Kleuren, geuren, tulbanden, rinkelende sieraden, kamelen, kruiden, bergen en woestijn: dat is Rajastan. Deze noordoostelijke Indiase staat is het land van de Rajputs, een kaste van rivaliserende krijgers die hier de dienst uitmaakten totdat het gebied in de zestiende eeuw onder Moegoelse invloed kwam.

De geschiedenis van strijd is terug te zien in de prachtige, metershoge forten die boven de steden uitrijzen, prestigieuze paleizen en de duidelijke individuele karakters van verschillende plaatsen, terwijl de Moegoelse heersers een Islamitische stempel op het gebied hebben gedrukt.

Helaas moet ik mijn bezoek aan deze enorme staat tot anderhalve week beperken en ik hou het daarom bij vier plaatsen: de ‘Roze Stad' Jaipur, de ‘Blauwe Stad' Jodhpur, de ‘Gouden Stad' Jaisalmer en de ‘Paleisstad' Udaipur.

De Gouden Stad

'Kijken, kijken, niet kopen', 'allemachtig tachtig prachtig' en 'heel mooi!' - het wordt me allemaal toegeroepen door de verkopers in Jaisalmer. Deze termen mogen over heel de wereld bekend zijn, in India had ik ze nog nergens anders gehoord. Maar in de oude handelsstad Jaisalmer, gelegen op een kameelroute in de Thar Woestijn, zijn ze helemaal op hun plek. De sprookjesachtige Gouden Stad, gebouwd van zandsteen, is een labyrint van markten waar kameelleer en tulbanden worden aangeprezen in steegjes waar zelfs voor riksja's geen plaats is.

Als ik het prachtige paleis, gelegen binnen het eveneens zandstenen fort, bezoek, kom ik nog een Nederlandse link tegen. Een aantal kamers zijn volledig behangen met wit-blauwe tegeltjes, volgens de audiotour handgeschilderd in Delft. Misschien dat de handelaar in deze tegeltjes de bekende verkoopregels naar Jaisalmer heeft gebracht.

Toevallig heeft het restaurant tegenover het fort ook nog eens 'Dutch Apple Pie' op het menu staan.

Aangezien Jaisalmer in de woestijn ligt is de grote attractie een kameelsafari. Alle hotels en reisbureautjes bieden de tochten die kunnen variëren van een paar uur tot een paar dagen, en als je wilt zelfs weken, aan. Daarnaast lopen de tulband dragende kameeleigenaren die geen contract met een bureau hebben rond in de stad om hun diensten aan te prijzen. Vaak hebben ze een notitieboekje met aanbevelingen van toeristen in verschillende talen en foto's bij zich om hun betrouwbaarheid aan te tonen. Boek je direct bij een kameeleigenaar, dan ben je goedkoper uit en weet je zeker dat al je geld direct bij hem en zijn familie terecht komt.

Helaas was ik hier te laat voor en had ik al een tweedaagse tocht bij mijn hostel geboekt en betaald.

Met een jeep wordt ik 's ochtends vroeg naar de rand van de woestijn gebracht, waar het landschap nog wordt gedomineerd door windmolens. Een man in blauw gewaad en witte tulband staat al klaar, kameel aan een touw. Hij klakt met zijn tong en het beest gaat door de knieën. Ik ga voorzichtig op het zadel zitten en terwijl de witte tulband nog net 'lean back' kan zeggen komt de kameel in beweging. Best lekker, dat gehobbel, een soort massage voor de onderrug.

Het landschap is droog, maar het lijkt niet op wat ik me had voorgesteld bij het woord 'woestijn'. In plaats van eentonige zandheuvels zover ik kan kijken is het vlak en begroeid met stekelige planten waar de kameel om de zoveel stappen een hap van neemt. Op de achtergrond kan ik de snelweg en windmolens nog horen.

Maar na een uurtje flink doorstappen zijn ze daar dan toch: zandheuvels, glinsterend in de zon. Niet kilometers ver, aan de andere kant kan ik de dorre begroeiing alweer zien, maar toch. Het woestijngevoel begint te komen.

De pijn aan mijn benen begint ook te komen. Toch niet zo heel fijn, een kamelenrug. Gelukkig zien we dan in de verte een groepje kleine hutjes staan. 'Lunch', zegt de witte tulband.

Het hutje is van zijn broer, en zijn schoonzus zit naast een vuur in de hut broden te bakken. Twee meisjes en een jongetje kijken me nieuwsgierig aan als ik ga zitten. Prachtig zien de meisjes eruit, met bloemige jurkjes en roze doorzichtige sjaals op hun hoofd, de polsen vol met rinkelende armbanden.

We spelen met de jonge geitjes die gewoon de hut inlopen. Tegelijkertijd eten we geitenvlees met brood.

Na de lunch ga ik verder op een andere kameel, die wordt begeleid door de tienjarige Farid. Hij wordt al snel moe van het lopen en vraagt verlegen of hij misschien achterop het zadel mag komen zitten. Dat mag, en samen rijden we door de woestijn, waar zandheuvels en dorre begroeiing elkaar blijven afwisselen. We stoppen bij een waterput, waar de kameel kan drinken. Twee kinderen zijn daar net met hun ezeltje emmers water aan het vullen.

En hoewel de kameelsafari een populaire toeristische bezigheid is en we in die paar uur niet heel diep de woestijn in raken, komen we verder geen mens tegen.

Aan het eind van de dag stoppen we bij een groep zandheuvels, vanwaar we een prachtige rode zon in de woestijn zien zakken. Farid maakt gebruik van dit romantische moment door een klein opschrijfboekje uit zijn borstzakje te halen. Het staat vol met telefoonnummers, waar de kleine charmeur die van mij aan heeft mogen toevoegen.

We sluiten aan bij het kampvuur van Farid's oom, die twee Engelse toeristen heeft begeleid die dag. Samen koken we op het vuur, eten we een heerlijk maal van aardappelen, tomaten en brood en proberen we ons aan de vlammen te warmen onder de steeds kouder wordende sterrenhemel.

Opeens komt er een man op een kameel voorbijgereden. 'Wiskey? Beer?' De lokale SRV-man.

In drie lagen kleding en onder vijf dekens vallen we onder de sterren in slaap. Onder de opkomende zon worden we wakker. Farid en zijn oom hebben het vuur alweer opgestookt en bakken vers brood.

Terwijl we ons klaar maken voor de tweede dag krijgen we gezelschap van nog drie mannen in tulband. Vrolijk zijn ze aan het kletsen als ze ineens allemaal hun telefoon uit hun zak halen en hun ringtones beginnen te vergelijken. En dat terwijl ik eerder had verwacht in de woestijn niet eens bereik te hebben. Ik vraag aan Farid of hij soms ook een mobiele telefoon heeft. Jawel, zegt hij, maar de batterij is leeg. Morgen zou hij naar het volgende dorp gaan om hem op te laden. Zelf heeft hij geen electriciteit thuis.

De contrasten van modern India zijn in de woestijn weer net iets anders.