Waarom De Oude Plek? Om de wereld voor de ondergang te behoeden, of die ondergang in elk geval uit te stellen, moeten we minder vlees eten. Niet een keer per week géén vlees, maar een keer per week wél, en de rest van de week niet, daar hebben we het over. Maar wat als we niet zonder kunnen? Dan eten we nepvlees van de Chinees. De Oude Plek heeft ermee een reputatie opgebouwd onder vegetariërs.

Hoe zitten we erbij? Het is zo'n winkelcentrum waarop Chinezen patent hebben. Een Islamitische slager, een supermarkt, een paar lagen flatjes erboven. Ook binnen zorgt alles ervoor dat je je waant in een doorsneebuurtchinees. Voor de beslagen ramen hangen rode lampionnen, de strips van het systeemplafond glimmen als goedkope gouden tanden boven een interieur met houten lambriseringen en stoelen bekleed met zwart nepleer. Een man loopt naar buiten met een tasje afhaal.

Wat eten we? De menukaart ziet er ook bedrieglijk doorsnee uit, maar het staat er echt: vegetarische kip, vegetarische worst, vegetarische inktvis, vegetarische babi pangang. Het zit allemaal in ons Oriëntaals Menu B.

Smaakt het? De inleidende beschietingen van gefrituurde deeghapjes (loempia's, pangsit) geloven we wel. Hetzelfde geldt voor de Pekingsoep, een pittig opwarmertje dat dik en glimmend is gebonden en daardoor veel smaak verliest. Aardappelmeel is de pletwals van de Chinese keuken.

Onze tongen zijn pas echt gespitst als het nepvlees op tafel komt: bami met bedrieglijk roze blokjes ham. Een bakje van gefrituurd deeg met maïskolfjes, paprika, wortel, cashewnoten en flubberige stukjes kip. Een sissende grillplaat met roodbruine stukjes worst en lapjes inktvis tussen sugar snaps en wortel. Een schaal ananas in mierzoete kleverige rode saus met alweer stukjes kip.

Allemaal overduidelijk nep, je houdt er een levenslange vleeseter niet mee voor de gek. Maar toch, de vegetarische ham smaakt echt niet veel slechter dan goedkope fabrieksham. De witte brokjes nepkip zijn sappiger dan de brokken gortdroge plofkip van de kiloknaller. En de zeemleerachtige lapjes inktvis komen griezelig dicht in de buurt van echt vlees.
Want dat is wat dit nepvlees bijzonder maakt: de textuur van vlees is goed getroffen. Die is nog het best te omschrijven als sponzig en rubberig, een mondgevoel dat je bij groente niet tegenkomt. 'Het enige wat ik mis zijn knapperige randjes', zegt onze vegetarische vriend, die in een vorig leven vleeseter was. Dat moet te doen zijn.

Hoe is de bediening? De twee Chinese dames in zwarte vestjes en witte bloesjes zijn allervriendelijkst, we kunnen het niet anders zeggen.

Wat kost het? 21,50 p.p.,inclusief koffie. Betalen kan alleen contant.

Komen we terug? Het zou de oplossing kunnen zijn voor ons vleesprobleem. Door de week nepvlees en op zondag een echte biefstuk, een kip aan het spit of een karbonade, met bot. Biologisch, diervriendelijk gehouden, het mag wat kosten. Doordeweeks is trouwens een kwalificatie die ook op De Oude Plek past: het nepvlees is de voornaamste attractie van dit restaurant. Wanneer we in de auto stappen licht de gevel van de islamitische slager op als een konijn in de koplampen van de jager. Nog even en hij is zelf een bedreigde diersoort.

De Oude Plek
Pliniusstraat 18
3076 AH Rotterdam
010 - 4327 420
www.deoudeplek.nl

eten 6,5
bediening 6
entourage 7
prijs-kwaliteit 7