Het Cyrrillische en Arabische alfabet zijn niet zo moeilijk te leren. Het zijn gewoon letters en na een beetje oefenen kun je het zo uitspreken. In het Russisch merk je dan dat je bij sommige woorden ook al de betekenis weet. In het Arabisch heb je dat minder snel, maar bij plaatsnamen helpt het zeker. Ook leuk om je naam in het Arabisch te schrijven (alleen jammer als je het dan aan een analfabeet laat zien, zoals mij een keer gebeurde, bracht hem in verlegenheid, had ik geen rekening mee gehouden).
Het Chinees is lastiger te leren. Hier helpt het om een woordenboek te hebben. De meeste Chinezen kunnen lezen, dus je kunt de karakters aanwijzen en ze begrijpen wat je bedoelt. De goede uitspraak heb je toch niet snel te pakken. Op het Chinese platteland had ik een kaart met de namen in het Chinees en Engels. De Chinese tekens schreef ik over en hiermee ging ik naar het busstation. Geen probleem om een kaartje te kopen en de bestemming staat voorop de bus.
Hetzelfde kun je doen in een restaurant. Wijs gewoon in een boekje aan wat je wilt eten. Ik kon twee gerechten in het Chinees bestellen. Ik kreeg steeds wat ik wou, maar elke keer in een compleet andere vorm. Toch afwissellend. Je kunt ook de keuken in lopen en dingen aanwijzen, voor vlees kun je de geluiden van het dier nadoen, dit is universeel, en zorgt voor vermaak bij het personeel. Goed om het ijs te breken.
Als je niet een beetje kunt improviseren en moeite wil doen om de taal te leren, ga dan niet of ga met een groepsreis.

Bruin verkeersbord:
‘Kolonel Nabi (profeet) Mar’i (naam)

Wit bord:
Aankondingen, luister goed – al-Buqay’a (stad in Noord-Israël, Zuid-Libanon)
Wij verkopen alle [vormen] van oud goud
Voor ongelooflijke prijzen, [Hebreeuwse tekst]

bron:
http://www.fallingrain.com/world/IS/3/Buqeia.html
http://www.palestineremembered.com/GeoPoints/Western_Buqei_a_3245/SatelliteView.html

gr.

Willem, dat moet zijn 'wij kopen alle oud goud..."

Ik zal eens bellen, als ik volgende maand daarnatoe reis

Leonard: je (ook) hebt gelijk, ishtara (kopen); ''to buy, purchase, obtain by commercial transaction, maar ook 'to sell' of 'to vend'. Maar je hebt gelijk dat 'kopen' een meer voor de hand liggende vertaling is, anders zou er wel een vorm van ba3a (verkopen) hebben gestaan. Scherpe opmerking.

Koos weet het goed. Zijn advies is het ultieme antwoord.

Anticiperen is het beste. Ik woon in China en ga dus hier geregeld naar de supermarkt. Ik versta wel een paar woorden Chinees, maar niet genoeg voor een gesprek. Als je bij de kassa staat en de kassadame zegt iets, dan weet je al dat het maar een paar dingen kunnen zijn:
1. Wilt u een tasje?
2. Hebt u een klantenkaart?
3. Betaalt u cash of met kaart?
Ik ken alleen de woorden tas, kaart en betalen in het Chinees, maar ik kan de dame antwoorden alsof ik haar volledig heb verstaan.

Voor bussen: heel veel voorbereiding doen. Ga zitten met de kaart op je schoot en zoek uit welke buslijn waar heen gaat. In China staan de nummertjes namelijk op de kaart aangegeven. Ik schrijf de bijbehorende karakters op mocht ik hulp nodig hebben met besluiten of ik al op de juiste plek ben aanbeland.

Voor eten: op internet circuleren hele lijsten met gerechten vertaald naar het Engels. Gewoon aanwijzen en als ze nee schudden iets anders uitkiezen.

