In een Moldavische trein vanuit Boekarest naar de Moldavische hoofdstad Chisinau had ik een gedenkwaardige ontmoeting. Na ieder een blik bier leeg gedronken te hebben gingen de vriend waarmee ik op reis was en ik op zoek naar een bar aan boord. Daar ontmoetten we een Roemeen, een Amerikaan en een Moldaviër. Al snel dronken we met z'n allen nog meer bier onder het genot van het monotone geluid van over de rails denderende wielen. Dat ging desondanks nogal traag, niet in de laatste plaats omdat we bij iedere boerenschuur stopten. Na een onvermijdelijk gesprek over het zaligverklaarde Nederlandse voetbal (Roemenië verloor het afgelopen EK nog van Nederland) kon ik mijn eigen coupé niet meer vinden. Daarom ben ik maar bij mijn nieuwe Amerikaanse en Roemeense vrienden gaan slapen tot de dubbele paspoortcontrole ons wekte door zware jongens met kalashnikovs (??) en honden. Hoewel het ruim genoeg was, was de hitte van de kolengestookte trein zelfs in februari problematisch. Bij het wisselen van de wielen door verschillende spoorbreedtes kwam ik m'n eigen vriend pas weer tegen om daar dan maar verder te slapen. We hebben in Chisinau nog enkele dagen van dat prettige gezelschap genoten om vervolgens nog enkele dagen in het hostel The Midland van de Roemeen te slapen bij terugkomst in Boekarest.

Waar een bar aan boord al wel niet toe kan leiden. Sindsdien vraag ik altijd aan medereizigers of er een aan boord is (zeker in de voormalige Sovjet Unie), want zelfs een ontkennend antwoord kan weer leiden tot nieuwe avonturen met of zonder teveel vodka en voetbal.

Het kleine gele treintje dat door de Pyreneeën tuft, zou ons naar een Frans dorpje met salpeterbronnen brengen. Ik klopte aan bij de machinist en vroeg of ik naast hem mocht komen zitten. Dat mocht. Gauw zeulde ik mijn videocamera mee naar binnen en begon te filmen. Wat een prachtig uitzicht hadden we! Er lag nog een klein beetje sneeuw op de rails van dit beroemde traject door de bergen. Het treintje heeft de Franse bijnaam: de kanarie. Het is het hoogste treinlijntje van Europa en het halteert o.a. bij La-Tour Carol

Mijn meest spectaculaire reis was van de zomer in Zwitserland, waar ik fungeerde als gids en chauffeur to ik met “Bollywood” o.a. de Jungfrau beklommen heb, wat volgens de folde de hoogst gelegen treinstation in Europa is. Zie:54 Bollywood in helvetia
http://www.volkskrantreizen.nl/reiziger/TooTall/artikel10637136/54_bollywood_in_helvetia



Over mijn meest extreme ontmoeting vertel ik in :
27 Avonturen tussen de rails http://www.volkskrantreizen.nl/reiziger/TooTall/artikel10247878/27__avonturen_tussen_de_r

Een slaapcoupe gedeeld met een Muslim extremist, die uitgedost was als Bin Laden zelf.

Als het lukt maak ik ook nog het daar beloofde verhaal af van mijn trein belevenissen in Japan.

De zonexpress van 12 mei 1989 van Amsterdam naar de Franse rviera,
ik werk als kok op deze trein,op het perron van Amsterdam Amstel zie ik haar lopen,
een prachtige vrouw met een vlammende rode haardos,gelukkig gaat ze ook met deze trein mee voor een vakantie met haar vriendin en ik weet dan al zeker dat zij mijn vrouw zal zijn,al mijn gedachten zijn vervuld van haar en het mag een wonder heten dat er nog een goede maaltijd op tafel kwam,
s,avonds veel gepraat,gevreën en plannen gemaakt,inmiddels zijn we al 40 jaar samen.

@D.A.van Dokkum: Dat klinkt alsof het uit een film komt. Toch moet u een ernstige misrekening gemaakt hebben in uw prachtige anekdote, want 1989 is nog 'maar' 20 jaar geleden.

Het is waarschijnlijk 40 jaar waarbij het jaartal 1989 onder de noemer van Freudiaanse vergissing zal vallen.

