Ruim twintig jaar was Kasjmir een no-go area voor toeristen. Maar nu de kruitdampen zijn opgetrokken, worden Srinagar en de woonboten op het Dalmeer weer bereikbaar. Midden in de winter trok  Ronald Naar naar de Indiase deelstaat om te zien wat er na twintig jaar burgeroorlog is overgebleven.

Het is een grimmig welkom op  Srinagar Airport.  Vanuit het vliegtuigraampje zijn langs de landingsbaan gewapende militairen te zien,  om de vijftig meter staan kazematten. Meteen na aankomst bij het luchtvaartgebouw wordt de Boeing  omsingeld door gepantserde jeeps waarop mannen achter mitrailleurs zitten.

Elke reistas wordt gecontroleerd door een hond die erop is getraind springstoffen te vinden. Op de weg van het vliegveld naar Srinagar, de hoofdstad van de Kasjmirvallei, staan militairen met een revolver in de hand, of een AK-47.

Als mijn 52-jarige chauffeur Sikander Malik ziet dat ik onaangenaam verrast ben door de militaire aanwezigheid zegt hij: 'Wij Kasjmiri zijn gastvrij, altijd geweest, en dat zullen we ook altijd blijven. Only these Indian rats are hostile.'

Het was een vergeten oorlog op het dak van de wereld. De opstand van de  islamitische Kasjmiri tegen  het Indiase leger begon in 1987, toen de vooral uit hindoes bestaande Indiase regering de uitslag van de verkiezingen in Kasjmir had gemanipuleerd.  In de winter van 1990 gijzelden moslimmilitanten de grote moskee van Srinagar en begon de burgeroorlog. Het Indiase gezag dirigeerde meer dan een kwart miljoen soldaten naar de vallei van Srinagar. In achttien jaar zijn er 45-  tot 90 duizend  mensen vermoord - Indiase soldaten door Kasjmiri en andersom.

Door de burgeroorlog viel het toerisme in Kasjmir volledig stil. Pas in 2004 keerde de rust terug, mede doordat India en Pakistan toenadering zochten, waardoor het conflict zijn internationale lading deels verloor. Sinds drie jaar kunnen toeristen weer redelijk risicoloos rondreizen.

'De lokale middenstand likt zijn wonden en probeert nu zo goed en zo kwaad als het gaat het imago van vreedzaam paradijs te herstellen',  zegt Aghmed Khan, de eigenaar van een woonboot waarop ik mijn eerste avond doorbreng.

Het Dalmeer, waar Aghmed Khan zijn boot  heeft, is een binnendelta van de rivier de Jhelum. Sinds de Maharadja van Kasjmir in de jaren dertig van de vorige eeuw besloot dat Britten geen huis in de Himalayastaat mochten bezitten, zochten de Britten hun heil op woonboten die aan de drassige oevers voor anker gingen.

Doordat  de lokale bevolking met hen wilde handelen, ontstond een moerasdelta vol woonboten waaraan de handelaars met hun Shikara, boten die lijken op de Giethoornse punters, aanleggen om hun waar te verkopen: kasjmier sjaals, handgeweven tapijten, houtsnijwerk,  zilveren sieraden met topaas en smaragd. Men noemde dit sprookjesachtige moerasgebied het Venetië van de Himalaya.

In de jaren zestig en zeventig van de vorige eeuw gold dit drijvende dorp als de ultieme romantische bestemming. Veel pasgetrouwde stellen uit Europa en de VS kwamen hier hun wittebroodsweken doorbrengen; studenten reden er met hun lelijke eend vanuit Eu-ropa via Turkije en Iran naartoe om te blowen. Tot 1987.

Na twintig jaar burgeroorlog ontwaakt Kasjmir uit een boze droom. 'Maar', zegt Aghmed Khan, 'wij Kasjmiri zijn, ondanks al het leed dat ons de afgelopen twee decennia is aangedaan, nog altijd wie we zijn: een gastvrij volk.'