waarschijnlijk vanwege de bescheiden salarissen van hun overwegend uit Ankara komende clientele. Onwaarschijnlijk goede service en zo'n enorme keus uit excellente voorgerechten dat ik met de panoramastand van mijn camera meerdere foto's moet maken om alles in beeld te krijgen. Na dit diner hebben mijn man en ik een nieuwe lat waarlangs voortaan alle restaurants in Turkije worden gelegd. Nu begrijp is waarom de twee receptiemedewerkers van het hotel onmiddellijk en in tandem 'Bey Nihat?' zeiden toen we melden dat we naar Cunda gingen voor het avondeten. Ik moet nog een restaurant in Istanbul ontdekken dat dezelfde service-standaard en prijs-kwaliteit verhouding biedt. Zelfs hun katten (het is tenslotte een visrestaurant met een terras aan zee) zijn kollossaal groot, goed doorvoed en zeer welgemanierd, daar kunnen de scharminkels van Beyoglu een voorbeeld aan nemen.