Het is niet bekend wat er mis gegaan is, maar sinds ik Noors spreek komt er geen woord Duits meer uit me. Kennelijk heeft het Noors het Duits in mijn hersenen overschreven. Ik kan wel goed Duits verstaan, maar in het Duits praten is dus geheel en al onmogelijk voor me (laat staan Chinees...). OPlossing? Gewoon Nederlands praten, je staat verbaasd hoe goed ze je begrijpen.

ik woon in turkye en spreek iets hollandas en had heel graag met vakantie naar holland willen komen,maar het is erg lastig elke keer vieseum aan te vragen,dus de taal spreken is ook niet genoeg om een land te reizen,ondertussen groetjes aan iedereen in holland ik heb julie lief doei.

Afgelopen zomer wilde ik in Sint Petersburg treinkaartjes te kopen naar de Peterhof, een groot tuinen- en paleizencomplex op enkele tientallen kilometers buiten de stad. Na eindeloos in de rij staan voor wat hopelijk het goede loket was, kon ik eindelijk mijn kaartjes bestellen. De oudere dame achter het glas sprak geen Engels (kleine kans ook) en deed weinig moeite om vriendelijk te zijn. Gelukkig had ik uit het hostel een boekje met bezienswaardigheden meegenomen en kon ik aanwijzen waar ik heenwilde. Het was een klein wonder dat ze wist waar we heen wilden, want veel inwoners (her)kennen de plattegrond van hun eigen stad niet eens, laat staan dat ze weten wat er buiten de stad te doen is en hoe dat er uitziet. Toch enige trots op het eigen erfgoed wellicht.

Met handgebaren maakte ze duidelijk dat we waarschijnlijk een retourtje wilden? Dat klopte, want het was niet onze bedoeling om daar te blijven. Op een rekenmachine gaf ze het te betalen bedrag aan, zoals ze dat overal in Rusland, maar ook in Finland en de Baltische staten doen. Mijn geschiedenisleraar op het gymnasium had mij ooit uitgelegd dat het Russisch redelijk op het Grieks leek, waardoor ik in staat was om de letters op de borden te spellen en er af en toe zelfs logische woorden van te maken. Zo ook de bestemmingen aan het begin van de perrons.

Zoals ik wel vaker doe, maakte ik bij de ingang van de trein een foto van de route. Dit bleek geen slecht idee, want de stations worden wel omgeroepen, maar daar versta je uiteraard helemaal niks van en bovendien blijven de treinen maar heel kort staan bij elk station. Kijkend op de display van mijn camera konden we meetellen, zodat we uiteindelijk bij het juiste station uitstapten (overigens bleek één station helemaal niet op de kaart te staan, dus je moet wel echt opletten).

Helaas bleek al snel dat er niet echt rekening werd gehouden met individuele reizigers want op het stationsplein was geen enkele bewegwijzering te vinden. Dan maar vragen aan de eerste de beste politie-agent. Geen succes, dat moet je blijkbaar niet doen in Rusland, want dat is hun eer te na, zo lijkt het. Dan maar een andere strategie: gewoon achter de lokale bevolking aanlopen. Dit bleek een beter idee. In de verte zagen we ineens allemaal touringcars en, eenmaal dichterbij gekomen, ontdekten we ook de ingang van het inmense park.

Aan het eind van de dag liepen we weer via dezelfde route terug naar het station. Hier wilden we nog wat te eten kopen bij één van de vele volgestouwde kiosken en deed zich een nieuw grappig fenomeen voor: de mensen die de hokjes bemannen zijn volkomen anoniem. De ramen van de hokjes zijn compleet volgeplakt met alles wat ze verkopen en er blijft slechts een opening over ter grootte van het doorgeefluik bij de plaatselijke Chinees. Alles wat je ziet zijn twee handen. Opnieuw bood mijn digitale camera uitkomst: ik maakte een foto van het zakje chips dat ik wilde hebben en stak mijn camera met de display naar de verkoper (m/v) toe door de kleine opening, vergezeld van een opgestoken vinger om aan te duiden dat ik er één wilde. En het werkte! Opnieuw kwam de inmiddels bekende rekenmachine eraan te pas en het was voor elkaar. De trein terug was een stuk eenvoudiger, omdat Sint Petersburg allemaal kopstations heeft, dus dat kan niet missen.

