Wat een mooie stad moet Lima vroeger geweest zijn! Soms vind je tussen alle betonnen kolossen nog een juweeltje uit vervlogen tijden, zoals in Miraflores aan de 28 de Julio nr.660. Door een groot hek ga je de Quinta Prado in, een straatje met oude huizen in felle kleuren en een ongelooflijke kleurenpracht aan bomen en bloemen. Een oase midden tussen de gigantische bouwactiviteit die Lima sinds een paar jaar heeft bevangen. Overal moeten de mooie oude koloniale huizen plaatsmaken voor hoogbouw, maar gelukkig worden er af en toe maatregelen genomen om op bepaalde plekken de hoogte van de bouw te beperken. Baranco bv. is nog steeds een wijk met oude, maar wel vaak vervallen huizen.

Alsof wij niet genoeg hadden van al die stenen, lieten we ons voor een paar sol met de taxi naar de oudste stapel stenen van Lima brengen: de Huaca Pucllana, wat in het Quecha zoveel betekent als ceremonieplek of speelplaats.

Voor 7 sol krijg je een (verplichte) rondleiding in het spaans en op bepaalde tijden ook in het engels. Je klimt tot bijna op de top van de Huaca en daar kun je het moderne Lima om je heen zien, terwijl je zelf staat op een plek waar 1800 jaar eerder een administratief en ceremonieel centrum was van een volk van vissers en landbouwers. De bakstenen werden gemaakt van de plaatselijke modder die van zichzelf al een soort cement bevatte. Ze zijn zo gegroepeerd dat de muren aardbevingbestendig waren!

In het museumpje bij de ingang kun je wat van de kunst van dit oude vissersvolk bewonderen, met natuurlijk veel haaien, golven en zeeleeuwen.

De behulpzame gids nam op verzoek foto's van alle leuke meisjes van de groep.

Als kind had hij nog gespeeld op de Huaca, zei hij, en voor zijn vrienden later was het een leuke motorcrossheuvel. Tot in 1966 ene Signora Flores met de opgravingen startte en er eind kwam aan de pret. De leeftijd van de gids schattend kwam ik tot de conclusie dat wsch. alle gidsen op de Huaca gespeeld hebben in hun jeugd!

Als je na je klim op de Huaca wilt bijkomen, kun je dat doen op het terras van het gelijknamige restaurant dat ook op het terrein ligt. Het is er luxe en duur, maar met bijzonder interieur. Ik at er ooit eens 's avonds en had uitkijk op een sprookjesachtig verlichte Huaca. Nu kozen  we voor een eenvoudiger hapje bij de Trattoria tegenover de ingang.