In een vierpersoonsslaapcoupe in de trein van Danang naar Nha Trang (Vietnam) maakten mijn vriend en ik kennis met onze medereizigers: twee uit de kluiten gewassen kakkerlakken (maatje wijsvinger). Mijn vriend opende de jacht met zijn zakmes en wist een kakkerlak tussen zijn kop en vleugels te steken. Hij draaide zich even om om mij het goede nieuws te vertellen en toen vier mensenogen naar het zakmes keken, was de kakkerlak verdwenen. We voelden ons, understatement, niet meer op ons gemak. Niet lang daarna kwam de conducteur ons vertellen dat we van coupe moesten wisselen omdat enkele Vietnamezen hun treinkaartje hadden ge-upgrade. We maakten graag plaats zonder enige wanklank!!!

Met de trein in China is altijd een belevenis. Zorg dat je op lange treinreizen een "hard sleeper"- kaartje bemachtigd. Drie bedden boven elkaar en het hele treinstel is open, er zijn geen aparte coupes. Zo heb je veel mogelijkheden in contact te komen met medereizigers. Met de grote familie voor een kopje thee. Met de oude vrouw van boven de 70 die superlenig haar been tegen het bovenste bed aan legt tijdens haar routineuze rek en strekoefeningen (hoe jong ik ook ben, dat heb ik nooit gekund). Met de jonge Chinese vrouw die in het beetje Engels dat ze kent een gesprekje aanknoopt omdat ze razendnieuwsgierig is naar Europa (ze zal zich namelijk met haar aanstaande Pakistaanse man in Duitsland gaan vestigen). En....

Van Xian naar Guilin (China) was het niet gelukt een "hard-sleeper"-kaartje te krijgen en had ik een "soft-sleeper"-kaartje. In de afgesloten coupes zijn vier bedden. Ik deelde de coupe met een jong vriendelijk uitziend gezin (vader, moeder en dochtertje). Helaas met Chinese gebruiken: op de grond werden "gewoon" sigaretten uitgedrukt, er werd "gewoon" gerocheld en op de grond gespuugd. Geen verschil met de andere klasses in China, behalve dan dat in deze klasse tapijt op de grond lag...
Nu maakte ik destijds, in 1999, een rondreis door China in mijn eentje. Mijn ouders waren niet geheel gerust op een goede afloop en hadden een mobiele telefoon voor mij aangeschaft. In Beijing aangekomen, bleek dat ik mijn oplader was vergeten. De enige oplader die ik kon vinden, was van Chinese makelij. Nadat ik deze voor het eerst had gebruikt, deed mijn telefoon het niet. Het toeval wilde dat mijn medepassagier bij China Telefom werkte. Met handen en voeten stelde ik hem vragen over het netwerk. Hij bevestigde mijn vrees, overal waar ik was geweest, had mijn telefoon het gewoon moeten doen. Ik was bang dat ik mijn gloednieuwe telefoon definitief had opgeblazen. Ook op de plaatsen van het vervolg van mijn reis, zou ik bereik moeten hebben. In elke stad probeerde ik het opnieuw, zonder resultaat. Ik eindigde mijn rondreis in Tibet. Hier had de beste man niet veel details over kunnen geven, ergens wel een beetje bereik, maar het grootste deel van Tibet niet. Wat schetste mijn verbazing toen mijn telefoon in Shigatse bij een klooster ineens een teken van leven gaf! Het zal de zuivere en heilige lucht zijn geweest. Direct mijn ouders gebeld!!

Niet echt een ontmoeting in de trein, wel rond het spoor. In 2004 hadden we besloten naar Cuba te gaan, het enige caribische eiland met spoor! Ik had gelezen over een treinkaart waarmee je drie weken van de trein gebruik kon maken zonder steeds kaartjes te hoeven kopen of reserveringen zou hoeven maken. Ideaal in een land dat bekend staat om schaarste en lange rijen. De dag na aankomst in Havana zijn we in het treinstation op zoek gegaan naar het kantoor waar we onze kaart konden afhalen. Buitenom, via een deur achteraf en enkele trappen op, stonden we uiteindelijk in 'het' kleine onooglijke kantoortje. Een vriendelijke bebaarde man riep uit: "Ah, we were expecting you". Wat ons het gevoel gaf in een vreemde big brother achtige situatie te zijn beland. Het bleek dat onze treinkaart zo nieuw was, dat slechts 20 personen voor ons hier gebruik van hadden gemaakt, waarvan het overgrote deel journalist. We kregen, naast onze treinkaarten, een brief mee van "el director" die we aan alle spoormedewerkers konden laten zien. Dat was nodig. Nog niet iedereen bleek op de hoogte van deze nieuwe kaart. De brief hielp om het personeel te overtuigen dat we een legale kaart hadden en dat ze zouden moeten meewerken om ons een (niet gereserveerd) plaatsje in de trein te geven.

