Schrijfster Lydia Rood (52) is in Nicaragua om inspiratie op te doen voor een kinderboek.

Waar zit je?
In de lobby van mijn hotel in Jinotega, Nicaragua. Ik ben hier momenteel de enige gast. Het is 7 uur 's ochtends, maar ik was vanochtend al om 4 uur op.

Waarom?
Omdat ik de stad op alle uren wil leren kennen.  Je ziet de eerste mensen  die naar hun werk gaan, ze staan netjes gekamd op de bus te wachten. Eigenlijk was ik op zoek naar  ontwakende straatkinderen in de stad, maar ik heb ze niet gevonden. Ze verstoppen zich  te goed.

Wat doe je in Nicaragua?
Ik ben hier op uitnodiging van de openbare bibliotheek in  Zoetermeer, een zusterstad van Jinotega. Mijn opdracht is een kinderboek te schrijven en in de twee weken dat ik hier ben, doe ik inspiratie op.

Je bent het land nog niet uitgezet.
Ha, ha. De kritische uitlatingen van Hans van Baalen (europarlementariër, red.) over Ortega  en de reactie dat Nederland een 'klotelandje' is, waren hier  voorpaginanieuws. Het is van beide kanten onhandigheid geweest. Ortega is met iets fouts bezig, maar dat moeten andere mensen tegen hem zeggen, en niet Van Baalen.

Spreek je met mensen over politiek?
Er is hier in Jinotega weinig politiek bewustzijn. Als je vraagt: 'Wat heb je gestemd?' dan antwoorden ze 'Eduardo, dat vind ik een toffe peer'. Het gaat meer om de personen dan om de ideeën. Er zijn hier ook mensen die achterover leunen en 'wachten op God die alle problemen gaat oplossen'. Tegen die houding kan ik niet, daar ga ik van schuimbekken.

Is Jinotega  geen  hard decor voor een kinderboek?
Ik ga geen zoetsappig verhaal schrijven. Ik zal alle lelijkheid in het bestaan van kinderen hier beschrijven. In Nederland gaan kinderen niet graag naar school, maar hier is de school, of de werkplek van Mamita, hun moeder,  een toevlucht omdat ze  thuis worden geslagen. Ze hebben  een enorm tekort aan liefde. Dat soort dingen gaat hier aan je  hart krabben.

Hoe kom je met de kinderen in contact?
Er zijn bezoeken georganiseerd naar zeven schooltjes. Daar sta ik dan als een vriendelijke reus voor de klas en alle kinderen geven sociaal wenselijke antwoorden. Je leert ze pas goed kennen als je op straat met ze spreekt. Ik reis hier uren rond in minibusjes die de gewone Nicaraguanen ook nemen, alleen maar om met mensen te praten.

Vragen ze ook iets aan jou?
Tijdens mijn reizen sta ik in dienst van de mensen die ik ontmoet. Ik vraag vanalles en krijg daar vaak een open antwoord op. Het is rottig dat ze  zo weinig aan mij vragen, vaak komen ze niet verder dan de vraag of het vriest  in Nederland. Dat gelul over voetballers is gelukkig minder geworden.

Je wilde als kind ontdekkingsreiziger worden?
Op 8-jarige leeftijd schreef ik een verhaal over een vakantie in Afrika, terwijl ik er nog nooit was geweest. Lange tijd had ik  het gevoel 'ik moet hier weg, een plek zoeken waar ik pas'. Die onrust heb ik nu niet meer, maar de passie voor reizen is altijd gebleven.

Maar  reisverhalen lees je niet.
Omdat ik dan onmiddellijk naar die plek toe wil. Ik ben jaloers op degene die er is geweest. Zo erg, dat ik zo iemand zou willen slaan.