Het is een ritueel.

Net over de grens, meestal Hazeldonk, ga ik bellen met Scheveningen.

"Met Selma". "Hé Sel, met AnneMarie".

"He hoi, waar zitten jullie?"

"Wij zijn net in Nederland, in de buurt van Breda. Zijn jullie thuis, zullen we langsrijden?"

"Hartstikke leuk en dan zeg ik niets tegen moes, anders gaat ze weer van alles regelen. Laten we d'r maar verrassen. Leuk, tot straks dan!"

Anderhalf uur later rijden we de Neptunusstraat in en parkeren.

De kids hollen al vooruit en drukken 3 maal op de bel: bekenden aan de deur.

Oma trekt open: "Wat leuk! Zijn jullie terug, kom gauw boven. Wat zijn jullie bruin. Hebben jullie het leuk gehad? Kom, geef oma een dikke knuffel. Willen jullie wat drinken? We halen straks wel wat te eten."

De schuifdeur beneden gaat open en Selma komt naar boven.

"Hoe was het? Hebben jullie het leuk gehad? Wat zijn jullie bruin! Ik heb erg gelachen om jullie kaart, wat een giller zeg. Mam, zal ik wat te drinken inschenken?"

Vanuit Bretagne, Bordeaux en later vanuit Italië. Altijd is de eerste stop Scheveningen.

Dit jaar komen we uit Italië en hebben we overnacht in Zwitserland.

Zondagochtend vroeg in de auto: tieners achterin en manlief aan het stuur. Ik wil naar huis.

Het is niet druk op de weg, we rijden vlot door. De Zwitserse grens over en dan het lange stuk door Duitsland. Nog 80 km tot Arnhem. De achterbank wordt luidruchtiger.

"Ik ga als eerste mijn mail bekijken en mag ik dan ook even msn - en?"

"Ik ga de katten kroelen, Donna heb ik het meeste gemist."

"Het schiet lekker op, over een uurtje of twee zijn we thuis" zegt manlief.

Ik kom in beweging om te gaan bellen en direct voel ik dat dat niet kan.

Stil kijk ik naar de gsm in mijn hand en voel me even heel leeg.

De werkelijkheid dringt weer tot me door: zus en moeder zijn allebei overleden, Scheveningen bestaat niet meer. Ik kom nooit meer thuis na een vakantie.

AnneMarie Bremer