Een nacht in de Transsiberie Express


Een nachtelijk stop om 00:30 uur, ik besluit nog even van de gelegenheid gebruik te maken en maak een wandelingetje over het perron. De meeste mensen uit de wagon slapen, maar een eenzame roker is altijd wel te vinden. Een paar mensen verlaten de trein en ik zie een dame onze wagon in stappen. Ze lijkt wel een bekend gezicht te hebben. Dat is natuurlijk onzin. Wie ken ik nou in hartje Rusland? Het is koud op het perron, na een minuut of wat hou ik het voor gezien. Nog even in de coupe zitten, wachten tot de wc weer opengaat (deze worden tijdens de stop afgesloten) en dan maar weer proberen te slapen. Ik doe de deur van onze coupe open en zie daar een stel innig verstrengeld. Zeker verkeerde deur. Ik roep ‘pardon’ (is ook Russisch) en doe de deur dicht. Dan realiseer ik mij dat dit niet de verkeerde deur is. Het stel betreft onze coupegenoot Alex en de (on)bekende mevrouw van het station. Juist, die van die foto. Verbijsterd sta ik in het gangpad. Wat nu? Waar is Aldert, slaapt ie? Deze vraag wordt snel beantwoord. De coupedeur gaat open en Aldert komt naar buiten. We kijken elkaar aan van ‘wat is hier gaande’. In eerste instantie denken we nog dat de dame bij het verlaten van het station de trein en haar minnaar zal verlaten, maar wanneer de trein zich in beweging zet, is de coupedeur nog altijd dicht. Tijd voor actie en we besluiten onze coupe binnen te gaan. Deur op slot!!! Inmiddels enigszins geïrriteerd klop ik op de deur. Na wat gestommel gaat de deur eindelijk open. Zoals het zich laat aanzien is de ‘girlfriend’ van Alex geenszins van plan te vertrekken. Ze verlaten de coupe, op het bed een rode kanten bh, ik schat cup EE, achterlatend. Nog maar eens proberen te slapen.

Na een kwartiertje komt het stel de coupe al weer in. Hoewel het tweede bovenbed beschikbaar is, wordt hier uiteraard geen gebruik van gemaakt. Op nog geen 50 centimeter van mijn bed gaan ze gewoon weer verder waar ze waren gebleven. Niets is zo irritant als mensen die – zelfs in het Russisch – fluisteren. In gedachten blader ik door de taalgids. Gisteren nog heb ik uit verveling zinnen gelezen die nu prima van pas zouden komen. Wat is ook weer de vertaling van: ‘wat waardeloos’, ‘ik heb er genoeg van’, ‘dat kan zo niet’ of beter nog’ als u niet weggaat ga ik gillen’. Even overweeg ik om het licht aan te doen, taalgids er bij te pakken en al deze zinnen op te lezen. Toch maar niet. In het Engels deel ik onderkoeld mee dat ik graag wil slapen. Ik voeg er nog aan toe waarom ze niet naar de coupe hiernaast gaan, daar zijn wel drie lege bedden. Geschrokken en gegeneerd verlaten ze voor de tweede keer onze coupe.

Van slapen komt verder niet veel terecht. Wanneer ik na een uurtje dommelen mijn ogen open doe, zie ik ze weer met z’n twee op het bed zitten. Keurig rechtop dit keer. De rode bh dit keer verstopt onder een fraai rood kanten strak shirtje. Ik zie de blikken van haar, ze weet dat hij straks naar huis gaat. Zonder haar. Alex doet of hij mijn blikken niet opmerkt. Eindelijk wijst de klok 09:13 uur. We rijden het station van Irkutsk binnen. De hele wagon pakt zijn spullen en verlaat zo snel mogelijk de trein. Wij nemen afscheid van Alex. Ze blijven samen in de coupe achter. Nog een paar minuten en dan zullen hun wegen zich onvermijdelijk scheiden. Stiekem hoop ik dat zijn vrouw en zoon hem als verrassing van het station af komen halen.

Hier het volledige verhaal:
http://www.volkskrantreizen.nl/reiziger/wereldopreis/artikel10660161/reizen_met_russen

nachttrein India van Madurai naar Trivandrum "Wat tikt daar?"

