Het was eigenlijk niet de bedoeling dat hier een station zou komen. De Nederlandse Rhijn Spoorwegmaatschappij (NRS), de eigenaar van de spoorweg, moest buigen voor de invloedrijke familie Doude van Troostwijk. Die wilde alleen grond afstaan in ruil voor een station waar alle treinen moesten stoppen. Dat was rond 1843. Het heeft de Spoorwegen later nog een hoop geld gekost om die stopplicht af te kopen.

In 1915 werd het aanzienlijk drukker in Nieuwersluis. In dat jaar kwam de spoorlijn Nieuwersluis-Uithoorn gereed, onderdeel van het web van zogeheten Haarlemmermeer-spoorlijnen. Het reiz i gersvervoer op deze lijn heeft slechts tot 1950 geduurd, maar het goederenvervoer heeft het tot 1986 uitgehouden. De rails zijn daarna opgebroken, maar de meeste van de karakteristieke stations en wachterswoningen zijn gespaard gebleven.

Het volgen van het tracé vergt echter wat doorzettingsvermogen: sommige bruggen zijn verwijderd, waardoor vele kilometers extra moeten worden gemaakt. Dat begint al kort na vertrek uit Nieuwersluis, waar de spoordijk doodloopt op het riviertje de Angstel. De draaibrug is weggehaald. Alleen de twee typische, witgepleisterde brugwachterswoningen staan nog overeind. De volgende hindernis is de A2, die nota bene tot 1986 een gelijkvloerse kruising kende, beveiligd met knipperlichten en spoorbomen. Nog steeds is een lichte hobbel voelbaar op de plek waar de spoorlijn lag.

Voorbij de Oukoperdijk, waar het station met dezelfde naam nog fier overeind staat, volgt een uniek gedeelte. Zonder een pad of weg te kruisen zoekt het eenzame baan lichaam drie kilometer lang een weg door de stille polder. Het talud, gemarkeerd door oude hectometerpaaltjes en wat kreupelhout, steekt nauwelijks boven de zompige weilanden uit, alsof het langzaam wegzinkt in het veen. Maar waar is de brug over de Veldwetering? Na een omweg van vele kilometers bereik je de overkant. Een deel van de spoorbrug ligt in het struikgewas. Ernaast zijn de verzonken fundamenten van een geïsoleerd gelegen brugwachterswoning te zien.

Het stationnetje van Vinkeveen is nu een rommelwinkeltje. Naast het eenvoudige gebouw staat een rij halfverzakte goederenloodsen. De loswal, waar de boeren hun vletten aanlegden, is dichtgegroeid met riet. Vlak na het station stak het spoor de Ringvaart over. Maar van de klapbrug zijn alleen nog de sokkels over en de brugwachterswoning aan de overkant. Daarachter duikt de kale spoordijk met een sierlijke slinger de droogmakerij in.

Op de oude zeeklei, zes meter onder de zeespiegel, staan de stations van Wilnis en Mijdrecht. Het station van Wilnis eenvoudig, maar met een weids uitzicht op de polder. Dat van Mijdrecht monumentaal, maar ingeklemd tussen een drukke weg en het bedrijfsterrein van Koek, de sloper. De witgepleisterde gevel, het groen geschilderde houtwerk en de rode dakpannen vormen de typische kleuren van de Haarlemmermeer-lijnen. Bij Koek werd jaren lang het afgeschreven materieel van de NS ontmanteld: een dorado voor souvenirjagers en spoorweghobbyisten.

Via de vrije busbaan, die op het tracé van de oude spoorlijn is aangelegd, wordt Amstelhoek bereikt, de vestigingsplaats van oud-ijzerhandelaar Pothoven. Toen Koek nog een sloperij was en Pothoven een schroothandel, waren beide trouwe klanten van het spoorlijntje. Nu zijn het recycling bedrijven en gaat alles per auto.

De spoorbrug over het brede Amstel-Drechtkanaal heeft jaren permanent open gestaan, maar is nu een cruciaal onderdeel van de vrije busbaan. Meteen aan de overkant ligt het station van Uithoorn. Men serveert er nu 'spijzen en dranken', de 'spoorwegspecialiteit' van de dag is stoofpot met konijn. Het interieur is behangen met nostalgische spoorweg attributen. Voor het station staat een sik opgesteld: een van de vele uitgerangeerde exemplaren die momenteel overal in Nederland opduiken als opleukloc.

Van het uitgebreide emplacement van Uithoorn is niet veel meer over. Het raccordement naar de Cindu-fabriek, dat langs de oever van het kanaal liep, is omgetoverd in een mini-wandelboulevard. De vrije busbaan neemt al snel weer de gedaante aan van een verwilderde spoordijk. Een splitsing van twee modderpaadjes geeft de plaats aan van de aftakking naar Amsterdam. De startbaan van Schiphol is nu dichtbij. Grote bakbeesten, die brullend hoogte proberen te winnen, scheren rakelings over het stationnetje van De Kwakel.

De spoorbaan verandert in een sappige, groene rug, met grazende schapen. Bij Aalsmeer gaat het tracé over in een fietspad. Langs het pad ligt wachterswoning 41, een gaaf voorbeeld van zo'n typische Haarlemmermeerpendule. In Aalsmeer kwamen spoorlijnen uit Amsterdam, Hoofddorp en Uithoorn bijeen in een kopstation. Op het voormalige emplacement is een nieuwbouwwijk verrezen, met straatnamen als Baanvak, Wissel en Perronzij. Het rijk vormgegeven stationsgebouw verkeert nog in perfecte staat. In het hoofdgebouw huist een makelaar, in het retiradegebouw een verloskundepraktijk. Op het pleintje staat een sik opgesteld, de oude NS 352. Voor het station ligt de oude spoorhaven, waar bloemen en groenten direct in de spoorwagons konden worden geladen. Auto en vliegtuig hebben dat vervoer langzamerhand overgenomen. Het wegvallen van de steenkool als energiebron voor de kassen betekende het definitieve einde voor spoorwegknooppunt Aalsmeer. In 1972 werd de losplaats gesloten.