verkiezingen regering griekenland socialisme volk pasok conservatieven papandreou karamanlis

 

In Griekenland worden verkiezingen niet gewonnen, maar verloren.

Sinds gisteren is er een nieuwe regering. Niet omdat de socialisten gewonnen hebben, maar omdat de conservatieven een verpletterende nederlaag leden.

De Grieken stemmen nl. niet zozeer vóór, alswel tégen een partij.

In 2004 kwamen de conservatieven na 20 jaar aan de macht omdat de mensen ontevreden waren over de socialisten.

Zij maakten er echter een potje van; het ene schandaal na het andere, en het feit dat er niemand voor gestrafd werd, zorgde voor een groeiende ontevredenheid onder de bevolking.

Omkoop- en commissieschandalen tussen kerk en staat, het Siemens schandaal, de rellen van afgelopen winter en het niet aflatend geblunder van de politie zijn maar enkele voorbeelden.

Het gevolg was dan ook vervroegde verkiezingen. In Griekenland wordt al generaties lang een spelletje gespeeld van ‘Rarara, wie heeft de bal’.

Er zijn maar twee grote partijen, de socialistische Pasok en de conservatieve Nea Dimokratia. Dan is deze, dan gene aan de macht. Door beiden partijen worden tijdens de verkiezingscampagnes grote beloften gedaan in ruil voor stemmen, en als die beloften dan niet nagekomen worden, trekken de kiezers boos naar de andere partij.

Door dit systeem komt er ook maar geen verandering in de mentaliteit van corruptie en vriendjes-en kruiwagen politiek.

Dit niet alleen omdat politici corrupt zijn, maar het volk ook. Men roept wel hard dat alles en iedereen corrupt is, maar als het de mensen zo uitkomt, maken ze er dankbaar gebruik van.

Op het journaal van gisteren bracht een vrouw die op straat gevraagd werd waarom zij van partij veranderd was deze verkiezingen, het nog met zoveel woorden naar voren: “Ik heb er voor betááld om mijn dochter als ambtenaar aangesteld te krijgen, en nu ben ik mijn geld kwijt en mijn dochter is niét geplaatst bij de gemeente zoals mij beloofd was! Op hen stem ik dus niet meer.”

 

En nu is er dan Giorgos.

De nieuwe premier heeft het goed voor met het land. Hij is idealist, wil écht verandering brengen in de vastgeroeste status van Griekenland.

Hij wil corruptie en belastingontduiking -de nationale sport van de Grieken- aanpakken, en nadruk leggen op zorgenkindjes zoals onderwijs en gezondheidszorg.

Hij wil de burger vooropstellen in zijn beleid en heeft zelfs een `ministerie van Bescherming van de Burger´ opgericht. In tegenstelling tot het luiddruchtige fanatisme van de Grieken waar het de politiek betreft en waar de politici gewoonlijk graag op in spelen, is Giorgos Papandreou een man van lagere tonen.

Het feit dat zijn wortels in Amerika en Europa liggen, zijn moeder is Amerikaanse en zijn oma was Poolse, en het feit dat hij in Amerika en Europa gestudeerd heeft, zullen zeker bijdragen aan zijn niet-zo-griekse mentaliteit. Op zich een positief gegeven, maar de komende tijd zal moeten blijken in hoeverre deze mentaliteit goed zal vallen bij de griekse burger.

Zoals Barack Obama het echt goed voor heeft met Amerika, blijkt nu al dat hij van alle kanten tegengewerkt wordt. En dan is hij uiteindelijk toch maar een man alleen.

Met zijn eerste gedurfde stap is Giorgos in ieder geval al goed weggekomen: voor het eerst waren er tijdens de verkiezingsperiode geen posters, billboards en pamfletten van de Pasok te zien, geen enkele foto van Giorgos. De Nea Dimokratia had daarentegen kosten noch moeite gespaard en je kon geen kant opkijken of je kwam het hoofd van premier Kostas Karamanlis tegen. Het mocht niet baten.

Beide leiders van de grote partijen maken overigens deel uit van politieke families, iets wat in Griekenland erg veel voorkomt, deels ook weer een gevolg van de kruiwagen-mentaliteit; Vaders en ooms plaatsen zoons en neven in de politiek.

Zo is aftredend premier Kostas Karamanlis de neef van oom Konsantinos, voormalig premier en president die zijn stempel drukte op Griekenland in de 2e helft van de vorige eeuw.

Giorgos Papandreou is de 3e generatie uit een groot politiek nest.

Zijn opa, Giorgos de 1e dus, speelde een grote rol op het politieke podium van de 20e eeuw.

Hij was al minister in de 30er jaren en werd in 1964 premier. Hij bracht rigoreuze veranderingen teweeg, allen ´volksvriendelijk´, zoals het invoeren van gratis onderwijs voor iedereen.

