zuid amerika toyota landcruising karin-marijke coen landcruiser paso de jama argentini vriespluggen toyota landcruiser iveco garage c

 

De auto lekt nu al maanden water. Het begon met een beetje, en dan vooral als we in de bergen reden. De Paso de Jama, de 4500 meter hoge pas tussen Chili en Argentinië, was een ramp. Als je vanaf Chili komt, gaat de weg 40 kilometer lang alleen maar naar boven. Rechtdoor, wel te verstaan, zonder bochten. Dat is zowel voor klimmers als dalers desastreus, wat te zien is aan de vele grindbakken voor dalers die hun remmen hebben vernield, als ook aan de vele gedenktekens die langs de kant van de weg staan als eerbetoon aan verkeersslachtoffers.

Wij konden 3 kilometer rijden en stonden dan 20 minuten stil, wachtend tot het water in het motorblok weer een beetje was afgekoeld en waren zo uren onderweg. Na veel zoeken en vragen hadden we de indruk dat de boosdoener een verroeste 'vriesplug' was in het blok; vriespluggen springen uit het blok als al het water bevriest en dat voorkomt dat de hele handel kapot barst.

Eindelijk hadden we een plek gevonden waar we langer konden logeren en we vonden in Jésus María, in de provincie Córdoba, een garage waar Coen zelf aan de auto mocht werken. De klus leek geklaard. Helaas: de pluggen waren nu wel goed, maar er bleef water lekken. Dan toch maar eens naar de Toyota garage in Córdoba – naar zeggen de grootste in Argentinië.

 

Een grote showroom doemde op en we moesten stoppen bij de slagboom; het kenteken werd genoteerd terwijl we slechts de auto parkeerden op de parkeerplaats. Van een vriend hadden we de naam van een medewerker doorgekregen [helpt altijd], en via deze salesmanager kwam Coen al gauw bij de juiste man terecht. Testen brachten geen uitsluitsel over het probleem maar na wat doorvragen concludeerde de monteur dat waarschijnlijk de koppakking stuk was, misschien ook de kop.

Maar ja, als je die handel openhaalt om te kijken, heb je een reserve onderdeel nodig, want de pakking moet dan hoe dan ook vervangen worden.

En dat onderdeel hebben ze hier niet.

 

Tja, een antieke, mechanische Toyota die volgens kenners over de hele wereld gerepareerd kan worden, krijgt toch meestal een "Nee, we kunnen niet helpen" bij Toyota garages in Zuid Amerika. Typerend is dat. Toyota garages kunnen alleen nieuwe auto's repareren en onderdelen vervangen van nieuwe auto's. Niet van zo'n oud barrel als de onze, en over het algemeen zien ze dat verroeste exemplaar van ons liever niet op hun parkeerplaats dan wel.

Maar in tegenstelling tot de meeste Toyota garages in Zuid Amerika, die over het algemeen zeer onwillig blijken in het bieden van enige hulp of in het aandragen van alternatieven, was het hier anders. De directeur had een goed idee: "Waarom kom je niet een paar dagen voordat je van plan bent om naar Nederland te gaan [dat zou over twee weken zijn]? Dan maken we de boel open en kijken wat nodig is. Je auto kan hier wel blijven staan tijdens je verblijf in Nederland en dan kun je vanuit Nederland de onderdelen meenemen".

Nou, dat vond ik nog eens echt aardig van die meneer, toen ik dit van Coen hoorde.

"Maarre, wat gaat dit geintje kosten?" vroeg ik. Ik zat in de mega showroom met knetterdure auto's, verkopers strak in glimmende pakken en een heleboel personeel van wie me ontging wat ze precies deden. Dat moet allemaal betaald worden.

"Drieduizend pesos [600 euro], en dat is dus alleen arbeidsloon voor het openmaken en terugzetten, want de onderdelen regelen we zelf", zei Coen.

Alles heeft z'n prijs, ook het meedenken van deze man.

Zeshonderd euro, dat klinkt ons Europees in de oren.

En dat doen we dan dus niet.

Verder zoeken maar weer.

 

Gelukkig kwamen we Fransen tegen. "Je moet naar de garage van Iveco gaan. Daar mag je zelf aan de auto werken en je kunt er blijven en in de auto slapen. Er zijn zelfs douches". Kijk, zoiets spreekt ons aan. En we gingen daar maar eens praten.

"Geen probleem, kom maar langs. Wacht, ik zal eens bellen", zei de verkoper. "Ja, hoor. Er zijn best onderdelen in Argentinië te verkrijgen, in Buenos Aires. Welliswaar geen origineel Toyota, maar wel goed", vervolgde hij.

Kijk, daar houden we van.

En daar gaan we voor.

Dus nu staan we bij Iveco op het terrein. Coen, in z'n monteurspak op de kop onder de motorkap, haalt volgens de instructies van de Toyota boeken [de beste 'extra' die bij de koop van deze auto zat!] stuk voor stuk alles los. Heel voorzichtig, want het is allemaal oud en verroest. Maar gelukkig is Coen een geduldig man.

En ik? Ik typ. Er werd vanmorgen keurig een hoekje voor me ingericht in een rommelige ruimte die dienst doet als magazijn en administratiekantoor. De schoonmaakmevrouw kwam me een kop koffie brengen. Hier kan ik wel een paar dagen zitten.