Het drama Sven was gelukkig niet het enige dat we live hebben gezien tijdens de Olympische Spelen. Bij de vorige Winterspelen in Turijn waren we vooral naar schaatsen geweest, dat wilden we deze keer graag anders doen.

Waar zijn we nog meer geweest? Schansspringen, curlen, skiën en bobsleeën waren de door ons uitverkoren sporten. Over schansspringen, skiën en bobsleeën waren we het allemaal over eens dat het echt sporten zijn. Maar curlen... daarover straks meer.

Schansspringen, skiën en bobsleeën vonden allemaal plaats in Whistler, een wintersportplaats op zo'n twee uur rijden van Vancouver.  Uiteraard wil de organisatie niet dat iedereen met de auto massaal naar dit dorp rijdt, dus hadden ze een bussysteem in werking gezet die toeschouwers van een parkeerplaats aan de rand van Vancouver in zo'n twee uur naar Whistler brengt. Systeem werkt op zich goed (zoals vrijwel alles goed georganiseerd is rondom de Spelen), alleen kost het wel 50 Canadese dollar (ongeveer 35 euro) per persoon om van de bus gebruik te kunnen maken. En dat tikt behoorlijk aan met vier personen. Daarnaast kost het zo'n 30 minuten om bij die parkeerplaats te komen met de auto.

Al doende leert men, dus toen we de volgende keer dat we naar Whistler moesten, zijn we eerst met de auto naar Squamish gereden. Dit is een plaats halverwege Vancouver en Whistler. Vanaf daar hebben daar een lokale bus naar Whistler genomen. Kosten: nihil (10 dollar als je geen kaarten voor een evenement hebt van die dag), enkel de benzine om van en naar Squamish te komen. Kijk, zo kan het dus ook. Het is even wat uitzoekwerk, maar dan kom je er wel uit. En de Spelen zijn duur genoeg, dus als er een manier is om geld te besparen, dan doen we dat graag.

Schansspringen is erg indrukwekkend, je ziet ze door de lucht heen vliegen en het ziet er spectaculair uit. Van het skiën heb ik helaas niets gezien. We gingen naar de reuzenslalom van de dames, en omdat we na het skiën meteen door naar het bobsleeën zouden gaan, zouden we ongeveer de hele dag buiten zijn. En de weersvoorspellingen waren niet zo goed, dus we hadden besloten de eerste run te laten schieten en alleen voor de tweede run te gaan. Wat bleek toen we aankwamen: mist, dus de tweede run werd uiteindelijk uitgesteld naar de volgende dag. Mirjam, Shirley en Steven zijn teruggegaan voor de tweede run, maar ik ben toen maar in Vancouver gebleven.

Bobsleeën ziet er echt spectaculair uit. Wat je ervan kunt zien tenminste, want wij stonden bij de laatste lange bocht, wat zo'n twee à drie seconden van het geheel is - de rest was op een groot scherm te zien. Het gaat hard! Zo hard, dat sommigen niet meer durven (al veel over gezegd en geschreven) en soms gaat het ook fout. Dan zie je een bob op zijn kant door de baan heen glijden, in één geval met een bobster er achteraan glijdend. Gelukkig allemaal goed afgelopen. Er deed ook een Nederlands koppel mee, Esmé Kamphuis en Tine Veenstra, dat een achtste plek haalde. Zeer verdienstelijk, achter gevestigde bobsleelanden als Canada, de VS en Duitsland, maar vóór Rusland en Zwitserland. Ze werden bij de finish gefeliciteerd door Erica Terpstra en onze kroonprins.

Dan dat curlen. Het ziet er nogal mal uit, zo'n glijdende steen op een ijsbaan met van die hardschrobbende poetsers ervoor. Maar het is eigenlijk een heel tactisch spel en erg leuk om te zien. Ik noem het met opzet 'spel', omdat de fysieke inspanning in vergelijking met andere sporten beperkt is. De dames en heren die meedoen zijn over het algemeen dertigers en veertigers, en dat gebeurt in andere sporten weinig.

Kortom, ik vind curlen geen sport, maar wel erg leuk om te volgen. Trouwens ook erg lastig om te doen, want probeer die steen maar eens de goede snelheid en de goede draai ('curl') mee te geven. We hebben het in aanloop van de Spelen geprobeerd in Zoetermeer, maar dat viel nog niet mee. Alle respect dus voor de beoefenaars.