"Ik ken niet veel plaatsen op de wereld waar je kunt zwemmen met zeehonden", zei de Nederlandse jongen die met zijn peruaanse vrouw ook aan boord was van het jacht van Ecocruceros.

Wel, laat dat nu kunnen vlakbij Lima!

Met mijn zus had ik een kaartje besproken om naar de Islas Palomino te gaan, een anderhalf uur varen vanaf de haven in La Punta, een van de 6 districten van Callao. Vanaf de Plaza Grau vertrekken 2 keer per dag de boten, 's morgens om 10 uur en 's middags om 2 uur . Met Ecocruceros kost de trip 30 dollar. Je zit dan wel op een "jacht" van 40 jaar oud dat zoveel roestplekken vertoont dat je denkt: "Ga ik dit overleven", maar goed, ik kan het navertellen. Verzekering was inbegrepen!

Helaas kon mijn zus niet mee met de trip. Nadat ze op haar soloreisje van Chachapoyas naar Cajamarca een val van de bus 800 meter het ravijn in had overleefd ( de passagiers waren van te voren uitgestapt gelukkig, voordat de chauffeur de bus probeerde verder te krijgen), had ze zich ook nog aan het parapenten gewaagd hier in Lima. Alles goed gegaan en zus was heel gelukkig met haar ervaringen, maar viel toen hier in huis van de trap. Het zag er in eerste instantie niet goed uit. Na 50 minuten arriveerde de ziekenauto, een oude rammelbus, waarin haar botjes zo mogelijk nog meer doorelkaar gerammeld werden. Op de foto's was gelukkig geen breuk te zien en vandaag mag ze nu bont en blauw in rolstoel en businessclass weer naar het veilige Nederland. 1 Belletje naar de hulpdiensten van de verzekering en alles wordt geregeld, dat is toch wel fantastisch in ons landje!

Maar goed, terug naar de zeehonden.

Het is een heerlijke trip op het water. Verplicht allemaal zwemvesten aan. Met kleine houten bootjes worden we naar het jacht gebracht. We krijgen pilletjes tegen de zeeziekte. Voor een heleboel mensen aan boord blijkt dat niet te helpen. Ze trekken steeds witter weg en worden heel stil. Overgeefzakjes worden uitgedeeld. De deining van de oceaan is flink en ik geniet er van, zittend bovenop de kajuit.

Pelikanen vliegen langs met ingetrokken nek.We passeren een plek met meer golven, waar een deel van Callao in zee verdwenen is in 1746, varen langs het grootste eiland San Lorenzo en daarna langs Fronton, waar we de resten kunnen zien van een gevangenis, waar leden van het Lichtend Pad gevangen hebben gezeten.

Om de hoek heen wordt de zee nog onrustiger.

In de verte zien we al de Islas Palomino. Alss we naderen horen we de duizenden zeehonden blaffen en een doordringende geur bereikt de neus.

Een zestal mensen wil het water in, ze krijgen wetsuits als ze willen, maar 2 mannen gaan zo het water van 10 graden in.Ik zie de deining met veel geweld tegen de rotsen slaan tot hoge schuimkoppen en besluit maar even veilig aan boord te blijven. Enthousiast komen de zes terug.

De zeehonden komen ze tegemoet en blaffen vrolijk naar ze, je kunt ze zowat aanraken.

Veel zeevogels wonen ook hier en laten hun mest, guano, achter op de rotsen.

Op de terugweg krijgen we we drinken, koffie, zoute wafels en chips.

We varen aan de achterkant van het grote eiland eromheen terug en daar zien we op een rotsplateau een grote groep Humboldt-pinguins. Ook de route terug is prachtig, grillige rotsformaties die uit zee steken, veel vogels. Terug in de haven worden we weer met dezelfde bootjes van het jacht teruggebracht naar het land.

Wat mij betreft hoef je helemaal niet naar de Islas Ballestas te gaan om zeehonden en vogels te zien, ik vond deze trip zeker zo aangenaam en indrukwekkend.

Voor leuke video´s kijk op http://www.islaspalomino.com/