Een fietstocht door de omgeving van Yangshuo is zeker niet hetzelfde als het dagelijkse ritje naar je werk. De stad of polder, stoplichten, rotondes en windvlagen zijn hier; rijstvelden, koeien, geen verkeersregels en karstbergen. Heel veel karstbergen. Dacht je dat er in Guilin veel karstbergen waren? ga naar Yangshuo en verbaas je over deze raargevormde bergen die van een kindertekening af lijken te komen. Het zijn enorme rotsen, bedekt met groen die oprijzen vanuit de rijstvelden.

Ik heb een fietsje gehuurd en geniet van het landschap. Luister naar het gezang van de vogels en gekir van de krekels in de bergen. Met een glimlach suiz ik een heuvel af en slalom ik over de lege weg. Ik krijg flashbacks naar Sukothai, Thailand in Januari vorig jaar, waar ik me tijdens een fietstocht ook zo gelukkig voelde. Wat is dat toch met fietsen? En waarom heb ik dit nooit als om acht uur 's ochtends in het donker de brug op, naar mijn werk fiets? Zal het dan toch aan de plek liggen?

Zeer waarschijnlijk wel.

Temidden van dit landschap slaap ik in een verbouwde, oude chinese boerderij, die beheerd wordt door Nederlanders. The Giggling Tree is een mooie plek voor mensen die Chinese steden - en alle chaos daarin - zat zijn. Hier rust ik twee dagen uit voordat ik naar een hostel in het stadje Yangshuo verkas. In Yangshuo is een straat bedoeld voor buitenlandse toeristen, gevuld met souvenirsshops en pizzarestaurants. Op zich is dit niet zo heel aanlokkelijk, maar er is ook een kleine backpackersscene in de hostels. En bier drinken met mensen vanover de hele wereld is dan wel weer iets waar ik blij van wordt.

Je kunt je hier in Yangshuo op heel veel manieren vermaken: in de natuur op een fiets, raft of boot. Maar je kunt hier ook lessen nemen in koken, kalligrafie of tai-chi. Het is moeilijk te beslissen wat hiervan ik morgen ga doen. Ik bestel nog een cola in het restaurant en kijk naar de mensen buiten die rennen door de tropische regenbui die nu naar beneden komt. Die beslissing over wat ik morgen ga doen stel ik nog even uit.

Omdat het de volgende dag nog steeds regent besluit ik te te gaan raften, want nat ben ik toch al. Ik boek een tour bij het hostel en een Belg genaamd Christophe gaat mee.

Na een uur rijden door de karstbergen komen we aan op de plek en daar blijkt dat we iets heeel anders gaan doen. We gaan in een bootje een natuurlijke wildwaterbaan af en daar komt geen peddelen bij te pas want door de heftige stroming alleen komen we wel vooruit. We krijgen helmen, knie- en elleboogbeschermers en een zwemvest aangereikt en vertwijfeld vragen we ons af hoe wild het gaat worden.

Het werd wilder dan elke atractie, in alle atractieparken waar ik ooit ben geweest. Meerdere keren vliegen we van watervallen enkele meters naar beneden. MIjn billen zitten onder de blauwe plekken van alle rotsen en stenen. We slaan nog een keer over de kop waarbij ik mijn slipper verlies en 5 minuten later weer terug vind.

Ik probeer niet na te denken over hoe onveilig dit wel niet is en maak lol met de Chinezen. Christophe en ik zijn de enige buitenlanders - en de enigen in zwemkleren- en dat vinden de Chinezen prachtig. Ze spetteren ons nat en we moeten meerdere keren met ze op de foto.

Moe zit ik in de bus terug, maar bedenk dat dit 12 euro goed besteedt waren. En alleen in China kan dit. Geen enkel ander land zou het toelaten.