Op een stormachtige maandagavond staart uw verslaggever nieuwsgierig naar twee oranje bolletjes, twee afgedankte reddingscapsules van het booreiland EKO-FISK, die in de regen liggen te dobberen tussen de reddingsboten van de KNRM aan de kade voor het Zeemanshuis.

Initiatiefnemer Denis Oudendijk praat er wervend over, en veel. Wat we hier zien is maar een deel van een groots concept, zegt hij. Als afvalarchitect werkt hij aan een heel dorp van afgedankte drijvende materialen. De bedoeling is dat zijn creaties ook gaan 'zwerven' over de Hollandse binnenwateren.

En nog zo wat, Oudendijk heeft veel ideeën en vreemde spullen. Maar de gedachten van uw verslaggever dwalen af. Je kan natuurlijk een heleboel doen met zo'n capsule. Zat Roger Moore niet in net zoiets, aan het einde van een oude Bondfilm? Was dat ding niet geheel gecapitonneerd, met zelfs een minibarretje dat omhoog sprong met daarin koude champagne? Die deelde Bond met een Bondgirl. De topspion had helemaal geen haast om weer aan het werk te gaan.

Eenmaal aan boord zegt Oudendijk: 'Het kan natuurlijk zijn dat je dit niet trekt, maar dat is dan puur persoonlijk.' Hij wijst in het halfduister op een visnet dat een hangmat blijkt te zijn. 'Het mooiste compliment is geweest dat iemand dacht dat die erin hoorde. Want daar gaat het om: alles moet in de sfeer zijn, ik verander zo weinig mogelijk. Kijk, vrijwel alles is nog he-le-maal origineel.'

Er is ook een 'mini-bibliotheek' aan boord, maar geen licht. Geen nood, zegt Oudendijk: de schijnwerper van het Zeemanshuis schijnt precies door het raampje op een punt van de hangmat. 'Ik denk dus dat ik maar géén licht aanleg, helemaal niet nodig.' Aan alles is gedacht. Hij trekt een instantontbijt tevoorschijn en iets wat lijkt op een campingbrander, het is in het donker niet zo goed te zien.

'Hoor eens', zegt Oudendijk opeens. Tussen het gebonk van boeien en het gefluit van de wind is nu geronk te horen, eerst hoog, dan laag. 'Mooi hè?', zegt hij. 'Da's Stan Getz, zo noem ik dat geluid van de wind die over het ponton waait. Nou, slaap lekker.'

Vermoeidheid trotseert bijna alles, maar om een uur of vier is deze kennelijk zover geweken dat de ontberingen zich doen gelden; het is nog harder gaan waaien, alles fluit en bonkt en schudt en Stan Getz blijft maar stemmen.

Het vooruitzicht om in de storm balancerend via een smal randje en de andere capsule weer naar de wal te moeten klauteren, houdt uw verslaggever nog een kwartiertje in bed. Maar dan dringt het besef door dat er ook nog geplast zal moeten worden. Dat kan in een emmer, tegen de wind in uit het luik van de capsule, óf binnen een half uur op het eigen toilet, waarna een doodnormaal maar warm bed wacht. Capitulatie volgt, na precies een halve nacht in het capsulehotel. Wegwezen.

Hoe ervaren andere gasten dat nu? 'Ontzettend spannend en leuk', zegt Bo Stolz (30) die een paar nachten eerder in het capsulehotel verbleef. Zij heeft nog korter geslapen, hooguit een uurtje of drie. 'Maar dat was omdat ik niks wilde missen. Ik zat maar uit dat luik; de geluiden en beelden van de haven en de heldere sterrenhemel. Opeens schuift op nog geen halve meter een reiger zijn koppie naar binnen! Eigenlijk is het net een tent van staal, dobberend op de golven.

's Morgens vroeg ben ik naar het strand gegaan, lekker wandelen in de natuur. Zelfs dat er geen toilet was, was eigenlijk wel spannend. Want nou moest ik naar zo'n visserscafé, dat had Denis geregeld. Spannend, vervreemdend en raar allemaal. Maar leuk. Je moet de humor ervan inzien.'