Net voor de horizon ligt het eiland Griend, links moet Vlieland liggen, rechts Terschelling. Maar helaas, die beide eilanden zijn vandaag niet te zien, ondanks de prima verrekijker. Wel te zien, rechts beneden, het stationnetje van Harlingen, waar net een gele trein binnenschuift. Nog een glaasje?, vraagt G.

Het is ongetwijfeld de meest bizarre hotelkamer die er in Nederland is te vinden, in wat eens de machinekamer van de havenkraan van Harlingen was. Sinds ruim een jaar is de Lange Willem of Blauwe Kop, een noeste kraan van bouwer Figee uit het jaar 1968, ongebouwd tot hotel - nou ja, hotel, de late gast die hier onderdak zoekt zal teleurgesteld afdruipen. Het kraanhotel is tot ver in 2005 volgeboekt.

Eén kamer slechts telt de omgebouwde Willem, die tot 1996 dagelijks hout uit schepen uit Scandinavië of Rusland tilde. Daarna lag de sloper met zijn lasapparaat op de loer, maar Willem werd gered door Gosse Beerda uit IJlst die de kraan aankocht en ombouwde tot een luxueus onderkomen. Dat is op wonderbaarlijke wijze gelukt, en nu heeft Beerda drie bijzondere eenkamerhotels in Harlingen. Eerder werd de vuurtoren tot hotel verbouwd, ook in een voormalige reddingsboot werd een kamer gecreëerd.

Slapen in een kraan, het is een wonderbaarlijke ervaring. Hier natuurlijk geen receptie, maar een loper waarmee je de liftdeuren opent. Die gaat tot de eerste ommegang, waarna je binnen een open, grijze buis ('Het lijkt wel een duikboot', juicht G.) naar het slaapverblijf wordt omhooggestuwd. Met een voetbeweging tegen een schakelaar gaat deze vloerlift omhoog. Wow!

En daar sta je dan, in je kamervooréénnacht. Daar waar ooit de lier stond, is nu een designkamer ingericht, die van alle gemakken is voorzien. Zoals daar zijn: Een breedbeeldscherm met dvdspeler - filmkeuze, hoe toepasselijk, uit The Perfect Storm en de Titanic. En: een dubbele douche in een cabine, waarbinnen de kleur van het licht kan variëren - 'wil je rood of groen?', roept G. En: twee Charles Eames-stoelen voor het venster, een prima bed

een futuristisch touchscreen waarmee alles - licht, airco, verwarming - te regelen is.

Dan moet het mooiste nog komen. Een trapje brengt je naar de voormalige cabine van de kraanmachinist. Ook daar staat een luxe fauteuil, met, nog mooier, rechts de knuppel om de kraan te bedienen. Een jongensdroom komt uit. Hijsen kan niet meer , maar draaien wel. Linksom, rechtsom, draaien maar, 360 graden, in deze hotelkamer regel je het panorama zelf. Stop maar, roept G. van beneden, ik wil nu even naar de stad kijken.

En daar zitten we dan, even later, met uitzicht op de stad. In de hotelvuurtoren aan de andere kant van het spoor zijn zo te zien ook nieuwe gasten neergestreken. Wij kijken met de verrekijker naar hen, zij richten hun kijker op ons verblijf.

Oké, een nachtje kost wat, 299 euro, maar het zijn, zo blijkt uit het gastenboek, toch vooral 'gewone' mensen die de kraan boeken. En ze juichen allemaal, 'het is in één woord: kranig'. Een voormalige kraanmachinist ('na 40 jaar op een kraan gewerkt te hebben, nooit gedacht dat ik hier nog 'ns zou slapen'), veel stellen die iets te vieren hebben, mannen die de gepensioneerde havenwerker gebruiken om er op hun knieen hun vriendin ten huwelijk te vragen. 'Jammer dat wij al getrouwd zijn', zegt G.

O ja, je kunt hier ook slapen, maar dat is zonde. Eigenlijk wil je de hele nacht rondjes draaien, maar de slaap wint het uiteindelijk toch. Ook niet erg, want wakker worden, met uitzicht op de Waddenzee, is een eenmalige ervaring. En kijk, daar zoeft de vloerlift omhoog met het ontbijt, discreet klaargezet door Jan de Bakker. 'Ik wil nóg een nacht', roept G. Maar helaas.