cowboys schrijven expats texas country schoolbus Senay Ozdemir

 

Waar zit je?
Ik zit thuis, in mijn loft in Austin in Texas. Het is een prachtig appartement, met hoge plafonds. Speciaal gebouwd voor expats. Onderin het complex zitten dan ook allemaal winkels die je dagelijks nodig hebt, zodat je de deur bijna niet uit hoeft. Behalve als je naar de supermarkt moet, want die liggen hier aan de rand van de stad.
Ik ben alleen thuis, mijn zoon van tien is net naar school.

 

Wordt ie opgehaald met zo'n grote gele schoolbus?

Zo eentje rijdt hier wel ja, en veel kinderen maken er ook gebruik van, maar hij staat hier al om kwart voor zeven voor de deur. Hakan moet dan eerst een uur de hele stad door voor hij op school is. Dat vind ik zielig. Dus hij rijdt met een vriendje mee. Maar verder is hij wel een Amerikaans schooljongetje geworden. Hij heeft zo'n typische rugzak en een lunchbox en hij denkt al lang niet meer in cijfers, maar alleen nog in A's en B's.

 

Hoe ben jij in Austin verzeild geraakt?
Ik ben gevraagd les te komen geven in online publishing. Ik had vroeger een eigen blad, SEN, speciaal voor mediterrane vrouwen en dit blad bestaat nu nog steeds online. In de avonduren heb ik een boek geschreven, De harsclub. Na de zomer gaan we weer terug naar Nederland.

 

Vind je dat jammer?

Ja, heel jammer. Als ik nog eens een tweede boek ga schrijven, doe ik dat weer in Amerika. Want het is hier zo heerlijk weids en ruim, dat heb ik nodig. In Amsterdam word ik knettergek tussen al die op elkaar gepropte huisjes. Daarom woon ik ook in Rotterdam, dat voelt al meer als een ruimtelijke wereldstad.

 

Je zit zeker midden tussen de cowboyhoeden, daar in Texas.
Haha, ja! Je hoort hier overal countrymuziek, niet in de laatste plaats omdat Austin de stad is waar de meeste livemuziek ter wereld gespeeld wordt. Maar er rijden ook overal pick-uptrucks rond en als je de stad een kwartier uit bent, zit je midden op het platteland, met gigantische ranches op enorme lappen grond.

 

Maar Austin is, ondanks de boeren, een heel liberale stad. Dat komt door de vele studenten - 53 duizend - en door de muziekgeschiedenis van de stad. Muzikanten en studenten zijn meestal progressieve mensen en dat merk je. Austin is heel jong en dynamisch, echt een oase in het conservatieve Texas.

 

Mis je Nederland?
Ik mis mijn fiets! Ik had zo gehoopt dat ik hier lekker rond kon peddelen en dat Hakan op de fiets naar school zou kunnen, maar dat zou echt kamikaze zijn. Er zijn hier geen fietspaden, dus je moet fietsen op de stoepen en die zijn, vanwege de gigantische regenbuien die hier kunnen vallen, heel hoog. Slecht idee dus. Verder mis ik de Hollandse nuchterheid en soberheid: gewoon lekker leven zonder poespas en supergeblondeerd haar.

Maar aan de andere kant kun je hier juist zijn wie je bent. Elke ochtend komt er in ‘mijn' Starbucks een meneer in een blauwe pyjama en op pantoffels koffie halen. Daar kijkt niemand van op.

 

Dat vind ik helemaal niet Amerikaans.
Maar het is heerlijk, je kunt hier volledig je eigen gang gaan. De keerzijde daarvan is dat niemand je aankijkt op straat. Ik heb vaak gedacht: is er soms iets mis met mij? Maar nee, aankijken doen ze hier gewoon niet. Het credo is: mind your own business.