Het was november geworden, en het plaatsje Ormos vertoonde de onmiskenbare tekenen van een beginnende winterslaap. Veel van de terrassen in de haven waren al gesloten - hier en daar stonden stapels stoelen en tafels, lukraak opgesteld, klaar om weggereden te worden. Dat zou dan moeten gebeuren met behulp van één van de verderop geparkeerde "Datsuns" - de term waarmee alle auto's met open laadbak in Griekenland worden aangeduid. Maar voorlopig had het er geen enkele schijn van dat er de eerstkomende uren of dagen een chauffeur zou komen opdagen. Nu ik er wat langer over nadacht, het was zelfs niet ondenkbaar dat die opgestapelde stoelen gewoon zouden blijven staan waar ze stonden, de hele winter lang. Een beetje volgens het principe van de plastic kerstmannetjes die hier het hele jaar door aan de telefoonpalen hingen. Waarom zou je de moeite nemen ze op te bergen als je ze over een maand of negen, tien toch weer uit de kast moet halen?
De meeste huizen aan het waterfront waren al verlaten. Spaanplaat voor de ramen, een paar grote platte stenen voor de geblindeerde deuren en hoppekee, terug naar Athene maar weer. Het herinnerde me aan een discussie tussen een groepje café-eigenaars uit een haventje in de buurt, in de dagen na de tsunami van Tweede Kerstdag 2004. Ze zaten in een vaal winterzonnetje te soebatten over hoe hoog de golven in Thailand precies geweest waren. Tien meter? Dat kon toch niet waar zijn? Ze keerden hun blik naar hun provisorisch dichtgespijkerde etablissementen, pal aan de waterkant, en begonnen snel over de nieuwste spits van Olympiakos te praten.
Het water in de haven en verder op de open zee was spiegelglad - als olijfolie, zoals ze hier zeiden. Geen zuchtje wind. De zon was warm genoeg om de mouwen van je overhemd bij op te rollen. Drie andere tafeltjes op het terras waren ook bezet, en de mensen die er zaten waren allemaal van hier. Ze bromden over de slechte kwaliteit van de champignons en - daarmee onlosmakelijk verbonden - het uitblijven van een paar fatsoenlijke regenbuien. Voor me, in het haventje, zat een jonge visser een groepje kinderen de volle laag te geven omdat ze zijn bootje ongevraagd als opslaglaats hadden gebruikt voor allerhande spullen, variërend van een stel oude roeispanen tot een goudgele, fel blinkende honkbalhandschoen.
Ik had gezien dat het terras bij een vistaverna hoorde, maar gezien het vroege uur had ik nog geen zin in een flinke lunch. Alles wat ik wilde was ijskoffie - frappé, liefst met een flink stuk taart. Notentaart bijvoorbeeld.

De serveerster leek me een stugge dame, en op de een of andere manier deed me dat besluiten om toch maar vis te bestellen. Ik vroeg haar of ze een bordje gebraden octopus voor me had.
"Nee, dat hebben we niet. Daarvoor is het nog te vroeg in de dag."
"Oh. In dat geval... Heeft u misschien een frappé en een stuk notentaart?"
"Notentaart? Nee. We zijn hier geen banketbakker!", zei ze op verontwaardigde toon.
"Dan graag alleen de frappé. Metrio me gala."
"Misschien hebben we trouwens nog wel notentaart", zei ze met een vermoeide glimlach, die vertelde hoe blij ze was dat het toeristenseizoen erop zat. En dat ze nog steeds geen banketbakker was.

Daarop liep ze naar de kinderen toe die het bootje als opslagplaats gebruikt hadden. Ze sommeerde hen om de taart op te sporen. De kinderen slopen naar het bootje - de jonge visser was in geen velden of wegen meer te zien. Ze haalden een typische taartendoos naar boven en gaven die aan de serveerster. Deze gaf de grootste jongen een draai om zijn oren en liep met een stalen gezicht terug naar de tavernakeuken. Nog geen 5 minuten later had ik mijn frappé - mèt een enorm stuk notentaart erbij. 

Opschrijven, dacht ik, alles opschrijven.