Chini-ka-Rauza is een oud gebouw. Niet, zoals Shabbu beweert, veel ouder dan de Taj Mahal - het werd in dezelfde periode gebouwd - maar ander materiaal en slecht onderhoud geven het een oude aanblik. Het is het graf van de dichter Afzal Khan. De schilderingen zijn afgebladderd en van binnen is het donker en stoffig. En na de glimmende kitch van de Taj Mahal is dit een erg mooi contrast.

Vlak bij de Chini-ka-Rauza ligt Itimad-ud-Daulah, het mausoleum van de Perzische edelman Mizra Ghiyas Beg, dat ook wel de Baby Taj wordt genoemd. Met de zalmroze tegeltjes is dit mausoleum zo mogelijk nog kitcheriger dan het wereldwonder zelf. Maar het terrein met een groene tuin is een oase van rust. Een van de poorten om het gebouw kijkt uit over de rivier. Hier breng ik een goed uur door, kijkend over het water, waar kinderen baden, vrouwen de was doen en vissers de laatste netten binnenhalen onder de ondergaande zon.

Shabbu kijkt wat zuur als ik weer naar buiten stap. Had ik niet iets eerder naar buiten kunnen komen, want nu is het verkeer veel te druk. Hij ziet zijn benzinekosten in het filerijden omhoog gaan, maar ik ben zijn gezeur zat. In stilte rijden we naar mijn hotel om mijn rugzak op te halen en vervolgens door te zijden naar het station.

Mooie stad, Agra, maar voor mij voorlopig geen riksja's meer.