Kerstmis 2009 begon voor mij op eerste Kerstdag 2008.
Ik had het ineens helemaal gehad met Kerstmis in Griekenland.
Ik houd veel van dit land en zou nergens anders willen wonen, maar er zijn dingen waarvan ik altijd zeg dat je ervoor in Nederland moet zijn.
Dingen als onderwijs, medische zorg of je oude dag.
Zo noemde ik ook altijd Kerstmis. Pasen vier je in Griekenland, Kerstmis in Nederland, zo was altijd mijn mening.
Toen ik dit jaar voor het eerst in 23 jaar Kerstmis in Nederland vierde, ontdekte ik dat die mening welliswaar juist was, maar niet helemaal compleet.

Ik begon de voorbereidingen voor Kerstmis 2008 zoals ieder jaar in de supermarkt.
Ik kocht alle ´sfeermakers´ zoals kaarsen, decoratieve servetten, zelf te bakken croissants, krentenbrood en wat al dies meer zij voor het jaarlijkse Kerstontbijt.
Banketstaaf en marsepein maakte ik zelf en het huis rook al dagen naar Kerstmis.
Ik vroeg de kinderen om hun mening over het kerstdiner. Sinds mijn man er niet meer is om de traditionele gevulde kalkoen te maken, probeer ik toch iets origineels op tafel te zetten.
Mijn eerste poging daartoe, twee jaar geleden, mislukte al. De door mij heerlijk klaargemaakte struisvogelbiefstuk werd niet gewaardeerd!
Dus besloot ik het democratisch aan te pakken en om inbreng van mijn jonge huisgenoten te vragen.
"Jongens, wat willen jullie dat ik klaarmaak op eerste Kerstdag? Kalkoen, wild zwijn, eend, haas, of misschien krokodil-biefstuk? Dat heb ik gezien in de winkel. Ziet er uit als visfilet."
Nou zijn mijn kinderen zo verschillend als twee mensen maar kunnen zijn; ze zijn het nooit ergens over eens, hebben in niets dezelfde smaak, ze houden veel van elkaar maar mogen elkaar niet zo erg.
Tót ik dus die bewuste vraag stelde! Toen kwam er als uit één mond hetzelfde antwoord en waren ze het ineens roerend met elkaar eens: "spaghetti met kaas! En zónder sla!"
De democratie in ons huishouden was dus een kort leven beschoren, en ik besloot dat het eend werd.
Lekker met krielpatatjes en sinaasappel in de oven, zelfgemaakte appelmoes, geen moeite was mij teveel.
Natuurlijk had ik ook al zelf de kerstboom opgezet en versierd, mijn kinderen hoefden alleen maar aanwezig te zijn en het Genieten kon beginnen.
Not, dus.
Toen ze aan tafel met hun vorken in mijn met liefde bereide eend zaten te prikken realiseerde ik me ineens dat Kerstmis voor hen gewoon niet dezelfde betekenis had als voor mij.
Het kon ze gewoon niets schelen! Hun leven lang had ik geprobeerd de ideale sfeer te scheppen door dat kerstontbijt op tafel te zetten.
Maar als kinderen wilden zij gewoon hun kadootjes uit gaan pakken! Die jaarlijks terugkerende kalkoen vonden ze eigenlijk helemaal niet zo lekker!
Die dag kondigde ik dus aan dat ik voortaan Kerstmis in Nederland zou gaan vieren.
"Jullie zijn volwassen mensen, nu, en ik ga voortaan Kerstmis vieren met mensen die er net zo over denken als ik. Dus jullie bekijken maar wat je doet, volgend jaar."
Ik geloof dat ik hen geen beter kado had kunnen doen.
Ik vertelde hen hoe ik Kerstmis als kind ervaarde. Die heerlijke warme sfeer in huis, de kou buiten, de geur van de kerstboom, het uitpakken van de prachtig gekleurde decoraties die niet in plastic doosjes maar één voor één in krantenpapier ingepakt zaten.
De open haard, mijn vader die naar schaatsen keek op tv.
Mijn oma die ieder jaar haar specialiteit maakte. De haas die in een prachtige schaal geserveerd werd op het witte tafelkleed dat alleen met Kerstmis gebruikt werd.
Dat gezellige samenzijn, geen kadootjes, dat deden we niet met Kerstmis.
Ik miste die sfeer, ik wilde dat kerstgevoel terug.
En zoals een groot schrijver ooit schreef: Als je iets graag genoeg wenst, dan spant het heelal samen om het voor je waar te maken.
Ok, je moet er zelf ook wat voor doen, dus toen december 2009 in de buurt kwam boekte ik een vlucht naar Kerstmis.
Natuurlijk zou ik geen goede moeder zijn als ik dit deed zonder schuldknoop in mijn maag. Ik heb de kinderen wel tien keer gevraagd of ze écht iets geregeld hadden met de kerst. Of ze zéker wisten dat ik niet vanalles aan gerechten moest klaarmaken voor ik ging.
Ik had de geurloze kunstboom neergezet, maar weigerde hem te versieren, want niets leek me meer deprimerend dan bij terugkomst die boom te moeten aftuigen.
Het is een mooie boom, net echt, dus die mocht er ook zonder ballen staan.

