Het uitstapje op de zonnige vrije dag van Andalucia moet naar het water gaan. De stuwmeren zijn vol na twee maanden regen en daar wil ik meer van zien. Ik ben erg benieuwd naar het nieuwe stuwmeer "Rules" tussen Granada en Motril wat ik de afgelopen 10 jaar in aanbouw heb gezien en dat nog niet vol is geweest. De kaart laat een route zien over het gebergte naar Granada. Alberto van 60 vertelt me dat hij via die weg voor het eerst de zee heeft gezien komende van Diezma in Granada. Mijn motorfiets en haar piloot is dol op oude wegen. Inma kan in Granada de trein pakken naar Almería, want de kustweg is zo beschadigd dat de bus er enorm lang over doet. De winterse kleding steekt raar af tegen de zonovergoten blauwe zee als we bij Velez Malaga de 402 landinwaarts rijden.

Slechts 15 km landinwaarst ligt het meer van Viñuela dat blauw kleurt in het groene berglandschap. Daarna wordt de weg interessant en kronkelt het gebergte op. Een custom fiets met een paartje in leren jas en spijkerbroek wil me voorblijven. De uitzichten zijn prachtig als we klimmen. Tensotte gaat het tussen twee enorme blokken door die al kilometers ver te zien is; de pas van Zafarraya de provincie Granada in. Op deze hoogvlakte is het opeens 10 graden kouder en de custom fiets stopt. We rijden door naar Alhama de Granada het middelpunt van de oude weg waar we een bakkie doen om op te warmen.

Het volgende meer is dat van Bermejales waar enorm veel dagjesmensen op af zijn gekomen om het hoge water te zien dat omlaagraast de turbine in verder naar het noorden om de overstroomde Gualdalquivir te voeden. Voor Granada moeten we nog door het centrum van Santa Fé. De bakkerij "koning Ferdinand" op het stadsplein waar de capitulatie van de laatste Moorse overheerser aan Ferdinand en Isabel werd getekend is namelijk dé plaats voor het inkopen van piononos, zoete gebakjes met de vorm van de hoed van paus Pius IX. Op de vraag of de sire er zelf ook is (een normale slappe opmerking op de markt bij de palingkoning in NL) reageert de bediende afgemeten. Inma legt me nog een keer uit dat mensen uit Granada geen "gracia" hebben; het zijn zuurpruimen. Zij kan het zeggen, want ze is er ook geboren. Het verklaart weer de opmerking van een vriend uit Sevilla, dat deze stad eigenlijk uit Andalucia zou moeten worden gesneden; de gewone rivaliteit. Het valt me weer op hoe extreem open en spontaan de mensen in Málaga zijn.

Nadat ik de Granadese op tijd op de trein heb gezet rijd ik naar het zuiden met een prachtig uitzicht op de besneeuwde Sierra Nevada. Bij Durcal stroomt de eerste rivier van het gebergte af stuwmeer Beznar in. De kracht waarmee het door de dam spuit is indrukwekkend. Het is aangelegd om de teelt aan de tropische kust van avocados en natuurlijk de toeristen van water te voorzien in de zomer. Even verder kan ik de oude N323 op vooropgegaan door diverse motorrijders doe het oude bochtenwerk boven de nieuwe snelweg prefereren. Hier en daar zit een glinke schans in de weg door verzakkingen na de heftige regenval van de laatste maand. Het Rules stuwmeer is inderdaad helemaal vol en bij de dam hangt een nevel van de enorme fontijn die onder uit de dam spuit. De weg loopt verder langs de rivier door een aantrekkelijke kloof tot de lelijke vlakte bij Motril aan de kust.

Vandaar gaat het weer 100 km westwaarts over een weg die ik nu bijna elke week doe naar Málaga. Ik passeer de rivieren en ramblas vol met water dat de zee instroomt op een manier die de laatste 14 jaar niet meer is voorgekomen. Thuisgekomen zijn er 325 mooie kilometers op de teller bijgezet. De benzine is na 450 kilometer nog niet op. En nu de volgende buien weer afwachten.