dieren natuur ecotoerisme vogels wadden schildpadden mangrovebossen

 

Het ecotoerisme wil in El Salvador ondanks vele goedbedoelde pogingen maar niet echt van de grond komen. Terwijl natuurliefhebbers uit de hele wereld massaal de paradijselijke natuurgebieden in buurlanden Guatemala en Honduras bezoeken, blijft het in El Salvador maar stil. De systematische ontbossing die er heeft plaatsgehad is een van de redenen waarom natuurliefhebbers dit land meestal links laten liggen: je moet ver zoeken wil je nog een echt bos vinden in El Salvador.

Maar ieder nadeel heeft natuurlijk zijn voordeel. Zo ook de stilte rond het ecotoerisme in El Salvador, want de weinige natuurgebieden die het land rijk is zijn dan ook nog echt stil. Het meest bijzondere gebied is de Bahía de Jiquilisco, een kustgebied van ongeveer 63.000 hectare eilanden, landtongen, riviermondingen, stranden, moerassen, mangrovebossen en ga zo maar door. Doe een beetje Biesbosch bij het Waddengebied, zet de zon aan en je hebt een idee waarover ik het heb. In 2005 is het gebied opgenomen in de lijst van de Ramsar-conventie voor belangrijke watergebieden, in het bijzonder als woongebied voor watervogels. Naast watervogels staat het gebied bekend om een rijkheid aan schildpaddensoorten, waarvan er enkele met uitsterven worden bedreigd. Schildpaddeneieren worden in El Salvador nog altijd als een lekkernij beschouwd en daar kan geen beschermende wet tegenop. Er is een schildpaddenkwekerij in de Bahía en er wordt belangrijk onderzoek verricht naar het doen en laten van de schildpad.

Vanuit de hoofdstad doen we er ongeveer twee uur over om aan te komen in Puerto El Triunfo, het havenplaatsje van waaruit het natuurgebied toegankelijk is. Een scheepskerkhof van verroeste vissersboten verraadt dat El Triunfo betere tijden heeft gekend. Het is er niet eenvoudig een goedkope tocht in een motorbootje af te dingen. We waren al gewaarschuwd voor schaamteloze prijzen, en we wisten een aanbod van 65 dollar terug te brengen tot 45. Nog steeds te veel naar ons gevoel, maar we hadden geen keus.

We stappen in de boot en laten de bewoonde wereld acher ons. Beter gezegd, bijna achter ons: de gids wijst ons op een patserige villa die voormalig Salvadoraans kamerlid en baas van enkele bouwbedrijven Roberto Silva met achterovergedrukt geld op een onbewoond eilandje heeft neer laten zetten als buitenverblijfje. Silva zit inmiddels achter tralies wegens omkoping, corruptie en witwaspraktijken, dus die kan ons de stilte niet meer verstoren.

We komen verderop aan bij een groot wad dat bij eb droog ligt. De veerman zet de motor uit en er is niets dan natuurlijke stilte, nergens nog een teken van mensen. In de verte krijsen alleen wat meeuwen en fregatvogels. We lopen een stuk over het wad en als we daarna even stilstaan komen er voorzichtig allerlei curieuze wadbewoners tevoorschijn: krabbetjes, slakjes, plevieren, scholeksters en snippen. We blijven een tijdlang geboeid kijken naar alles wat ons omringt, zwemmen een eindje en we begeven ons opnieuw naar de boot. Deze brengt ons naar een restaurant waar we een garnalencocktail eten. Na het restaurant zet het bootje al weer koers terug naar de haven, het uitstapje zit er al op. We vragen nog wel of we niet wat dieper het gebied in mogen, maar dat zit niet bij de prijs inbegrepen. We voelen ons een beetje opgelicht want we hebben het gevoel dat de veerman ons maar weinig heeft laten zien. De gids vertelt ons dat het ook mogelijk is op een onbewoond eiland te worden afgezet en de volgende dag te worden opgehaald. Misschien is dat een idee om waar voor ons geld te krijgen.

Bij thuiskomst lezen we op internet over al die dieren die er wel waren, maar die we natuurlijk niet zagen: dwergsternen, schaarbekken, pelikanen, slingerapen, warana’s, lederschildpadden, karetschildpadden en nog veel meer. Volgende keer meer geluk...