Kleuren, geuren, tulbanden, rinkelende sieraden, kamelen, kruiden, bergen en woestijn: dat is Rajastan. Deze noordoostelijke Indiase staat is het land van de Rajputs, een kaste van rivaliserende krijgers die hier de dienst uitmaakten totdat het gebied in de zestiende eeuw onder Moegoelse invloed kwam.

De geschiedenis van strijd is terug te zien in de prachtige, metershoge forten die boven de steden uitrijzen, prestigieuze paleizen en de duidelijke individuele karakters van verschillende plaatsen, terwijl de Moegoelse heersers een Islamitische stempel op het gebied hebben gedrukt.

Helaas moet ik mijn bezoek aan deze enorme staat tot anderhalve week beperken en ik hou het daarom bij vier plaatsen: de ‘Roze Stad' Jaipur, de ‘Blauwe Stad' Jodhpur, de ‘Gouden Stad' Jaisalmer en de ‘Paleisstad' Udaipur.

De Blauwe Stad

Na het drukke Jaipur, waar de verkopers me geen moment met rust lieten, kom ik wat tot rust in het kleinere Jodhpur. De stad is niet minder toeristisch dan Jaipur, wat te zien is in de steile, smalle steegjes die vol hangen met borden die naar guesthouses, hotels en internetcafé’s verwijzen. Maar de inwoners zijn kalmer en minder opdringerig.

Terwijl ik richting het fort loop, dat hoog boven de stad prijkt, passeer ik kleine winkeltjes, mannen met koeien en verlegen vrouwen en kinderen. Vlak bij het fort wordt ik aangesproken door een jongen die me een klein bordje ‘restaurant’ op de deur waar hij naast staat aanwijst. Dit is zijn huis, vertelt hij, en zijn moeder kan een heerlijke lokale maaltijd voor dertig rupees (45 cent) voor me koken. Ik twijfel even, maar zijn vriendelijke ogen en de enthousiaste moeder die op dat moment om de hoek komt kijken overtuigen me.

En wat een fantastisch maal eet ik daar, ver weg van alle toeristen, in de huiskamer van een lokale familie. Mijn geloof in het bestaan van de gastvrije Indiërs die mij als gast behandelen en niet als wandelend bankbiljet is hersteld.

Met hernieuwde energie loop ik de laatste meters omhoog naar het fort. Het is een prachtig bouwwerk met ingebouwd paleis, en terwijl ik door de vele gangen en kamers loop vertelt de geanimeerde stem van de audio-tour over de geschiedenis van de stad en haar Maharajas.

Als ik bovenop het fort sta, begrijp ik waarom Jodhpur de ‘Blauwe Stad’ wordt genoemd. Vanaf hier is te zien dat het merendeel van de bebouwing blauw is, in indigo geverfd, wat de zomerse hitte buiten houdt.

Vanaf het fort loop ik in een half uurtje omlaag naar het bruisende centrum van de stad: de markt rondom de kloktoren. Puntige hopen van rood en geel gekleurde kruiden, wierook en glimmende armbanden en tientallen Indiërs die keihard over de koopwaar aan het onderhandelen zijn. Ik heb de smaak ook te pakken en voor 50 rupees koop ik een rij armbanden waar de verkoper in eerste instantie 300 rupees voor vroeg.

De markt heeft verschillende tentjes die de lokale specialiteit saffraanlassie aanbieden. Lassie is een soort yoghurtdrank die zoet, zout, gekruid of in verschillende fruitsmaken te krijgen is. Vaak is het dun en drinkbaar, maar de saffraanlassie die ik hier in Jodhpur probeer is zo dik als roomvla en wordt met een lepel geserveerd.

Zoals veel hotels en restaurants heeft een lassietentje op de hoek van de markt een groot bord dat ‘Recommended by Lonely Planet’ roept. Het tentje ernaast heeft, ook zoals veel restaurants en hotels, een bord met ‘Recommended by many guidebooks’. “We staan dan wel niet in de Lonely Planet, maar onze lassie is ook heel lekker, hoor,” zegt Vicky, een ober. Ik besluit de Lonely Planet aanbeveling in de wind te slaan en krijg geen spijt. De lassie van Vicky is een maaltijd op zich, en met stip de lekkerste lassie die ik tot nu toe heb geproefd in India. Ik kom er nog drie keer voor terug.