Ik lig lui in de zon niks te doen. Eigenlijk al de hele dag. Op een strandje op Española, aan van de Galápagos-eilanden. Geen puf om echt in beweging te komen. Bang om te verbranden ben ik niet; mijn huid is wel wat gewend. Af en toe kijk ik een beetje om me heen, maar dan heb je het ook wel gehad.

De Galápagos-eilanden krijgen zo'n honderdduizend toeristen per jaar te verwerken. Al die natuurliefhebbers komen met grote, vervuilende aluminium vogels deze kant op. En ze zijn bijna allemaal veel drukker in de weer dan ik. Varen, wandelen, snorkelen, en vooral véél fotograferen. Vrijwel niemand brengt de hele dag lui door aan het strand.

Ik doe op mijn eigen manier natuurlijk net zo hard mee aan dat hele circus. Aan één kant snap ik het ook wel, want de dierenwereld is hier echt bijzonder. Ik bedoel: het eiland waar ik lig te luieren kreeg niet voor niks de bijnaam 'leguanen-eiland'. Maar alles went, en ik kijk al lang niet meer op van de zoveelste mallotige blue foot boobie - een Jan-van-Gent met hemelsblauwe poten - of de volgende protserige fregatvogel.

Ja, het wemelt hier van de zeeleeuwen - glibberige luie donders die ook het liefst een beetje liggen te zonnen. En er zijn hier heel veel mooie vliegbeesten (sorry vogelaars, ik ken niet alle namen uit mijn hoofd), en heel veel zwembeesten. Maar om daar nou met z'n allen achteraan te hollen, gewapend met camera's en telelenzen...

Voor het landschappelijk schoon zullen al die toeristen toch ook niet hierheen komen. Ik ben natuurlijk niet op alle andere vulkanische eilanden van de wereld geweest, maar de Galápagos-eilanden zijn betrekkelijk vlak, en spectaculair mooie begroeiing heb ik hier nog niet gezien.

Oké, dat Charles Darwin hier in 1835 het levende 'bewijs' voor zijn evolutietheorie vond, maakt de eilanden bijzonder. Het blijft een bijzondere gedachte dat mijn soort familie is van de kleine, schichtige lavasalamander, en niet eens heel vérre familie. En dat alle toeristen die op de eilanden rondstruinen een verre voorouder delen met de reusachtige landschildpadden waarvoor het Charles Darwin Research Station een broedprogramma heeft opgezet.

Maar goed, dat lijkt mij allemaal geen reden om niet lekker te luieren in de zon - mijn lievelingsbezigheid. Rond etenstijd ga ik even wat algen verorberen op een rotsblok, en daarna maar eens kijken of er nog vrouwtjes te versieren zijn. Het leven van een zeeleguaan is zo slecht nog niet.

O wacht, daar komt een Nederlandse toerist aan, met een camera in de aanslag. Die vindt het hier natuurlijk allemaal wél heel uniek en bijzonder. Tijd om even te poseren. Luieren is leuk, maar af en toe moet er toch gewoon gewerkt worden.