De Chemin de Fer International de Malines à Terneuzen, kortweg MT, begon te rijden in 1871. Ze was geheel gefinancierd met Belgisch geld, zonder overheidssteun. De lijn zou van groot belang worden voor het goederenvervoer tussen het Belgische achterland en de gunstig gelegen zeehaven bij Neuzen, zoals dat toen wel genoemd werd. Dat dit een Nederlandse zeehaven was, daar zaten de Belgische aandeelhouders van de MT niet mee. Zij slaagden erin allerlei vervoer aan te trekken dat anders via Antwerpen zou zijn gegaan, zoals cokes voor de staalindustrie in Lotharingen, maar ook landbouwproducten als suikerbieten en Zeeuwse aardappelen.

In de jaren dertig was het succesverhaal van de MT voorbij. In 1948 werd het Zeeuws-Vlaamse deel overgenomen door de NS en het overige deel door de Belgische staat. Het personenvervoer eindigde al snel daarna in 1950 en het goederenvervoer in 1968. Het spoor bleef om strategische redenen nog lang liggen, maar werd in 1990 opgebroken. De meeste stations waren toen al lang verdwenen.

Over het oude tracé in De Klinge loopt nu de Stropersbos-wandelroute. Ter herinnering aan hun roemrijke verleden hebben de Klingenaren een stuk spoor laten liggen, met een wissel en een stootblok. Ook staan er nog enkele betonnen afscheidingshekjes, een Andreaskruis, en een zogenaamde profielboog om te controleren of de goederenwagons niet te hoog of te breed geladen waren. Ze hebben er niets aan gedaan, het ligt er in a state of arrested decay, zoals de Engelsen dat zo mooi zeggen. Een waardig monument.

Honderd meter verderop ligt de Nederlandse grens. Hier verdwijnt de oude spoorbaan in het bos, om daar even later weer als een karrenspoor uit te voorschijn te komen. Als een dichtbegroeide streep loopt de baan verder door de weilanden. Bij het naderen van Hulst loopt de baan met een ruime boog door een bosachtige strook. De spoorbielzen zijn hier blijven liggen. De kruinen van de bomen zijn naar elkaar toe gegroeid en vormen een soort tunnel. Daaronder valt het gefilterde licht op de bladeren en de paddestoelen en een spoorbaan van mos, dat de aangevreten spoorbielzen bedekt. Pure romantiek!

Van het grensstation Hulst rest alleen nog een douanegebouw. Er tegenover ligt bierbrouwerij De Halve Maan, daartussen lag het emplacement. De brouwer heeft de douaneloods gerestaureerd en schenkt er nu zijn eigen bieren. De overkapping van het buitenterras doet aan een station denken, maar het gaat om een tweedehandse perronluifel uit België. Achter de brouwerij liggen nog stukken oude spoorlijn die onder het asfalt tevoorschijn zijn gekomen.

Tussen Hulst en Axel hebben boeren grote delen van de spoorbaan bij hun land getrokken en onzichtbaar gemaakt. Bij Absdale was een losplaats voor suikerbieten, die nog duidelijk waarneembaar is. Er ligt een oude bietenwagen op zijn kant en in het wegdek liggen nog rails. Bij Absdale en aan de weg langs het in onbruik geraakte zijkanaal naar Hulst staan nog wachterswoningen. Over het kanaal ligt bovendien een oude spoorbrug, belegd met bielzen voor de landbouwers. Daar vlakbij ligt het gehucht Kijkuit, dat over een heus station beschikte. Dat station is er niet meer, maar van het stationsbuurtje resten nog wat schuren en een voormalig stationscafé, een hoekpand met opvallende rolluikkasten.

Vlak voor Axel is het spoortalud getransformeerd in een bed van volkstuintjes. In Axel zelf is het spoorwegverleden grondig opgeruimd. Op het voormalige stationsplein is in 1997 een 'spoorwegmonument' neergezet, bestaande uit een gemutileerd mijnkarretje op smalspoor-rails en Hubo-dwarsliggertjes. Het bij elkaar geraapte knutselwerk staat op een keurig geschoren grasgazon, mét hondendrollen. Is dit een carnavalsgrap of een hommage aan het spoorwegtijdperk?

Bij de buurtschap Schapenbout eindigt de lijn die er niet meer is. Hier kruist het tracé de middeleeuwse Graaf Jansdijk via een oud viaduct met smeedijzeren balustrades. Daarachter strekt zich het industriegebied langs het Kanaal van Gent naar Terneuzen uit. Hier is het spoorverkeer nog zeer intensief. De cokesfabriek van Sluiskil, in 1913 opgericht door staalfabrikanten uit Lotharingen, vervoert de cokes nu via Zelzate en Gent, over het spoor van de vroegere concurrent, de Chemin de Fer de Gand à Terneuzen (GT).

De GT kwam bij Sluiskil via een lage draaibrug het kanaal over. Het dijklichaam van de oude aansluitboog is nog te zien. Het eindpunt Terneuzen werd door MT en GT gedeeld. Het station is al lang geleden afgebroken. Op het rangeerterrein staan de laatste locomotieven uit de 2200-serie. Uit de oude tijd stamt alleen de gehalveerde locomotiefloods. Het spoorweggebeuren in Zeeuws-Vlaanderen wordt tegenwoordig gecoördineerd vanuit een modern dienstgebouwtje.