"Shhht..." Met gespitste oren gebaart Visu dat we even stil moeten zijn. Hij kijkt vol spanning om zich heen. "Hoor je dat? Die hoge schreeuw in de verte? Dat zijn apen."

We zijn vanmorgen om vijf uur opgestaan om vanaf zonsopgang met Visu door het Mudumalai National Park te lopen. Er zouden nog 37 tijgers, een enkele luipaard, hyena's en veel olifanten in het park wonen. Nu hoeven we die tijgers al lopend niet per sé tegen te komen, maar olifanten, dat zou wel leuk zijn.

Voorlopig hebben we echter alleen nog verre apengeluiden gehoord en een hertenfamilie voorbij zien komen.

Dan horen we plotseling wat geritsel in de struiken en Visu blijft staan. "Shhht," zegt hij weer. Opgewonden kijkt hij me aan en wijst richting een struik. "Leopard," denk ik dat hij zegt maar als ik hem angstig aankijk herhaalt hij: "Rabbit."

Juist. Het is inmiddels negen uur. We zien grote hopen olifantenstront en sporen van rollende dikhuiden, maar de beesten zelf laten zich niet zien.

Maar dan toch: geluiden van brekende taken en dan getrompetter. Visu blijft stokstijf staan en na even te hebben geluisterd wijst hij in de verte. Na intensief turen zien we hem dan ook: een slurf die achter een groepje bomen zo'n honderd meter verderop vandaan slingert.

We willen al in de richting van de slurf lopen, maar Visu houdt ons verschrikt tegen. "Blijf hier, en verstop je achter deze boom," zegt hij zenuwachtig. Ook olifanten kunnen levensgevaarlijk zijn, leren we, en vanachter de boom blijven we de slurf een tijdje bekijken.

Na een tijdje lopen we verder en zien we vanaf een uitkijkheuvel nog een zwierende grijze staart tussen de bomen.

Geluiden, sporen en lichaamsdelen in de verte. Veel zien we niet deze ochtend, maar Visu maakt de zoektocht spannend. De stukjes olifant die we uiteindelijk zien zijn klein maar bijzonder.