In T-shirt stap ik door het park Nicolas Salmeron langs de haven. De kerstdag eetfestijnen moeten verbrand worden nu een dag de zon is gaan schijnen. Dat is niet raar in een stad waar 320 dagen per jaar de zon schijnt, maar het kan verkeren. In de eerste winter dat schrijver Derek Lambert in Denia is neergestreken in de jaren tachtig raakt hij in een sneeuwstorm terecht; 25 jaar ervoor niet gebeurd. We waren blijkbaar weer aan de beurt. Midden december als Nederland glad wordt komt ook op het schiereiland een continentale wind aan die op sommige plaatsen 30 centimeter sneeuw achterlaat, het centrum van Toledo in het wit steekt en tenslotte het kwik in Leon tot minus 17 laat dalen. Ik zit zelf op dat moment in het westen tegen de Portugese grens aangeplakt waar het niet dieper gaat dan minus 6. Wat er op volgt zijn westelijke fronten die de ark van Noach over het hele schiereiland hadden doen drijven.

Na de plaatjes van de weervrouw sta ik vroeg op en probeer het barre weer voor te blijven. Bij Sevilla heeft het me ingehaald en de ruitenwissers flappen heen en weer tot Malaga. De drank na het kerstdiner van de zaak nuttigen we onder een afdak terras waar de regen op het dak roffelt. Gezellie jongens, eindelijk een normaal land, iemand zin in een partijtje rummikub? Her wordt toch de disco in het centrum. Op zondag de 20e is er een gat tussen de fronten. We besluiten de flat zonder verwarming leeg en schoon achter te laten en voor de kersdagen naar Almería te verhuizen naar de houtkachel. Inma gaat met de bepakte auto en ik met de motor langs de kust over de oude N340. Nu er toch geen verkeer is rijd ik onder de nieuwste led kerstverlichting door van de dorpen langs het strand in een koude wind. Na een uur belt Inma me op dat ze in Calahonda is; ik rammel met gemiddeld 60 per uur nog maar bij Nerja. De telefoontjes vanwege de jaarlijkse viering van de verjaardag van tweelingzus vallen niet op te nemen als je met de motor onderweg bent. Ik tuf over de bochten langs de kust.

Met de houtkachel aan proberen we de deadlines van de kerst te halen. Ondertussen moet een kerstmaal worden bereid. Het blijft met bakken naar beneden komen in de meest droge hoek van Spanje. De fronten van gisteren en vandaag halen het niet zo ver en gooien hun lading neer over het westen van Andalucia, Cadiz en Jerez; de omgeving van Pauline wordt flink getroffen. Als ik tussen de buien door de straat op ga kom ik Salva tegen, de barman van de universiteit die zich berucht maakt door hardop "blondine, je boterham is klaar" te roepen naar elke studente met gitzwart haar. Hij laat even de familie uit en zwaaiend met de armen kan hij er niet over uit: "Ik woon hier al 42 jaar en nog nooit heeft het 5 dagen achter elkaar geregend".

Ik loop ik door de oude wijk omhoog naar de Alcazaba langs pleintjes in Pescaderia, de visserswijk. Ik probeer San Cristobal te bereiken, een top die verbonden is met de burcht en waar ik niet eerder ben geweest. Vroeger liep er een direct pad vanaf het gemeentehuis omhoog door schrijver Gerald Brenan beschreven 80 jaar geleden als een zelfkant omgeving. Het meeste is in restauratie, de directe weg is verdwenen en de route staat niet duidelijk aangegeven, maar als je maar omhoog loopt kom je er vanzelf. Boven bij de Moorse muur op de top heb je een prachtig uitzicht over heel de baai die nu na het dagenlang uitregenen van stof duidelijk te zien is. Het uizicht over de langzaam ontwikkelde stad is minder; het is beter om niet te schrijven dat de stad lelijk is vanuit deze hoek.

Afdalend kom je bij de oude poort van het centrum (Puerta Porchena) waar de kerstdecoraties hangen en de kraampjes op de rambla staan. De fleece kan weer aan en ik kom veel bekenden tegen die ook deze dag gebruiken om eindelijk naar buiten te gaan en de zon te zien; feliz navidad. Het voordeel van het zuiden; als de zon schijnt midwinter dan geeft die nog een aardige warmte. Ik leg de laatste kilometers te voet af langs het strand.