Voor Nederlanders op reis bestaat er een groot vakantiegeluk. Onze voetbalhelden. Al is de taalbarrière nog zo groot, en de vergissing dat ‘Dutch' uit Duitsland komen nog zo snel gemaakt, als je ‘Cruijff' zegt dan weten ze ‘jij komt uit Nederland.'

Tijdens een reis naar Italië enkele jaren terug, bezocht ik samen met een groep jongeren uit andere Europese landen de burgemeester van het dorp Minervino di Lecce. Aangezien ons project zich in zijn dorp afspeelde, wilde hij ons verwelkomen. Dat gebeurde in het Italiaans. De voertaal binnen ons project was Engels, dus het warme welkom dreigde al snel op een stille bijeenkomst uit te lopen. Maar toen stelde de Nederlandse groep zich voor. De burgemeester veerde op en riep enthousiast ‘Van Basten' uit! Een rits namen van andere Nederlandse voetbalhelden volgde, en onze vakantie was gered.

Hetzelfde gebeurde een jaar later, toen mijn vader naar Zuid-Korea reisde. Behalve een aller beleefdst afscheid uit zijn hotel - hij werd door de gehele staff uitgezwaaid bij vertrek - ontving hij enkele weken later ook nog een bedank-email. Men was vereerd geweest met zijn bezoek, zeker omdat hij als Nederlander Guus Hiddink naar Korea had gestuurd. Mijn vader heeft niets met voetbal, maar ineens kwam zijn vloeiende uitspraak van de ‘G' van Guus hem erg goed van pas.

De afgelopen weken reisde ik door Rusland. Helaas met een beperkte kennis van de Russische taal, maar met de geruststellende gedachte in mijn achterhoofd dat wederom onze Guus de Russen toch een aardige dienst had bewezen. Dat viel tegen. Zeker in Moskou leek men het EK alweer vergeten. Geen bedankjes of herkenning, ik was een toerist net als al die anderen. De weg vragen had geen zin, de Russen bleven nors, stug en onvriendelijk.

Toen mijn hoop op wat voetbal vakantiegeluk al enigszins was vervlogen, kwamen we aan op het station in Sint Petersburg. Daar werd ik opgewacht door een levensgrote poster van Dick Advocaat. Ik had de Russen onderschat, mijn eigen voetbalkennis overschat. Onze Dick had natuurlijk net met Zenit Sint Petersburg de UEFA Cup gewonnen.

En de Russen weten wat heldenverering is. Waar Moskou nog vol had gehangen met Lenin, was het hier Dick Advocaat die de bushokjes, straatkranten en posterpalen sierde. Vanuit ons hostel keken we uit op een van de enorme posters waarop de voor ons ooit zo stugge Dick, als superheld werd afgebeeld. In strak blauw supermanpak, met gespierde armen, vliegt hij richting het Zenit clublogo. Op de souvenirmarkt kan ik het niet laten om een clubsjaal met het gezicht van onze Dick aan te schaffen. De Russische verkoopster lacht wanneer ik naar de sjaal vraag. ‘Dick Advocaat? Njet!' Uitverkocht. Maar gelukkig lacht ze erbij. Sport verbroedert, ook op reis.