In de verte hoorde ik Tina schreeuwen naar Hilmar, haar Peruaanse vriend, dat ze nu echt de boot naar Puerto Maldonado zou nemen. Maar hoe meer Tina schreeuwde, hoe stiller Hilmar werd. Nee, met de relatie ging het niet echt goed.

Tina, een bioloog, was samen met Hilmar een lodge begonnen, een open bamboehuis op palen waar toeristen kunnen overnachten. De lodge ligt midden in het tropisch regenwoud op zeven uur varen van het dichtstbijzijnde stadje Puerto Maldonado. Tina is Engels, Hilmar is geboren en getogen in het regenwoud, en dat kon je alleen al zien aan hoe hij met z'n hakmes om ging.

Enkele minuten later hoorde ik inderdaad het geluid van een motorbootje. Zou Tina, die al drie dagen langs de rivier had staan schreeuwen, haar dreigementen dan toch hebben waargemaakt?

Tina bleek nu echt vertrokken te zijn. Matthijs, die ik op een talenschool in Cuzco was tegengekomen, riep dat het ontbijt klaar was. Nu Tina weg was, werd Hilmar weer wat spraakzamer. Hij vertelde dat de visfuik, waar Matthijs en ik drie dagen lang mee bezig waren geweest, was weggespoeld. De dag ervoor hadden we de fuik vastgezet op een zandbank in de rivier. Het had vannacht echter zo hard geregend dat de stroming van de rivier veel sterker was dan een dag eerder, en ook het peil van de rivier was met minstens vier meter gestegen. Foto's hadden we niet gemaakt van de fuik. Matthijs wilde pas foto's van de fuik maken als we ook echt vis zouden hebben gevangen.

Matthijs en ik hadden tegelijkertijd onze lessen Spaans afgerond. De volgende stap zou het vrijwilligerswerk zijn, en we wilden dit niet doen in Cuzco, want daar hadden we al anderhalve maand gezeten. Zo snel mogelijk wilden we meer van Peru gaan zien. Na veel moeite was het mogelijk gebleken als vrijwilliger ergens in het regenwoud aan de slag te gaan.

We namen de bus naar Urcos, anderhalf uur reizen van Cuzco. Vanaf Urcos zouden we met een vrachtwagen, over het Andes-gebergte heen, verder reizen naar Puerto Maldonado. Tot slot zouden we de boot nemen naar de lodge. Er werd ons verteld dat alleen vrachtwagens de reis van Urcos naar Puerto Maldonado aankonden, want de onverharde weg was te slecht voor bussen. Samen met twintig andere Peruanen in de open laadbak en een hele hoop andere spullen, begonnen we aan het eind van die ochtend aan de reis.

De eerste uren schoten we naar mijn gevoel niet op. Tegen een uur of drie in de middag kregen we al een klapband. Om de tijd te doden heb ik met een Peruaanse jongen gepraat, die me vertelde dat geen enkele Peruaan is te vertrouwen. Ik vertelde hem in mijn beste Spaans dat ik dat een belachelijke mening vond. Die avond was hij plotseling als enige verdwenen uit de vrachtwagen. Met mijn fotocamera.

We hadden ons niet goed op de reis in de vrachtwagen voorbereid. Na een middag achter in de vrachtwagen te hebben gezeten en gelegen, werd ons 's avonds pas duidelijk dat we die nacht gewoon door zouden rijden. Overnachten in een dorpje onderweg, nee hoor, de vrachtwagen toeterde alweer, we konden alleen nog even wat eten kopen.

's Nachts voelde ik me erg beroerd. Ik had het ijskoud, had last van hoofdpijn, werd gek van het heen en weer geschud van de vrachtwagen en nog gekker van die Peruanen die niets zeiden, maar steeds vrolijk naar me glimlachten. Ook toen ik over de rand van de laadbak aan het kotsen was, vertrokken de Peruanen geen spier.

De volgende dag waren we al flink gedaald, het landschap was veel groener. Ik vroeg me af hoeveel chauffeurs de vrachtwagen had. Ineens was het duidelijk. Dé chauffeur ramde plots een brugpijler; hij had al meer dan 24 uur achter het stuur gezeten en was in slaap gevallen. Vijftig uur zou de reis duren. Vies en gebroken kwamen we aan in Puerto Maldonado.

Ruim een maand hebben we in het regenwoud doorgebracht. We zouden paden gaan uitzetten en toeristen rondleiden. Voor de wegwijzertjes hadden we verschillende kleuren verf tot onze beschikking. Met name de kleur rood leek ons een goede, duidelijke kleur voor in het regenwoud, en die gebruikten we het meest. Paar dagen schilderen, daarna bordjes ophangen. Wat bleek: kennelijk was de kleur rood niet bestand tegen insecten. Binnen twee dagen was het rood er afgevreten. Bijna verdwaalden we op de paden die we zelf hadden uitgezet. Ander probleem: de toeristen. Die kwamen niet. Er zijn er twee langs geweest.

Een half jaar later, na een reis door verschillende landen in Zuid-Amerika, kwam ik wederom in Cuzco. Ik kwam er een meisje tegen dat ook in het regenwoud had gewerkt, na ons. Het ging niet zo goed met de lodge van Hilmar en Tina. Ze had Tina een keer met veel bombarie de boot naar Puerto Maldonado zien nemen. Het schijnt dat ze daarna het vliegtuig naar Engeland heeft gepakt, alwaar ze was bevallen van een zoon.