Soms vraag je jezelf af waarom je op reis bent. Bijvoorbeeld als je in een Chinese slaapbus doodsangsten uit staat. De bus van Kunming naar Hekou wordt door een maniak bestuurd en ik word veelvuldig uit mijn te kleine bed gelanceerd. Aan mijn rechterkant zit een familie luid ruzie te maken, aan de andere kant zit een kerel onophoudelijk te paffen.

Na een geradbraakte nacht kom ik in Hekou aan, waar blijkt dat ik de grens niet over mag. Mijn visum voor Vietnam is pas de volgende dag geldig. Ik moet de nacht in de grensplaats doorbrengen en ook dat ik geen pretje. Overal waar ik ga word ik ongegeneerd aangestaard en soms zelfs nagewezen en nageroepen. Nu gebeurt dat overal in China, maar het went nooit. Het gaat zelfs meer irriteren. Mijn enige gezelschap die dag is een rare Roemeen die ook vast zit bij de grens, maar dat is tenminste iemand die Engels spreekt. Al met al voel ik me er niet lekker bij.

Op dat soort dagen vraag je jezelf dus wel eens af waarom je niet gewoon thuis had kunnen blijven met je eigen schone plee en breedband internetaansluiting. Maar dit soort dingen horen nu eenmaal bij reizen en zijn soms nodig om echt te kunnen genieten van de goede dingen.

De volgende dag mag ik eindelijk de grens over en pak ik de bus naar Sapa. Vorige week stond hier op vkreizen.nl een verhaal over Sapa waarin werd vermeld dat het er 3 graden was. Dat kan nooit recent zijn geweest, want als ik in Sapa ben is het er gewoon 25 graden met af en toe een buitje. Omdat ik weet dat het in Hanoi 38 graden is, besluit ik de komende drie dagen goed te gaan genieten van dit milde weer.

De omgeving van Sapa bestaat uit weelderig groene bergen. Ik wandel door rijstterrassen naar dorpjes en onderhandel met hilltribe-vrouwen over souvenirs die eigenlijk niet nodig heb. De volgende dag huur ik een kerel op een motorfiets die me hoger de bergen in brengt.

Maar het allermooiste aan Sapa vind ik Yeu, een meisje van mijn leeftijd dat werkt in een restaurant. Als ik daar ben op een rustige regenachtige avond, komt ze tegenover me zitten. Ze vraagt me eerst honderduit over waar ik vandaan kom, wat ik thuis doe, hoe het leven in Nederland is. Daarna vertelt ze me dat ze hier werkt omdat ze graag met buitenlanders wil praten om haar Engels te verbeteren. Haar droombaan is namelijk lerares Engels. Maar om dat te kunnen worden moet ze hard werken om haar school te kunnen betalen. Eigenlijk heeft ze een bloedhekel aan serveren maar dat mag niemand hier weten, fluistert ze me toe. Ik zeg haar dat ik dat goed begrijp want ook ik heb een tijd met knarsende tanden voor serveerster gespeeld toen ik in geldnood zat. Samen glimlachen we stiekem hierover naar elkaar op alle avonden in Sapa dat ik bij haar kom eten.

Het is vanwege dit soort bijzondere ontmoetingen dat je weer weet waarom je reist. Waarom het nemen van vreselijke nachtbussen de moeite waard is.