laos boot thailand Mekong bangkok romantiek bridge Nongkhai ko lanta friendship

 

Voor de rubriek 'Romantische plekken' van Volkskrantreizen deze week, dacht ik ogenblikkelijk aan de eerste vakantie met de vrouw waar ik later mee trouwde. Op een waanzinnig mooi Thais eiland, Ko Lanta. Thailand, hoe kan het ook anders: lekker warm, heerlijk eten, lieve relaxte mensen, een land vol mooie plekken. OK, dat kan je van heel veel landen zeggen. Neem nou Italie, of Bali, ook fijn. Maar mijn grote liefde nodigde me nu eenmaal uit in Bangkok.
Iemand op de website was me al voor met deze Thaise eiland-suggestie. Maar toch: we spraken af op het vliegveld in Bangkok, zij voor werk komend uit Brunei, ik met Thai Airlines uit Amsterdam. Samen een paar dagen opwarmen in Bangkok met de heetste Tom Yam die ik ooit gegeten had, op een houten terras met gele kleedjes aan de Chao Phraya rivier, waarop we later met zo'n luidruchtige speedboot, the long-tail taxi, naar een snake-farm met bloedstollende cobrashow gingen kijken. Daarna met de nachttrein naar de stad Trang, in het zuiden. Fantastisch, wit kleedje op de opbouwtafel tijdens het eenvoudig treindiner met Singha bier. Ruime, geaircoode slaapplaatsen, op verzoek netjes opgemaakt voordat je wilt gaan slapen, helemaal niks mis mee. Dat nacht-treinen in Azië hebben we daarna nog vaker gedaan, met onze jonge meisjes: één keer naar Chang Mai in Noord Thailand, en één keer in Vietnam van Hanoi naar Hoi An, en ik nog een keer alleen naar Nongkhai, Noord-oost Thailand, allemaal geweldig, en lekker langzaam.
Van Trang ging het destijds, zo'n twaalf jaar terug, met een mini-busje naar de kust, en per pondje naar Ko Lanta, dat we toen uitzochten vanwege het weinig toeristische karakter van dat eiland. Hoe stel je je de ideale plek voor? Precies: hutje van bamboe en riet, groot rechthoekig muskietennet, en een draaiende fan, zo'n twintig meter van een wit strand met blauwe zee. Een mooi primitief restauranthutje dichtbij, met buiten in zacht zand half-geimproviseerde zitplaatsen voor Thais ontbijt en een eenvoudige keuken. De Scorpions zijn voor eeuwig verbonden aan die tijd en plek, de slepende ballads klonken er de hele dag. De liefde bedreven we onder de overweldigende hoeveelheid sterren op een aardedonker en verlaten strand.

God, wat was ze mooi, zo blond in dat paarse badpak.
Maar of het er nog zo mooi en stil is, dat weet ik niet. De tijd is er overheen gegaan, en ook een tsunami. Dus misschien is die plek met die lieve jonge Thaise mensen wel helemaal verdwenen.
Ik wil er niet aan denken.

Een andere prachtige plek, die ik alleen maar in m'n eentje beleefd heb, maar die niet minder romantisch is, ligt tussen Thailand en Laos, op de Mekong River. Alleen de naam van die 4900 kilometer lange rivier al, roept werelden op bij me.
Aan het ene eind van wat je de boulevard van Nongkhai zou kunnen noemen, ligt onderaan een lange trap een drijvend vlot waarop een restaurant ingericht is. Je zit er dicht op het snelstromende water, met uitzicht op Laos, zo'n 300 meter aan de overkant. 's Avonds hoor je de geluiden van een bandje bij een eet- en drinkplek daar vandaan komen. Of het geluid van een tempel. Aan dit vlot ligt een lange smalle halfopen boot, die elke dag rond een uur of vijf luid toetert, alvorens zich los te maken en de rivier op te sturen. Als je op tijd bent, kun je eerst eten bestellen van een royaal Thais menu. Dat wordt dan tijdens de vaart geserveerd. Het kost allemaal bijna niks, dit is Thailand, en het word je liefdevol naar de zin gemaakt. De boot vaart eerst stroomopwaarts richting de Friendship-bridge die Thailand met Laos verbindt,  en waarachter de volle rode gigantisch grote zon langzaam ondergaat, surrealistisch haast. Daarna laat de schipper de schuit langzaam meedrijven met de stroom langs Nongkhai aan het water. Bij het laatste landmark van de stad, de witte chedi -die een replica is van het origineel dat ooit tijdens transport over de rivier van Laos naar Thailand onder water verdween- keert het schip om, om in de inmiddels donkere avond langzaam naar het drijvende restaurant terug te keren. Een ruim uur verder, na de mooiste zonsondergang die ik ooit gezien heb, en die elke dag weer herhaald wordt, stap je met een relaxed waterdeintje in je hoofd over op het vlot en drink je nagenietend nog iets.