De wagon is opgebouwd uit stapelbedden van telkens drie, dwars op de rijrichting zoals in een couchette, maar dan zonder deuren. Langs het gangpad zijn ook nog eens drie bedden boven elkaar, ditmaal met de rijrichting mee. Op die plekken hebben zich twee moslim mannen geïnstalleerd. Ze zijn gekleed in lange jurken en hebben baarden die een Taliban niet zouden misstaan. Een zwaar uitziende koffer is met kettingen aan het onderste bed geketend. Ik ben half weggedoezeld als ik zie dat de beide mannen zijn vertrokken. De bedden zijn helemaal leeg. Alhoewel, niet helemaal, blijkt als ik even later na veel aarzeling toch maar eens naar de wc ga. De koffer ligt nog steeds vastgeketend aan de kettingen. Els heeft het ook gezien. De conducteur is in geen velden of wegen te bekennen en de meeste Indiërs zijn in diepe slaap. Els legt haar oor tegen de koffer. ‘Er tikt niks', meldt ze. We vragen ons een paar minuten af wat we hiervan moeten vinden. Er wordt immers wel eens een trein opgeblazen in dit land, en die baardapen hebben hun koffer achtergelaten. Twee meter bij ons vandaan! Of hebben we teveel Ludlum en Forsyth gelezen? Ik besluit actie te ondernemen en ga op zoek naar de conducteur. Die zit enkele wagons verderop een glaasje thee te drinken. Ik weet niet of hij mijn vraag begrijpt, maar hij loopt gewillig met me mee. Ik wijs op het lege bed en de koffer en dan begint hij breed te grijzen. De koffer is van hemzelf! Kennelijk hadden die mannen hem geholpen bij het vastketenen. Hij bedankt me uitvoerig voor mijn bezorgdheid.

Hier het volledige verhaal:
http://www.volkskrantreizen.nl/reiziger/wereldopreis/artikel10617932/een_dagje_india

Het is zomer 2003 en de trein brengt ons van Durrës in Albanië naar de grens met Macedonië. Er zitten vier vrouwen en een meisje bij ons in de coupé. Blijkbaar praten ze over ons, want het meisje vraagt: ‘English?’ en kijkt ons aan. “Netherlands”, antwoord ik. Alle blikken zijn nu op ons gericht. En vervolgens op het meisje, ik schat haar een jaar of acht, waarschijnlijk de enige die een beetje Engels spreekt. Ze kijkt naar mijn afritsbroek. De eerste keer dat ze er eentje ziet? Ik beeld uit hoe ik van een lange broek een korte broek kan maken, maar ze begrijpt het niet. Vervolgens rits ik de broek los en doe de broekspijp naar beneden. “Long! Short!”, zeg ik. Ik geloof niet dat ze de zin hiervan inzien. Ze overleggen even. “Hotel?”, vraagt ze dan. Ik antwoord: “Sometimes” en wijs naar het bagagerek. Daar liggen onze rugzakken. Op die van mijn vriend is de tent vastgemaakt, op de mijne mijn slaapmatje. Het matje van mijn vriend zit in zijn rugzak. Ik probeer uit te leggen dat we soms kamperen en soms in een hotel slapen, maar ze begrijpen er niets van. Ik wijs op mijn opgerolde slaapmatje en leg mijn hoofd op mijn op elkaar gevouwen handen en zeg: “Sleep”. Iedereen kijkt me ongelovig aan en één van de vrouwen wijst eerst naar mij en dan naar mijn vriend. Ze zegt iets. Ik denk dat het betekent: samen op dat matje? En ze liggen helemaal dubbel van het lachen. Daarna laten we hen onze reisgids zien. Aandachtig bekijken ze alle foto’s. “Poland”, zeg ik bij een foto van Polen. Zij met zijn allen in koor: “Polonía”. Even later wijs ik: “Romania”. En zij weer: “Romanía.” Blijkbaar is de klemtóón op de í belangrijk in het Albanees. Als ze bij het deel over Albanië komen, raken ze helemaal enthousiast en noemen alles op wat hen bekend voorkomt. Even later moeten ze uitstappen. Voordat ze de coupé verlaten, krijgen wij van ieder twee dikke natte zoenen op onze wangen gedrukt.

In de nachttrein van Nong Khai (grens Thailand-Laos) naar Bangkok ging er een 16-jarig Thais meisje tegenover me zitten. Ze begon in het Thais van alles tegen me te vertellen. Ik probeerde duidelijk te maken dat ik geen Thais sprak, maar dat maakte haar niets uit.
Ze liet me van alles zien uit haar schoolboeken, stelde me voor aan haar familie en bekeek de foto's die ik op reis had gemaakt. Zelfs kreeg ik een stoomcursus Thais tellen van haar (en daar heb de rest van mijn reis gebruik van gemaakt). Al die tijd hield ze mijn hand vast en kroop ze soms even tegen me aan. Toen haar moeder het tijd vond om te gaan slapen, kwam ze het meisje halen. Ik kreeg tien telefoonnummers voor noodgevallen en een hele dikke knuffel van het meisje.
Midden in de nacht word ik wakker gemaakt, het meisje staat naast mijn bed. Ze moet nu al uit de trein en ik krijg nogmaals een hele dikke knuffel van haar en ook van haar moeder.
Deze ontmoeting klinkt misschien een beetje raar, maar ik vond het hartverwarmed dat het meisje me een hele avond gezelschap kwam houden toen ik alleen op reis was, zelfs al sprak ik haar taal niet.