Eenmaal terug in Sint Petersburg konden we wel lachen om de vermoeiende, doch zeer geslaagde dag, maar we beseften ook dat je dit soort dagen niet te vaak achter elkaar moet hebben, want het kost je heel wat energie. De volgende dag maar weer gewoon een stadswandeling doen en lekker koffie drinken bij één van de vele Coffeehouse vestigingen (de Russische tegenhanger van de Starbucks), waar het personeel wél Engels spreekt en de menukaart tweetalig is. Je vakantie hoeft tenslotte niet altijd ingewikkeld en vermoeiend te zijn!

Mijn voorbeeld met de mooiste herinneringen is de avond dat ik in Morro de Sao Paolo (eilandje Brazilie) een touw zocht om mijn hangmat op te hangen. Ik liep naar een van de vissers op het strand die hun bootjes binnehaalden en liet de tekening zien van twee palmbomen met de hangmat ertussen. Hij begreep het meteen en ik kreeg een lang stuk blauw visserstouw. Terug in Nederland hangt het hier nog steeds.

Jaren geleden - nog voor de val van de muur - bezocht ik Moskou. Heel weinig mensen spraken een andere taal dan Russisch.

Omdat ik die taal niet sprak en het Cyrillische schrift niet kon lezen, heb ik mij voorbereid door de namen van de plaatsen die ik wilde bezoeken te noteren in mijn agenda. Bijvoorbeeld Het Rode Plein.

In het ondergrondse station bij het hotel heb ik eerst de naam van het station opgeschreven zoals dat daar stond en ook het eindpunt van de ondergrondse lijn. Zodoende kon ik door die namen te laten zien en met gebaren vragen waar ik heen moest.

nog niet eens zo heel lang geleden bezocht ik het vuurwerkfestival in scheveningen. laat in de avond, eigenlijk al na middernacht, ploeterde ik mij per racefiets door het haagse op weg naar de uitvalsweg (zijnde een fietspad), maar verdwaalde in een of andere woonwijk waar enkel marokkaans en turks de voertaal op straat was op dat moment. een gesprek in het nederlands kwam er niet van, zomin mij de weg werd gewezen.
weg van de woonwijk en komend bij een brede straat met een tramlijn bracht de poolster en globale kaartografische wetenschap mij richting delft.

Trein- en buskaartjes kopen in het binnenland van China kan tijdrovend en frustrerend zijn, zelfs al is er een loket waarop staat "four foregners". Ondanks dat dit loket een vriendelijke handreiking is naar vreemdelingen, rende menig lokettiste weg als ze ons - twee Nederlandse backpackers - aan hun balie zagen komen. Enkele beambten probeerden nog wel te helpen, maar gaven het al snel op met een vriendelijke glimlach. Maar de meesten schudden gewoonweg hard met hun hoofd en wenkten naar de Chinese klanten achter ons en lieten ons staan.

Totdat we actief benaderd werden door een jongeman die ons zag stuntelen en door de Lonely Planet zag bladeren om de lokettist te overtuigen waar we heen moesten. Hij wilde graag helpen, sprak net genoeg Engels om te begrijpen wat we wilden en bestelde de tickets voor ons. Een minuut later hadden we die in onze handen. Wel wilde hij een 'bonus': hij wilde een begroeting en afscheid leren in het Engels. Door onze tijdswinst - we namen meestal een half uur om tickets te kopen, wat niet altijd genoeg was - hadden we hier alle tijd voor en een leuke ontmoeting was ons deel.
De keren erop liepen we de drukke stationshal in en gingen rechtstreeks op de jongeren af om te vragen of ze Engels wilden leren. Mits ze voor ons een kaartje zouden regelen natuurlijk. En zo hebben we het - zeer succesvol en zonder frustraties - nog vaak georganiseerd.

