Hoe talrijker ze worden, hoe sneller ze elkaar lijken op te volgen: Verjaardagen!
Al jaren roep ik: "ik doe niet meer mee! Ik wil er niets meer van weten!"
Maar dat is vantevoren. Wanneer je bij het woord ´verjaardag´ alleen nog aan het aantal jaren denkt. En dat is al jaren niet meer leuk, dus heb ik besloten een eind te maken aan die jaren. Zoals velen voor mij, en ongetwijfeld velen ná mij, stond dat cijfer 40 als een betonnen paal voor mij.
En ook ik, zoals velen voor mij en ongetwijfeld velen ná mij, was nog zó druk bezig met het vrolijk om mij heen kijken in het leven, dat ik ongenadig hard tegen die paal knalde toen ik hem tegenkwam. Ik vond het niet leuk! Dus besloot ik onmiddelijk om korte metten te maken met die paal, en sindsdien tel ik geen jaren meer, maar maanden.
En als iemand je vraagt hoe oud je bent, dan zeg je meestal geen maanden erbij. Niemand zegt: "ik ben 25 jaar en 4 maanden".
Dus doe ik dat ook niet, en kan zo dus al jaren zeggen dat ik 39 ben, zónder te liegen!
Maar nu ben ik weer jarig, en op die dag spreek ik mijn héle leeftijd uit: Ik word vandaag dus 39 jaar en 96 maanden.
Heppie beursdee toe miiii!!!
Op de dag zelf ben ik vrolijk en blij. Op de dag zelf gaat het namelijk niet om de jaren, maar om míj! Ieder jaar weer is er die ene dag dat ik niet één van de 6 miljard ben, maar één uit duizenden.
De telefoon staat niet stil, smsjes komen per dozijn, evenals de gekste ecards via email. Mijn moeder en mijn tante zijn de laatste 2 wereldbewoners zonder computer, dus krijg ik ook nog 2 papieren kaarten die de hele week op de kast staan.
Iedereen blijkt aan me te denken vandaag, en dat doet me, hoeveel maanden als ik ook oud ben, zo blij voelen als een klein kind.
Net als in de eerste klas van de lagere school, nu 39 jaar en 12 maanden geleden, toen ik 7 jaar werd, en ik ´s morgens mijn bed uitsprong en voor de spiegel ging staan. Hardop zei ik: "ik ben zeven!"
Ik herhaalde het nog een aantal keren, onderwijl in de spiegel oude en wijze gezichtsuitdrukkingen oefenend.
Onderweg naar school kwam ik, net als iedere andere schooldag, vele andere kinderen tegen, we gingen toen nog allemaal te voet naar school.
Alle kinderen zagen er gewoon uit, behalve ik! Ik glunderde, had het gevoel dat ik licht gaf en dat iedereen aan mij kon zien dat ik jarig was! Ik was het enige kind dat met een grote doos liep, want daar zat het snoep in dat ik in de klas mocht uitdelen. Wat voelde ik me belangrijk, langs de lessenaartjes lopend en ieder kind uit mijn doos met speklappen, gomballen en dropveters laten graaien.
Er was op school nog een kind dat op dezelfde dag als ik jarig was. Ze was een jaar ouder dan ik dus we waren geen vriendinnetjes, maar we hadden toch die speciale band van het ´op dezelfde dag jarig zijn.´ Ik weet nu nog dat ze Saskia heette, en altijd als ik haar zag op onze verjaardag dacht ik: "zo zie ik er over een jaar uit."
Ik wist dat ik ´s middags om 4 uur geboren was, en dat was ook de tijd dat de bel ging op school. Dus ieder jaar weer gilde ik "nú ben ik jarig!" als de school om 4 uur uitging. De weg naar huis leek op mijn verjaardag speciaal voor mij geplaveid met wolkjes. Ik huppelde blij en een beetje zenuwachtig naar huis, want ik wist dat mijn opa en oma op mij wachtten, evenals mijn peetoom en -tante. Een taart met kaarsjes en kadootjes!
Nou kwamen opa en oma iedere zondag, maar daar vond ik nooit zoveel aan. Op mijn verjaardag zag ik hen echter in een heel ander licht! Ze kwamen speciaal voor mij, en nog wel op een doordeweekse dag!
En wat duurde de week vaak lang, als ik op het weekend moest wachten om mijn feestje te geven! Maar dan was ik eigenlijk wel nóg een keer jarig, want ik stond wéér in het middelpunt... en zo ging het de hele lagere schooltijd lang. Altijd uitkijken naar het volgende jaar, weer iets ouder zijn.
Wat keek ik op tegen kinderen van 13, die waren tiéners! Dan had je het wel gemaakt in het leven, dacht ik als kind.