Hij liet alle politieke gevangenen vrij (doorgaans communisten) en dit werd hem door de conservatieven niet in dank afgenomen.

Door onenigheid met koning Constantijn, die nauwe banden onderhield met het leger en wijgerde het ministerie van defensie toe te kennen aan opa Papandreou, trad hij af in 1967 en na een tumultueuze tijd werd toen uiteindelijk de staatsgreep gepleegd door de kolonels, die 7 jaar dictatuur tot gevolg had en het verbannen van de koninklijke familie.

Na de dictatuur werd de conservatieve Konstantinos Karamanlis door het volk op democratische wijze in het zadel geholpen, maar in 1981 was de zoon van Giorgos Papandreou, Andreas, er klaar voor om met zijn vers opgerichte socialistische partij Pasok de teugels van het land over te nemen.

De Pasok zou, op een korte onderbreking begin jaren ´90 na, zo´n 20 jaar blijven regeren, met Andreas Papandreou, de vader van de huidige premier, tot 1996 als leider en premier.

In 2004 was het volk weer ontevreden genoeg om die mooie bal van goud in de handen van de Nea Dimokratia te spelen. Een spel dat afgelopen zondag tot de grootste nederlaag in de geschiedenis van de partij leidde.

Met meer dan 10% verschil won de Pasok de verkiezingen. Zij behaalden bijna 44% van de stemmen wat hen van 160 van de 300 zetels in het parlement verzekerde. Nu zijn wij geneigd te denken dat dat een grote winst is, t.o.v. de verkiezingen van 2004, toen de Pasok ´slechts´ 40% van de stemmen binnenhaalde. Maar schijn bedriegt, want in 2004 stemden 3 miljoen mensen op de Pasok, hetzelfde aantal als dit jaar.

Door de grotere opkomst in 2004 ligt het percentage echter lager.

 

Omdat ik de griekse nationaliteit niet bezit, mag ik niet stemmen.

Ik woon hier al meer dan 20 jaar, betaal belasting, heb griekse burgers grootgebracht, ben politiek bewust en op de hoogte. Toch mag ik niet stemmen. Daar kun je in en uit over discussiëren, maar ik ben al blij dat ik met de europese verkiezingen mag stemmen, want het europees parlement maakt ten slotte de dienst uit in alle lidstaten.

Had ik echter mogen stemmen, dan had ik mijn stem uitgebracht op de ´groenen´.

Groen-links past bij mijn ideologie en ik had gehoopt eens een coalitieregering te zien in Griekenland.

Het kwam er weer niet van omdat de Pasok de absolute meerderheid haalde. Maar wie schetst mijn verbazing toen ik gisteren vernam dat Giorgos, onze gematigde verse premier, een voorstel tot samenwerking gedaan had naar de ´groenen´ toe!

Hij had hun voorzitter voorgesteld op het ministerie van milieu te komen zitten om de cliché-leus “samen gaan we vooruit” in praktijk te brengen!

En wie schetst mijn verbijstering toen de ´groene voorzitter´ vlakaf bedankte voor de eer!

En wel met het argument dat het niet de bedoeling was van zijn partij om te regeren, maar om ideeën te geven vanuit een sterke oppositie! Ze wilden kritiek kunnen leveren op de regering en zouden zich daarin niet vrij voelen als ze mee-regeerden!

Ik dacht altijd dat het streven van een politieke partij was om te regeren! Ze brengen toch hun idealisme aan de man met zoveel geld en moeite met als doel dat die man op hen stemt, of vergis ik me nou?

En stel dat ze dat met zoveel overtuiging gedaan hadden dat het griekse volk massaal ´groen´ gestemd had, en niet de Pasok, maar zíj de absolute meerderheid gehaald hadden, dan hadden ze dus mooi in hun groene hemd gestaan!

 

Is er dan toch nog hoop voor Griekenland? De tijd zal het leren, als minister in vorige kabinetten heeft Giorgos al blijk gegeven van zijn goede voornemens.

Zo is hij als minister van onderwijs de eerste geweest om ´positieve discriminatie´ toe te passen, door 5% van de plaatsen op de universiteit van Thracië toe te wijzen aan moslims, die een minderheid vormen in die provincie.

Hij staat bekend om zijn voorkeur voor vrouwlijke medewerkers, en plaatste als eerste een professor van Afrikaanse afkomst op zijn voorkeurslijst.

Aan Giorgos zal het niet liggen.

Net zo min als aan Obama in Amerika. Beide volken hebben met elkaar gemeen dat ze zich comfortabel voelen in hun misère.

Beide volken hebben met elkaar gemeen dat ze een nieuwe idealistische leider hebben die het goed met hen voor heeft en oprecht het leven voor alle burgers wil verbeteren. Kunnen die burgers echter open staan voor de veranderingen die daar voor nodig zijn?

Laten we hopen dat…Yes, they can!