hotel eric van den berg volkskrant Maastricht Botticelli Limburg hotelrecensie

 

Jerry Seinfeld en George Costanza hebben het probleem begin jaren negentig bespreekbaar gemaakt. Seizoen 4, aflevering 1 en 2, The Trip: Jerry en George op bezoek in L.A., waar vriend en brokkenpiloot Kramer probeert aan de slag te komen als acteur, maar eindigt als verdachte van een moord. Goed, het is de wereld van Seinfeld, dus het grootste probleem speelt zich af in de hotelkamer: waarom worden die bedden altijd zo strak opgemaakt - aan het voeteneind zit je volkomen klem.

George probeert wat te regelen bij kamermeisje Lupe. Jerry wil strak, hij los: 'Alrighty, so that's one tuck and one no tuck.' Uiteindelijk gaat hij in het verkeerde bed liggen en doet hij geen oog dicht. ('Ik ben zeer teleurgesteld in Lupe'). 'Wilt u uw bed los hebben opgemaakt, of strak ingestopt?', vraagt de medewerkster van Hotel Botticelli in Maastricht al door de telefoon bij de reservering. Ze vraagt het! Veel gereisd, veel hotels, dit nog nooit. Eerst denk je aan George, en hoe absurd het is, en dan denk je: ze letten op details. Mooi. Dat belooft wat.

Wat blijkt: Hotel Botticelli, sinds 1997 gevestigd in een oud wijnkoophuis in het Jekerkwartier, om de hoek bij 't Vrijthof, is een hotel van details. Het zijn de kaassoorten (Saint Nectaire, mozzarella) en jams (Confitures à l'anciene) bij het ontbijt, het zijn de 'Heeft u nog voldoende thee' en 'Goedemorgen, heeft u lekker geslapen', die hier niet als moetjes klinken.

En dan héb je inderdaad lekker geslapen. In een (niet strak ingestopt) bed, onder een reproductie van het schilderij La Petraia van Giusto Utens. De lamp bij het bed is van Pieter Spruyt (die zijn ontwerpbureau Binnen Dingen twee straten verder heeft), de muren zijn geel, oranje, Siena-rood. Bij elkaar is dit geen hotel waar Sandro Botticelli (1446-1510) zozeer de hoofdrol speelt, maar wel zijn tijd, zijn herkomst - Toscane, Florence, de Italiaanse Renaissance.

Het komt niet over als een thema - dan kan het erg vervelend worden - maar als een gekozen sfeer. De receptie heet segreteria, de keuken cucina, er klinkt klassieke muziek in de prima colazione (de ontbijtruimte), waar Venetiaanse maskers toekijken op de gast die daar rustig een boekje zit te lezen. In de salotto, de salon, bepalen trompe-l'oeils van Michelangelo het beeld; Botticelli zelf is er ook, maar alleen in het boek dat op de salontafel ligt opengeslagen bij een detail van La Primavera (omstreeks 1482).

Het motto van het hotel: 'De eenvoudige kunst van het genieten'. Er is luxe (vanaf 95 euro), maar op intiem formaat - achttien kamers in twee gebouwen aan een binnentuin. De ontbijtserveerster is Annie, vorig jaar nog een van de winnaars in de horeca-gastvrijheidswedstrijd 'Het meisje bij de bakker'.

Het hotel zelf heeft er dit jaar ook een prijsje bij: de Michelingids 2005, die behalve sterren uitdeelt aan restaurants ook hotels classificeert, vermeldt het Botticelli nu in rood. Wat we uitleggen als: het omrijden meer dan waard.