hotel eric van den berg volkskrant hotelrecensie Nijmegen

 

Wie een leuk hotel zoekt in de oudste stad van Nederland, krijgt niets vanzelf. Er zijn hotels, zeker, maar zo op het oog springt er niks echt uit. Oortjeshekken, zullen veel Nijmegenaren zeggen, maar dat hotel ligt net buiten de stad in de Ooijpolder. Of Le Rêve, tamelijk luxe, maar dat kun je nauwelijks hotel noemen, die heeft maar één kamer, een appartement. Over een andere boeg dus. Een bed & breakfast, niet te ver van het centrum: Sint Anna. Gevestigd in een herenhuis uit 1931 aan de St. Annastraat, in het land beter bekend als de Via Gladiola tijdens de intocht van de Vierdaagse. Waar ons een 'werelds gevoel' zal moeten bekruipen, letterlijk, want 'reizen' is het thema: er is een Scheepvaartkamer, met infraroodsauna, en er is een Nieuw-Zeelandkamer (en ook nog een Champagnekamer, maar die is reserve).



'Haere mai ra, e te manuhiri tuarangi', is de begroeting van gastvrouw Wilma, Maori voor 'Welkom aan de gasten van verre'. Het is zelfs met plakletters gedrukt op de raampjes van ons zolderonderkomen voor de nacht. Meteen is ook te zien dat de eigenaren al negen keer down under zijn geweest: een toeristische dvd, een handgemaakte tas, een boekje met de locaties waar The Lord of the Rings is opgenomen, een cape van Frodo dient als kamerjas. Kiwi's overal: als vogel en als vrucht.



Geen Nieuw-Zeelandse sfeer (wat die ook zou mogen behelzen), dit is nog steeds een zolder in Nijmegen met een verwarmingsradiator en een witte wastafel, en tegelijk een kamer met gewoon heel veel Nieuw-Zeelandse spullen. Alsof je midden in een hobbykamer bent beland. Geeft niet, het heeft wel iets.



Als je het licht uitdoet, stellen fluorescerende kiwi's (de vogels dan) je gerust. Nog niet wetend dat het in- en uitgaande stadsverkeer morgenochtend behoorlijk wat herrie maakt, plus wat vertrekkende gasten van popzaal Doornroosje.



Het is een minpunt, zeker voor lichte slapers. Maar overkomelijk. Binnen drinken we koffie aan de keukentafel naast de (reis)boekenkast, in de zomer ongetwijfeld in de ruime, lichte serre. Wilma praat over de regio Nijmegen net zo aanstekelijk als over het Noorder- of Zuidereiland: aan tips geen gebrek. Het kiwi-peper-en-zoutstel bij het ontbijt is al vanzelfsprekend, en als er behalve grapefruit en verse jus geen kiwi was geserveerd (de vrucht dan), waren we misschien wel een beetje teleurgesteld geweest.