balkenende inburgeren CDA op der bleech bert kruismans peter perceval vic van de reijt larochette vlaams blok partij van de vrijheid

 

 

In Nederland zijn ze goed in propere oplossingen. Ze mogen daar bijvoorbeeld niet urineren in het openbaar en daarom sparen de Hollanders dat op om het tijdens het weekeinde te komen doen tegen de Antwerpse kathedraal. Ze exporteren dus gewoon hun probleem. En dat doen ze ook met de vreemdelingen. Wie als immigrant niet slaagt in de grote integratietest, wordt op transport gezet.

nazi's

Voilá, een citaat uit België voor beginnelingen, Inburgeringscursus voor het vreemdste land van Europa van Bert Kruismans en Peter Perceval. En ik moet zeggen, het gaat nogal tekeer in dit boekske, zo wordt het Nederlandse inburgeringsbeleid vergeleken met de praktijken van de nazi's. Dat ik desondanks er wreed veel mee gelachen heb, is te danken aan de feilloze filering van eigen cultuur door de auteurs. Bert Kruismans is een BV, net zoiets als een BN (Bekende Nederlander) en Perceval is regisseur, schrijver en vertaler. Sinds ik regelmatig in Wallonië ben voor mijn opleiding aan de kunstacademie, levert de tekst van het boekje me steeds meer momenten van herkenning op. Ik heb een vriend die videofilmer is en die in de jaren zeventig een filmpje maakte in de Antwerpse Zoo waar de filmploeg Vlaamse kinderen interviewde. Een meisje met een dikke bril boog zich in zwart-wit naar voren, strak in de lens kijkend, en verklaarde met luide stem: "De Walen, dat zijn de raren!" En inderdaad, er is op z'n minst een gezond wantrouwen tegen landgenoten die achter de Nederlandse taalgrens wonen. Omgekeerd moeten de Walen niks hebben van het xenofobe gedrag van de Vlamingen. Of de Walen "de raren" zijn, kan ik niet bevestigen. In ieder geval is het Balkenendiaanse fatsoensoffensief (Fatsoen moet je doen) niet richting oostelijk België overgewaaid. Bij de Luxemburgse opleiding voor hedendaagse kunst hebben we bijvoorbeeld een bodybuilder van middelbare leeftijd in houtskool getekend die voortdurend met een handdoek in de weer was om iedere zweem van erotiek uit te sluiten. In Arlon gaat ons model uit de kleren om zich te laten beschilderen met woorden en rent ze in haar blote billen door de stoffige kelders van het instituut. 

tarbot met truffels

Antwerpen heeft inderdaad serieus last van de Hollandse hufterigheid - daar zijn de bushokjes helaas niet "hufterproof" -  maar het allerergste van de Hollanders vinden ze het vieze eten dat er wordt gegeten. Als Hollanders lunchen, trekken ze een plastic zak met zelf gesmeerde boterhammen met kaas open en bestellen ze een glas karnemelk. Vlamingen weten dit vaak uit eigen ervaring maar Luxemburgers hebben het alleen van horen zeggen, die hebben helaas geen flauw idee waar Nederland ligt. De Luxemburger staat bekend als de bon vivant die zijn 3-gangen lunch gebruikt in het (bedrijfs-)restaurant en daar een glas wijn bij drinkt. De lunch is een social event; een niet te missen onderdeel van de dagelijkse werkzaamheden. De lunchkaarten zijn vaak aantrekkelijk geprijsd en je kunt heel gevarieerd eten: van risotto tot gegrilde aubergines, ik noem maar een zijstraat. Vandaar dat de stad Luxemburg tussen twaalf en drie een bruisende indruk maakt door al het hip geklede kantoorpersoneel dat op jacht gaat naar tarbot in gestoomde truffels en inktvis met roergebakken vijgen. 

het wentelteefje

Toch zijn er ook verbazingwekkende uitzonderingen. Afgelopen zaterdag mocht ik meemaken dat het Luxemburgse publiek in restaurant Op der Bleech in Larochette flinke borden opschepte met hete bliksem, snert en boerenkool. Ja, er waren ook Nederlanders afgekomen op de Hollandse avond van dit restaurant maar de eigenaresse van Op der Bleech merkte op dat deze thema-avond veel Luxemburgs publiek trok. We zaten er met een Vlaams gezin en een aantal Hollanders. De Vlamingen beweerden veel dat leek op de voorbeelden uit  het boek België voor beginnelingen maar ze waren ook degenen die verrukkelijk vilein konden roddelen over Luxemburgers en hun gewoonten. En heus, een wat taalgevoelige Luxemburger kan héél goed begrijpen waarover het gaat. Dus dat was weer niet zo aardig van ons. Eten ze manhaftig hun bord met bonen en stroop leeg, nemen ze de nagalm van Hepi & Hepi voor wat het is, worden ze nog door de zeik gehaald, ook. Wat Hepi & Hepi betreft, er was niet alleen Hollandse snert met een maatje maar het geheel werd ook muzikaal omlijst door echte Nederlandstalige smartlappen. De Vlamingen kenden best veel van deze nummers en wij Hollanders kwamen niet verder dan "Jawel, Wil Tura?" (Jawel! Dat is hoe wij uw Heineken bier noemen!* ) Na de stamppot kwamen de wentelteefjes en de griesmeelpudding. De boerenkool met worst heeft ons allen nog lang op de maag gelegen, dat komt vast omdat we behalve keiharde fietskont ook geen schaatsbenen en sterke maag meer hebben. <<

 

*Jawel - schrijf javel, betekent bleekwater.

Altijd al alles willen weten over de Vlaamse vertolkers van het levenslied? Aanrader: 

Smartlap van Joep van Muylder, Uitgeverij Vrijdag

Enne, wie waren Hepi & Hepi ook alweer? ... "Ik lig op mijn kussen stil te dromen" vind je terug in: Toen wij van Rotterdam vertrokken, de 20e eeuw in 400 en enige liedteksten, van Vic van de Reijt, uitgeverij Prometheus.