Wetenschapsjournalist Govert Schilling (51) reist van sterrenwacht naar kosmisch observatorium.

Waar zit je?
In Malargüe, Argentinië. Nog niet eens zo'n hele kleine stad aan de voet van de Andes. Dat geeft een schitterend uitzicht.

Een eind weg.
Het duurt 28 uur om hier te komen. De laatste 500 kilometer gaan dan ook nog eens over land. Dat valt met mijn 1,93 meter niet mee. Toch hou ik ervan. Elke keer als ik op Schiphol aan het eind van de loopband ‘Mind your step' hoor, denk ik: ‘ha, ik ben weer op reis'.

Wat is er te doen in Malargüe?
Er is hier een observatorium voor kosmische straling gebouwd. Dat zijn materiedeeltjes zo groot als atoomkernen die extreem energierijk zijn. Het is een groot mysterie waar die vandaan komen, en dat gaan ze hier onderzoeken.
Daarvoor staan hier op de pampa amarillo, een uitgestrekte zompige vlakte zo groot als de provincie Utrecht, overal watertanks met extra zuiver water. Komt er zo'n deeltje in een tank terecht, dan vangt de meetapparatuur die aan de tanks vastzit de gegevens op.
Eigenlijk is dit veeteeltgebied, het vee loopt er gewoon tussendoor. Het heeft wel iets van een kunstproject.

Gezellig met de wetenschappers?
De eerlijkheid gebiedt te zeggen dat astronomen en deeltjesfysici een apart slag volk zijn. In de ogen van de meeste mensen waarschijnlijk een grote verzameling nerds, niet je gemiddelde partypubliek.

Wat is nu mooier, de aarde of het heelal?
Om het politiek correcte antwoord te geven: de combinatie van die twee.
Onderzoekscentra staan vaak op  bizar afgelegen plekken. Krankzinnig surrealistische vulkaanlandschappen op vijf kilometer hoogte, of de uitgestrekte velden hier. Dat je je afvraagt; wie had het ook alweer over overbevolking? Ik kan erg genieten van dat ongerepte.
Het mooie is dat juist vanuit die plekken dat raadselachtige heelal, met al z'n onopgeloste mysteries wordt onderzocht.

Moet je daarvoor niet de ruimte in?
Je kunt maar een klein stukje omhoog, een paar honderd kilometer en dat is het dan. Maar als ze me morgen bellen dat er een plekje vrij is in een spaceshuttle, dan pak ik direct mijn tandenborstel.
Door over de ruimte te lezen en ernaar te kijken, maak je op zich al een indrukwekkende reis. Niet alleen in ruimte, maar ook in tijd. Je kijkt miljoenen jaren terug. Fascinerend.

Toch ben je zelf geen astronoom.
Nee, ik heb juist een mooiere baan. Door erover te schrijven, kom ik op veel meer plekken dan een gemiddelde astronoom.
Op Hawaii bijvoorbeeld. Daar is op 4200 meter hoogte een sterrenwacht gedrapeerd, op het hoogste punt van de Stille Oceaan. Iedereen denkt bij Hawaii aan kokosnoten en bikini's, maar daar ligt sneeuw en kamp je met zuurstoftekort.

Meer mooie plekken?
Bij de Very Large Telescope in Chili, in het droogste gebied op aarde. Midden in een enorme steenwoestijn, is dan opeens een centrum van activiteit.
En ze zijn in Chili nu een nieuwe aan het bouwen, op vijf kilometer hoogte, in een adembenemend maanlandschap. Je voelt je hele lijf daar reageren door het hoogteverschil. Dan weet je dat je het ook op je eigen planeet uiteindelijk zult afleggen tegen de natuur.