ls ik me door de straatjes vol verkopers richting een van de poorten beweeg ben ik lichtelijk opgewonden.

De Taj Mahal!

Eenmaal door de hoofdpoort aanschouw ik het witte monster, het kanaal dat richting de ingang loopt, de strak blauwe lucht op de achtergrond, de mensenmassa die voor de foto poseert en zich dan langs het kanaal voortbeweegt.

Het ziet er precies zo uit als ik me had voorgesteld. Niets minder, maar ook niets meer. Prachtig, absoluut, maar hoge verachtingen zijn nu eenmaal moeilijk te overstijgen.

Ik had eigenlijk bij zonsopgang willen gaan, omdat er dan nog weinig mensen zijn en het licht uiteraard ook mooi is. Maar ik blijf nog maar een dag in Agra, en laat dat nu net een vrijdag zijn, de dag dat het wereldwonder wordt schoongemaakt en daarom gesloten blijft voor publiek.

Mijn hostelgenoot Georg overtuigt me om de volgende dag toch de wekker te zetten. Van de achterkant, aan de overkant van een rivier, is de Taj Mahal ook goed te bekijken. Peter en Karin schreven het al eerder: dit punt is veel rustiger dan binnen de poorten en bovendien gratis. Overigens is dit geen geheim: iedere riksja chauffeur in Agra heeft het er over.

Om 6.30, als het net licht begint te worden, lopen Georg en ik over de rivierbedding. Het is nog een beetje mistig, de lucht begint rood te kleuren en langs het water loopt een kameel.

Deze ochtend overstijgt al mijn verwachtingen. Terwijl een rode zon vanachter de witte slagroompunt omhoog komt en een weerspiegeling in de rivier achterlaat, kijken Georg en ik elkaar aan.

Wow. We worden bijna verliefd omdat we dit prachtige moment nu eenmaal met niemand anders kunnen delen. Sprookjesachtig, is het goede woord.

Dan ontwaak ik uit mijn droom als ik langs de rivier, temidden van mijn uitzicht op dit duizend-en-een-nacht plaatje, een man zijn behoefte zie doen. Natuurlijk, dit is nog steeds India, het land van het tekort aan toiletten, Waar water is zijn poepende mensen, Taj Mahal of niet. Maar deze ochtend heeft deze man het mooiste toilet ter wereld.