Ik denk meteen aan het kleine aluminium wokje dat ik kocht tijdens mijn eerste vakantiereis door Suriname. Ergens langs de weg, waar mensen bij hun huis stonden met een kraam waar allerlei pannen en wokken van aluminium hingen. Natuurlijk kon ik zo'n ding ook in de stad kopen en dat scheelde gesleep, zoals reisgenoten uit de groep zeiden. Maar ik gunde nu juist die mensen hun verdienste, 28 SRD (ca. 6,5 euro). En het formaat was zo handig voor mij alleen.
Bij terugkomst zag de douane tijdens de scan bij de 100%-controle het in mijn rugzak zitten: "Lekker gewokt, mevrouw?"
Die reis was de eerste van vele vakanties in het land dat mijn hart gestolen heeft. Het wokje gebruikte ik in Nederland heel vaak, en altijd dacht ik dan even aan die aardige mensen van wie ik het kocht, en natuurlijk aan het land dat me zo dierbaar is geworden.
Sinds 6 weken woon en werk ik nu in Suriname, voor een poosje. Ik ga hier een nieuw wokje kopen, nu wel in de stad, Paramaribo, omdat ik er woon.

Aan de binnenkant van onze Land Cruiser hangt een 20 centimeter brede rand van kurk. Deze hangt vol met kleine souvenirs uit diverse landen die we de afgelopen zes jaar hebben bezocht. Het bijzondere aan deze souvenirs is dat ze niet zijn gekocht maar allemaal gekregen van lokale mensen. Een kleine Pakistaanse vlag, vol trots gegeven door een jonge Pakistaan, een foto van een driejarige medereiziger die met z'n ouders 2 jaar de wereld verkende, een sierraad gemaakt door een Indiase vrouw, een afbeelding, plastic rozen die een 80-jarige non in een klooster in Chennai voor ons maakte.
Aan de voorruit hangt een verzameling 'lucky charms' – ook allemaal gekregen. Een blauw oog uit Turkije, een mini Buddha beeldje uit Thailand, een medaillon met een stukje text uit de Koran van een Iraanse vriendin, een schildpadje van klei uit India ["jullie auto is net een schildpad; langzaam maar oersterk"], een 'geluksarmbandje' uit Shekawati, India zijn er zo een paar die in mij opkomen.
Zou het dankzij deze 'lucky charms' zijn dat we in deze zes jaar nog nooit een ongeluk hebben gehad of andere narigheid hebben gekend? Een ding is zeker, onze auto hangt vol met warmte en liefde van prachtige bewoners op deze planeet. Die liefde en warmte zal het dan misschien ook wel uitstralen…

Een door mezelf gebreide Noorse trui, wol en patroon in Noorwegen gekocht. Ik plaats een foto in mijn reisdagboek.

Dag,
Ik ben meester(Boswijk) van groep 8 van de Nassauschool in Groningen.
Ik spaar zand van de wereld. De afgelopen zomer namen de kinderen zand voor me mee uit alle windstreken als tastbare souvenirs van hun zomervakantie.
Ik kreeg rood zand uit Syrie,zwart zand van onder de grasmat van FC Barcelona, zand van de stranden van D-Day( Omaha Beach), zand uit Vancouver, uit Cuba, zand uit de Ligurische zee, uit de Dolomieten en natuurlijk van de stranden van de Waddeneilanden.
Het was geweldig: zelfs in hun vakantie dachten ze eraan om zandsouvenirs mee te nemen.
Het zand staat in fraaie potjes(babyvoeding) in de vitrinekast in de klas.
Dit briefje is een bedankje van mij aan hen!Als jullie het plaatsen tenminste.
Overigens: erg leuke rubriek.
Groeten van de meester en groep 8 uit Groningen

hele mooie maskers van bijvoorbeeld Ganesh, gekocht in India, of een mooie Buddha gekocht bij een heel lief mevrouwtje op Koh Chang; aangevuld met gebedsvlaggetjes gekocht bij Tibetaanse vluchtelingen in Kathmandu; alles hangt gebroederlijk naast een islamitisch gebedssnoer gekregen van een vriendin uit Qatar. Zo richt ik mijn eigen "altaar" in.

In september 1991 was ik in Berlijn. Ik had niets geschikters bij me dan een sleutelbos, en heb daarmee een stukje uit de Muur gebikt. Een centimeter lang en vrij dun. Ik bewaar het zorgvuldig. En waarom ik dat deed? Omdat ik dacht dat er binnen de kortste keren (bijna) niets meer van de muur over zou zijn. Zeker als iedereen mij na doet.

Inderdaad, de sleutelhanger van de Eiffeltoren helpt mij niet om me later mijn fantastische week in Parijs weer te kunnen herinneren. Daarom heb ik twee favoriete souvenirs. Mijn foto's en mijn schrijfsels. In een klein residagboekje kun je een heleboel kwijt. Het leuke is om het allemaal een paar jaar later nog eens rustig door te lezen. De kleine dingen die je anders misschien al was vergeten blijven je zo altijd bij!

Ooit geweten hoe waardevol ballonnen en balpoints kunnen zijn? Ik wel, ik deelde ze uit in Peru. Mijn mooiste souvenir? Een stralende, heerlijke glimlach van de Peruaantjes!

Zo'n 12 jaar geleden was ik met een groep studievrienden op reis naar Egypte, we startten in Cairo en zouden met de trein langs de Nijl afzakken en zo ook Luxor en Aswan aandoen. De eerste dag na aankomst werden wij (in een redelijk overweldigend Cairo) met een busje van museum naar markt naar pyramides gereden en natuurlijk maakte ons busje ook de onvermijdelijke stops bij de souvenir winkels. Bij een van de eerste winkels waar we ingingen kocht ik voor 50 cent een boekenlegger met Egyptische tekens en werd ik in het busje uitgelachen door mijn vrienden "dat je daar bent ingetrapt!". Ik was echter zeer tevreden met mijn aankoop want ik dacht dit is nog eens iets wat je gebruikt en waardoor je regelmatig kan terugdenken aan je reis en "duur" kon je de aankoop ook niet noemen! Afijn, uiteindelijk heb ik nog heel vaak tijdens die vakantie dezelfde opmerking gemaakt maar dan tegen mijn vrienden "dat je daar bent ingetrapt" als weer een van de groep een echt authentiek beeldje a 200 gulden of een echt ezilveren armband a 70 gulden had aangeschaft en... mijn boekenlegger ja die is nog steeds in gebruik!

Mooiste souvenier is misschien wel deze site, waar je "eieren" kwijt kan. Thuis hoef ik maar de kast op te doen en zien al die "krijgertjes", vooral Japan is rijk vertegenwoordigd, met veelal thee bekers, etenssetjes en rijstwijn glazen van hele speciale momenten samen met mijn guru, wiens dood mij aanzette deze blog te beginnen. De souveniers zijn zoals Karin Marijke hier boven zo mooi omschrijft, zijn ook rijk vertegenwoordigd, te veel om op te noemen. Hoewel de zwijnentand flessen opener uit de Kalahari en Kaori hout uit New Z me heel dierbaar zijn, wint toch wel het beeldje van David van Michelangelo, waar ik een heel speciale band mee heb, zoals je kunt lezen in anecdote 5, 46 en 47. Thuis neemt dat een heel centrale plaats in en laat heel goed de talenten van de meester uitkomen

Mijn handgeweven bedsprei uit Guatemala, gekocht op een markt in Antigua.
De heldere kleuren doen het geweldig in mijn kleine studentenkamer en brengen geweldig dierbare herinneringen terug...