Toen ik eindelijk tiener werd, bleek ik ook puber te zijn, dus ik voelde me alleen maar rot, met die gierende hormonen die korte metten maakten met mijn kindertijd.
Weer wilde ik steeds maar ouder worden. Ik duwde de tijd voorbij, op weg naar de verjaardag die wel de belangrijkste van mijn leven moest zijn: 16! Als ik maar 16 was, dan was alles goed. Dan kreeg ik een brommer en mocht ik ´s avonds uit.
Een tijd lang was het ook heerlijk. Vrij en blij op mijn brommertje, uitgaan, nieuwe vrienden.
Maar in de winter was het vaak koud op de brommer en met de nieuwe vrienden kwamen de gebroken harten, dus werd het weer pushen: óp naar de 18! Eindelijk volwassen en vooral: het rijbewijs.
En zo gingen de jaren voorbij, altijd was er een reden om ouder te willen zijn. Ik trouwde, kreeg kinderen en verhuisde naar Griekenland.
In Griekenland "doet" men niet of nauwelijks aan verjaardagen. Men viert er naamdagen, wat inhoudt dat iedereen met een bepaalde naam op dezelfde dag jarig is. Heel onpersoonlijk dus, het gaat niet om de persoon, maar om zijn naam. Iedereen die "Jan" heet, is op 7 januari jarig, iedereen die "Kostas" heet op 21 mei, "Maria" op 15 augustus, en ga zo maar door.
Het was altijd één van de weinige dingen die ik echt miste uit Nederland. Ik was altijd de enige die verjaardagen vierde, maar als je je eigen taart moet kopen en van te voren zeggen wat je voor kado wilt, dan is de lol ver te zoeken, natuurlijk. Alleen de verjaardagen van de kinderen vierden we wel altijd met een feestje.
Dus die hele gewoonte viel op de achtergrond, ik hield me eigenlijk helemaal niet meer bezig met mijn leeftijd. Ik hoefde niet meer ouder te zijn, maar ook niet jonger, ik hield me meer met mijn kinderen bezig dan met mijn eigen ikkie.
Tot die bewuste zomer van mijn 32e levensjaar! Het waren twee shockerende gebeurtenissen die vlak na elkaar plaats vonden en mij met een dreun deden realiseren dat het stroompje waarin mijn jeugd voortkabbelde ongemerkt overgegaan was in een stroomversnelling richting de oorverdovende waterval van de niet te vermijden ouderdom!
Mijn kinderen liepen een trauma op, waarschijnlijk, die middag toen we in de auto voor het stoplicht stonden, en ik, om de tijd te verdrijven, besloot een blik in het spiegeltje te werpen. Wat ik waarnam maakte een kreet los uit het diepst van mijn zijn!
Een grijze haar! Mijn eerste heuse grijze haar! En daarmee de realisatie dat het "point of no return" gepasseerd was voor mij! Ik heb in een vlaag van ontkenning de haar uitgetrokken, hem op een zwart papiertje geplakt en aan mijn moeder gestuurd in Nederland, zo ver mogelijk verwijderd van mijn scalp!
Nog geen maand later zat ik op het strand te genieten van de zomerzon, toen er een bal tegen mijn voet rolde waar een paar jongens van rond de 20 mee aan het spelen waren. Eén van de jongemannen kwam de bal halen, en terwijl ik half verwachtte dat hij zou zeggen: "Hee, gooi die bal even" of zo, haalde hij het in zijn hoofd om zijn excuses aan te bieden! "Sorry" zei hij! Ik was zó geshockeerd dat er geeneens een kreet uitkwam! Ik wilde roepen:"Hee, wordt er hier niet meer gescholden?" en voelde me ineens stokoud!
Nee, de behoefte om ouder te worden was er niet meer, en de behoefte om jonger te worden knaagde soms een beetje.
Ik keek naar mijn kinderen die nu op de leeftijd waren om in de spiegel te zeggen: "ik ben zeven!" en op dat moment besloot ik van hún jeugd te gaan genieten, en nooit te wensen dat ze ook maar een dag ouder waren, omdat ik wist wat er komen ging, én omdat ik wist wat er achterbleef.
Hier in Griekenland zoeken Nederlanders elkaar op via de Nederlandse Vereniging. Ik heb er een aantal hele leuke contacten, die er voor zorgen dat ik me weer als vanouds speciaal kan voelen op mijn verjaardag. Ouder, jonger, jaren, maanden, het doet er allemaal helemaal niet toe op mijn verjaardag.
Ik voel me dank zij de Nederlanders in mijn leven ook hier in Griekenland weer speciaal op "mijn" dag.