Het heelal dreigde nog een grapje met mij en mijn kerstwensen uit te halen, aangezien er zóveel sneeuw gevallen was in de dagen voorafgaand aan mijn vertrek, dat mijn vlucht misschien wel afgelast zou worden!
Dat was even spannend, maar gelukkig kon het avontuur toch beginnen, en ik landde twee dagen vóór Kerstmis in een prachtig zonnig besneeuwd Nederland.
Ik kon mijn ogen niet geloven: niet alleen zou ik voor het eerst in 23 jaar een Kerstmis uit mijn kindertijd kunnen herleven, het zou nog een witte worden ook!
Het bezoek begon al goed, met het hartelijke welkom dat mijn broer, zijn vrouw en zoontje voor mij bereid hadden. Kerstsfeer all over the place.
De volgende dag naar Eindhoven, voor het eerst bij mijn moeder op bezoek in haar nieuwe onderkomen. En hoewel we wekelijks urenlang aan de telefoon kwetteren, noemen we het onophoudelijk gekakel toch weer ´bijkletsen´.
Onderwijl maakten we ons op voor eerste Kerstdag. We waren uitgenodigd bij de schoonouders van mijn broer in Utrecht, om samen het kerstdiner te genieten.
Daar aangekomen waande ik mij in een Charles Dickens verhaal: sneeuw, kou, een geweldig oud huis met de mooiste kerstdecoraties die ik ooit gezien had, een lange prachtig gedekte tafel, een stapel kadootjes bij de open haard, praten, lachen, zelfs een occasional traantje bij een ontroerend kado.
Het was een en al liefde, geluk, en alles leek even goed met de wereld.
Het diner was fantastisch, het gezelschap volmaakt en toen realiseerde ik me ineens waarom mijn mening over Kerstmis in Griekenland niet compleet was: het was niet alleen de hele ambience van de witte kerst, maar ook het feit dat ik er niet voor hoefde zorgen! Ik hoefde alleen maar op te komen dagen en me mee te laten voeren met de sfeer!
Ik had geen boodschappen hoeven doen, niet hoeven koken, geen tafel hoeven dekken of boom versieren.
Ik realiseerde me dat ik als kind alleen maar hoefde te genieten van Kerstmis, en terwijl ik altijd gedacht had dat het voor mijn moeder ook zo heerlijk was, vroeger, bleek dat helemaal niet zo te zijn.
Kerstmis bracht voor haar meer spanning mee dan iets anders, net als voor mij, al die jaren dat ik ervoor moest ´zorgen´.
De hele daaropvolgende week leefde ik nog in de kerstdroom. Bezoek bij vrienden en familie, waaronder de pasgeboren kleinzoon van mijn beste vriendin.
Het mooiste kerstkado voor mijn moeder op tweede kerstdag: het bezoek van mijn andere broer die na drie jaar in Peru gewoond te hebben weer terug was.
Warme chocolademelk drinken bij de ijsbaan die opgezet was op de markt van het centrum van de stad terwijl ik tot mijn kruin in dassen, jassen en mutsen gepakt zat, genietend van de ijzige kou die ik al in geen jaren aan den lijve ondervonden had.
Buiten was al dagenlang te horen dat oudjaarsavond eraan zat te komen: er werd lustig op los geknald met vuurwerk.
Op de avond zelf kon ik samen met mijn moeder nog eens genieten van een heuse oudejaarsconference op tv, een fenomeen dat Griekenland onbekend is.
Precies om 12.00 uur rende ik als een enthousiast kind het balkon op om te genieten van een spektakel zoals alleen Nederland dat kent, volgens mij: voor zover als het oog reikte werd de hemel wel een uur lang opgelicht door het prachtigste vuurwerk.
Het kon mij niet deren dat ik daar op vier-hoog enig risico liep door een overijverige vuurpijl geraakt te worden; ik kon er geen genoeg van krijgen!

Helemaal verzadigd reisde ik de volgende dag weer richting noorden, alwaar mijn ´Peruaanse´ broer een hoekje voor mij vrijmaakte om de nacht door te brengen in Amsterdam, aangezien ik al om vijf uur ´s morgens de terugreis naar Lagonisi zou aanvaarden.
Ik merkte dat ook hij zijn best deed om het mij naar de zin te maken, door een heerlijke maaltijd met kip voor mij te bereiden, terwijl hij toch vegetariër is!
En terwijl mijn broer, zijn vriend en ik zo gezellig zaten te keuvelen over Kerstmis van nu en van weleer, besefte ik dat er inderdaad samengespannen was om mij mijn Droomkerst te verwezelijken.
Zij het niet door het heelal, maar door mijn moeder, mijn broers en hun familie, en mijn kinderen, die mij ervan verzekerden dat ik met een gerust hart kon gaan.
Ik heb me zelden zo omringd gevoeld door liefde als met deze sprookjesachtige Kerst.

Gelukkig Nieuwjaar, allemaal!