Een reiziger die de overtocht van Newcastle naar Nederland met de boot maakt, vaart 's ochtends vol verwachting de haven van IJmuiden binnen. Hij of zij staat op het dek te bekomen van een zware nacht, wellicht nog enigszins misselijk, en probeert vast een glimp op te vangen van dat veelbelovende land waar zoveel mensen willen wonen.

De eerste blik valt op de strandhuisjes langs de haven. Ik stel me de schrik voor, de verbijstering. De huisjes kunnen deze reiziger niet anders dan het beeld geven van een arm verloederd land, waar de sloppenwijken zich tot aan het strand hebben uitgebreid. De huisjes zijn gericht op de verte, op elders, met hun rug naar het land alsof ze proberen los te komen daarvan. De reiziger grijpt haastig naar zijn broekzak of tas om te kijken of de portefeuille er nog veilig is, want straks als het schip langs de kade aanmeert, verwacht hij de horden arme sloebers die proberen een plaatsje te veroveren op de boot om weg te komen of die hun karige bestaan willen verbeteren door de toeristen te beroven.

Naar zo'n huisje gaan we, op de fiets. Met de pont over het Noordzeekanaal, die voor fietsers gratis is. We fietsen door Velsen-Noord en Beverwijk, langs de hoogovens, terwijl het zachtjes begint te regenen, wind tegen. Een strook duinen ligt tussen de weg en de fabriekshallen en schoorstenen, witte en gele rook laat zich door de regenwolken niet belemmeren.

In Wijk aan Zee rijden we om het grasveld heen, het dorp lijkt verlaten, de supermarkt is al dicht, er is een snackbar en een pizzeria, maar daarvoor komen we niet. We fietsen door, gaan rechtsaf, moeten flink trappen tegen het duin op, fietsen langs de parkeerplaats en de strandtent. We zien de zee, het strand en dan vliegen we met de fiets het duin af, het zand in, nu nog enkele meters strompelen om het huisje te bereiken. Vanwege de wind en het weer zijn de meeste huisjes dicht, we zien slechts enkele mensen, die binnen bezig zijn met het uitpakken van koffers en tassen. We zijn er, zetten onze fietsen vast, zoeken de sleutel op, zetten de deuren van het huisje open en de zon breekt door. Op het terrasje uit de wind tussen de zonneschermen met fleece truien aan, drinken we een witte wijn.

Ik ga zwemmen, heel alleen in de koude zee. Jij houdt er niet van, maar houdt de handdoek en mijn bril vast en je roept me als ik te ver afdrijf en met mijn bijziende ogen de plek niet meer terug kan vinden. Als ik gedoucht heb en droog en warm gewreven ben, eten we een salade met brood, kopje koffie na. De zon begint achter de huisjes op de eerste rij te zakken, als we op weg gaan naar het beeldenpark. De lucht begint iets te betrekken en het waait, een koude wind tussen de metalen structuren en stellages verlicht door een restantje daglicht en rode en gele vlammen van de schoorstenen op de achtergrond.

Ik kijk naar je terwijl je foto´s maakt, terwijl je intens de beelden tot je door laat dringen voor je op het knopje drukt, op je knieën, liggend op de grond of met je grijze hoofd gebogen over een detail, zoekend naar een plaatje en heel vaak kom ik daarin voor. Wat houd ik veel van je.

We lopen terug terwijl het min of meer donker wordt en slapen samen bij het geluid van de wind en de zee. Morgen mag ik weer zwemmen en jij foto's maken.