Met een simpel "Phrasebook" in de hand, kom je zelfs door het Chinese binnenland. De meeste Chinezen kunnen lezen, dus met karakters aanwijzen kom je een heel eind (de juiste uitspraak van de woorden is mij nooit helemaal gelukt). Bij het kopen van trein- of buskaartjes is dat een kwestie van volhouden, gewoon opties blijven aanwijzen totdat er een keer een "ja" volgt! Dit is een ware oefening in geduld daar Chinezen zweren bij het woord "meiyou" (= hebben we niet) en geen tips of hints geven in de richting van zaken die ze mogelijk wél zouden hebben (andere dag of andere klasse of zo). Het succesvol communiceren op basis van zo'n boekje lukt niet altijd bij oude Chinese vrouwtjes op het platteland, ook hier volstaat heel veel geduld en een mooie glimlach. Geduld bij het tekenen van het zoveelste Chinese karakter door de oude vrouw. Zij snapt echt niet waarom je haar hele duidelijke tekening niet begrijpt en de vorige ook al niet! En zelfs tekeningetjes gemaakt door de meest ervaren pictionary-speler zijn voor haar raadsels. En je glimlach heb je hard nodig zodat je toch nog een aangenaam half uurtje doorbrengt met een kopje thee.

Een goede reisgids is ook erg handig, zo kun je sneller anticiperen op (on)verwachte zaken. Zo had ik na een busreis van drie dagen door het zuiden van China eerder door dan een groepje Chinese toeristen dat we nog niet helemaal op de eindbestemming waren. Mijn reisgids waarschuwde er al voor dat sommige bussen eerder stopten. Ik had zelfs eerder door waar de bus stopte die ons er wél zou brengen. Een prestatie, al zeg ik het zelf, omdat daarvoor geen hints in de reisgids stonden en ik alles in een waas zag (ik had mijn bril of lenzen niet in). Logisch nadenken en mogelijk hier en daar wat geluk helpen dus ook!!!

Je kunt natuurlijk ook gewoon de karakters leren... In dat geval kan ik Koreaans aanraden. De karakters zien er op het eerste gezicht misschien net zo ingewikkeld uit als Chinees, ze zijn véél eenvoudiger. In feite zijn deze lettergrepen samengesteld uit letters, dus als je deze kent, kun je de karakters in elk geval lezen. Dan moet je daarna natuurlijk nog wel weten wat deze betekenen...

Een goede kaart met alle buslijnen kan ook heel handig zijn. Wel moet je zelf goed kaart kunnen lezen want Chinezen kunnen dat niet. Al geef je ze een simpele keuze: ben ik hier of één straat verder? Zij wijzen gerust de hele andere kant van de stad aan. In de bus is het dus goed opletten: tel alle kruispunten, viaducten, rivieren,...en andere markante punten.
En je moet natuurlijk niet dezelfde fout maken als ik bij de vertaling van het eenvoudige kleine kaartje uit je reisgids naar de grote stadsplattegrond. Je zit zo een ringweg verder van het centrum af, wat resulteert drie kwartier extra lopen naar je hotel, met rugzak in de zomerse hitte.

In italie had ik eens heel dringend een spons nodig op het terrein van de biennale in Venetie. Ik tekende de spons, en maakte bijbehorende bewegingen die je maakt als je poetst. Dikke pret en een heleboel sponzen later, ze zochten er een die het meest op de tekening leek, was de klus geklaard. Tekenen help ook omdat de ander de pen over kan nemen en iets kan veranderen of toevoegen dat het voor hem of haar duidelijker maakt. Het is natuurlijk wel handig om wat talent te hebben in die richting