c argentini zuid amerika toyota landcruising karin-marijke coen landcruiser foto expositie six years on the road

 

 

Hoe bizar en interessant kunnen ontmoetingen toch lopen. De afgelopen maanden hebben we ons reizen op een laag pitje gezet. We hadden behoefte om ergens neer te strijken waar we allebei een poosje onze eigen dingen konden doen: Coen achterstallig werk aan de auto en de website, ik schrijven aan m'n boek over onze Azië reis. We vonden een plek bij vrienden in de tuin, op een estancia ten noorden van Córdoba. Daar verstreken de maanden in prettig gezelschap, productieve klussen en ook nog eens mooi weer. 

 

Ontmoetingen

De omgeving van Ascochinga is in Argentinië bekend om het fokken van paarden, vooral paarden ten behoeve van polo. De provincie en Córdoba en Buenos Aires zijn de twee belangrijkste polo gebieden van het land, en gedurende de zomermaanden werden in de omgeving van onze estancia diverse toernooien georganiseerd. Onze gastheer – kok, schilder en cateraar tegelijkertijd – was verantwoordelijk voor het natje en droogje van de heren te paard. Aldaar ontmoetten we zijn zakenpartner, Alexandra. Zij bleek te werken in een fotocafé in Córdoba vlakbij een vriend van ons die daar woont.

 

Een paar dagen later, bij een paardenwedren evenement ontmoetten we Octavio. Hij bleek niet alleen paardenfokker en jockey, maar ook de eigenaar van het fotocafé waar Alexandra werkt. "Misschien kan ik een foto expositie voor jullie organiseren. Dat lijkt me een leuk project. Ik doe dat wel vaker voor fotografen, het organiseren van tentoonstellingen. Gewoon omdat ik daar lol in heb. Kost jullie niets", bood hij aan. Daar stonden we even van te kijken. Maar waarom ook niet?

 

De foto tentoonstelling

Daar we niet veel later voor een maand naar Nederland zouden gaan, werd de expositie gepland voor juni. Coen leverde een grote hoeveelheid foto's aan waaruit zij een expositie zouden samenstellen. Maar dit is Argentinië en we waren niet echt verbaasd om in Nederland een mail te ontvangen met de vraag of de expositie een week later kon plaatsvinden. Eenmaal terug in Argentinië bleek er nog niet veel gebeurd te zijn en vond er nog een keer uitstel plaats. Zo gaat dat hier.

Maar het enthousiasme was er wel, bij Octavio en z'n jongens, en natuurlijk ook bij ons. Ze pakten het veel groter aan dan ze bij eerdere exposities hadden gedaan. Daar waar normaliter de tentoonstelling in hun eigen fotocafé wordt gehouden, hadden ze nu een luxe winkelcentrum benaderd om daar de expositie te houden.

 

De avond voor de opening spraken we om negen uur af om de foto's ter plekke op te hangen. Op z'n Hollands stonden Coen en ik om kwart voor negen klaar. Op z'n Argentijns kwam de eerste Argentijn om half tien aankakken. "Nee, we beginnen om tien uur. We gaan eerst eten". Als je naar Argentinië gaat, moet je niet vergeten een koffer of twee met geduld mee te nemen. 

Maar om tien uur stond er een ploeg van tien man klaar. Het winkelcentrum had echter andere plannen en het licht viel uit. Het boren van de gaten, het trekken van de draden en het ophangen van de foto's gebeurde bij het licht van zaklampen. Het mocht het enthousiasme niet drukken en tot half vijf 's nachts werd er aan één stuk door gewerkt om de klus te klaren.

 

De opening

Donderdagavond was het zover. Een grote krant van Córdoba had de dag ervoor een artikel over ons avontuur geschreven, en deze middag was er een radio uitzending op prime time over de expositie. Of we tijdens de opening in ons beste Spaans ook nog een paar vragen konden beantwoorden voor Canal Doce, een grote televisiezender van Córdoba. We deden ons best. 

Het was een succes. Veel belangstellenden, veel complimenten. En of de foto's ook verkocht werden?

Gelukkig had Octavio contact gelegd met een vriendin van hem die een kunstgalerij heeft, en zij wil graag dit zakelijke traject behartigen. Coen signeerde de foto's en besloot voor de gelegenheid de foto’s ook te koop aan te bieden via een internetsite.

En sommige dingen moeten gewoon zo zijn. Dankzij het tot twee keer uitstellen van de expositie komt het nu zo uit dat de foto's tot en met de wintervakantie blijven hangen – altijd goed voor het bezoekersaantal.

 

Het was tijd om te vertrekken en Argentinië achter ons te laten. De eerste foto was verkocht en eerlijk gezegd zijn we best trots. Misschien ligt er naast het schrijven ook een toekomst met fotoverkoop voor ons in het verschiet.