De kamelen race.

"Je dit un deux trois .......go", legt onze gastheer uit. "C'est bon?", vraagt Youri.

"Qui", antwoorden we.

Hij draait zich om en zegt "un deux trois" en weg zijn ze.

Oké, waar het begon. Stipt half zeven. Op de laatste dag van het Geerewol festival. De zon komt net op en het licht is prachtig. Bas en ik stappen in de landcruiser bij Djingdo. Onderweg pikken we zijn broer Youri met zijn gevolg op. Rustig rijden we door de broese. Het beginpunt van de race ligt zes kilometer buiten het dorp. In de auto wordt druk gespeculeerd en gegokt. De spanning is groot en wij lijken vergeten. Onderweg pikken we steeds meer mensen op, het is een vrolijke bende met een hoop gelach.

De kamelen volgen een andere weg . Als we het startpunt naderen lopen de gemoederen op. Voor de Toyota geheel tot stilstand gekomen is rolt iedereen al naar buiten. In de frisse ochtendlucht wachten we tot de deelnemers gearriveerd zijn.

Tussen de stekelige struiken komt een kudde geiten te voorschijn, achter hun verschijnen de eerste kamelen en hun drijvers. Ze verzamelen zich rond Youri en maken een onrustige indruk. De dieren dribbelen onrustig en hun berijders laten ze korte bochtjes draaien, zo dicht mogelijk om Youri en de rest van de notabelen.

"Un deux trois".

We springen in de rijdende auto en trekken haastig de deuren dicht. De race is begonnen. Alles is geoorloofd. Veel kamelen worden voortgetrokken door paarden. Het is een oneerlijke strijd . Dat weten ze zelf ook, maar het gaat duidelijk om het meedoen, de winnaar is vast al bepaald.

De auto is gevuld met gelach, gegil en zweet. We rijden achter de broer van Djingdo en Youri, die op een paard een kameel voorttrekt. De lippen en poten van het dier zwabberen heen en weer. Grote vlokken kwijl vliegen rond de kop van de kameel. Djingdo let alleen maar op de het tweetal en rijdt dwars over , en door alles heen.

"Wordt er gecontroleerd op doping?"

De vraag wekt alleen maar nog meer hilariteit op. Foto's maken of filmen is onmogelijk, want iedereen hangt over elkaar heen. Dat we nog niet tegen een acacia aangereden zijn.

Bij aankomst is het volstrekt onduidelijk wie gewonnen heeft. Na een verhitte discussie staan de eerste zes en de laatste klaar voor de foto. Maar dan breekt de discussie opnieuw los over de nummer vijf en zes.

"C'est un problem", verteld Youri en hij kijkt zorgelijk met een knipoog.

Om het op te lossen stellen we voor dat ze samen de race over doen over de afstand van een kilometer. Youri stemd lachend in en laat de twee opnieuw racen. Nu kan iedereen duidelijk zien wie gewonnen heeft. Er is grote pret en eindelijk kan de prijs uitreiking plaatsvinden. De laatste krijgt een stuk zeep om het stof van zijn kameel af te wassen.

Ik lig onder de bomen. Naast mij staat een kameel aan een acacia te knagen en scheten te laten. Een frisse wind brengt verkoeling. Het is na de lunch. In ons kamp is een kleine onenigheid. Ook nummer vijf en zes zijn het nog steeds niet eens, alleen gaat het daar met meer humor.

We maken een avondwandeling over het kampement van de Woodabe. Groepjes mannen zitten thee te drinken, een groot weerzien. Gezellig, iedereen wil zijn verhaal vertellen.

Ik spreek een man die helemaal uit Senegal is gekomen voor het grote samenzijn een maal per jaar. Samenzijn , ik kan me helemaal voorstellen dat ze hier naar uit kijken. Overal liggen kamelen in het veld, honderden, als dinosaurussen te rusten.

In de tent is het heet. Geen zuchtje wind, ik zou mijn slaapmatje graag buiten leggen. Na zonsondergang zagen we een spin op de buitenkant van de tent. De lange witte harige poten staan nog mijn netvlies. Ik probeer zo stil mogelijk op mijn matje te liggen om geen extra warmte te creëren. Door het monotone gezang uit het kamp val ik uiteindelijk in slaap.

© Pauline