Net teruggekeerd op de boerderij d.m.v. een spectaculaire 24 uurs treinreis met zeer leuke ontmoetingen en live voorstelling "India is great". See bijdrage 95 India from the front row! Happy reading!

Kort verhaaltje uit de tachtiger jaren.

Een Achterhoeker op reis

‘Ist hier noch frei?’, vraagt één van de twee meisjes beleefd bij het zien van de verder lege coupé. Wég droom van een ongestoorde treinreis Amsterdam – Berlijn.
Maar dat valt mee. De meiskes zijn niet alleen mooi maar ook rustig, een gouden combinatie. En zo blijft de reis tot Deventer uiterst plezant. Aldaar komt een storende factor binnen in de vorm van een bejaarde Achterhoeker, die zijn varkensleren koffer in het bagagenet gooit en direct tegen me aan begint te kwekken. De man gaat voor het eerst in zijn leven op familiebezoek naar Duitsland, maar vervalt al spoedig in een locaal achterhoeks dialect dat ik totaal niet kan volgen. Vreemd genoeg kunnen de meisjes dat wel en de man maakt dankbaar gebruik van zijn nieuwe slachtoffers.
Even praat de Achterhoeker weer verstaanbaar als de conducteur binnenkomt. ‘Voor Münster moet u overstappen in Rheine’, laat de spoorwegbeamte weten. De Achter- hoeker denkt daar anders over. ‘Er is mij vorige week in Groenlo verteld dat deze trein over Münster rijdt, dus niks overstappen!’. ‘Toch wel’, zegt de conducteur, ‘Maar vraagt u het straks na Bentheim voor de zekerheid nogmaals aan mijn duitse collega’.
De Achterhoeker haalt zijn schouders op en vervolgt zijn monoloog met de duitse meisjes. Hun ongelukkige blik maakt duidelijk dat de man is aangeland bij zijn oorlogs- ervaringen. Als vlak voor Bentheim de man een toiletpauze inlast maken de meisjes dat ze wegkomen. Ik wil dat ook, maar ben toch te nieuwsgierig hoe de man zonder overstappen in Münster denkt te komen en barricadeer mezelf achter een krant.
Weinig succesvol echter, bij terugkomst kwekt de man vrolijk en overstaanbaar verder, niet gehinderd door een gebrek aan respons.

Ook de duitse conducteur kan de Achterhoeker niet overtuigen en geeft het na verloop van tijd op. Als we uit Osnabrück, de laatste overstapmogelijkheid, vertrekken ga ik er toch even voor zitten. Hoe gaat dit verder?
De Achterhoeker blijft honderduit verder praten zonder ook maar de minste zorgen.
Een klein half uur later naderen de torens van de volgende stad. Voor het eerst deze reis springt de omroepinstallatie aan: ‘Wegen eine Störung ist dieser Zug umgeleitet worden über Münster. In einigen Minuten Münster Hbf’.
‘Zei ik toch’, mompelt de Achterhoeker plots weer héél verstaanbaar. ‘En nog redelijk op tijd ook

In de trein van Parijs naar Amsterdam, eind 60er jaren. Daar zat tegenover mij een Amerikaanse student de kaart van Denemarken en de plattegrond van Kopenhagen te bekijken.
. Als jong onderwijzer zou ik hem wel eens even wat vertellen: Deze trein gaat naar Amsterdam
in Nederland. O, whauw! Maakt niet uit, dat is ook wel goed. Hij had een soort pas, waarmee hij wekenlang door West-Europa kon crossen. We raken in gesprek, waarbij ik merk, dat zijn bruine ogen en donkerbruine krullenbol mij een bepaald gevoel in mijn buik
bezorgen . Ik wist toen nog niet dat ik 'zo' was, maar in de veertien dagen dat hij bij mij op zolder (Nieuwe Herengracht) is blijven logeren, ben ik in heel veel heerlijke uren heel veel wijzer geworden.

@Meral: leuk verhaal, over hoe een Thaise moeder haar dochter wilde slijten aan een rijke europeaan