Thuiskomen zonder terugreis, wat zou dat heerlijk zijn! Het fenomeen terugreis is voor mij hét argument om nooit meer op vakantie te gaan. Dat moment van je koffers pakken zonder 'hoe zou het daar zijn?'-gevoel over een nieuwe bestemming. Gehang op vliegvelden, vertraging en een gebroken slaapritme. Gesloopt strompel ik telkens de laatste meters naar mijn vertrouwde droppot. "Ik wil dit niet meer!" schreeuw ik dan uit, "ik ga nooit meer weg".

De droppot geeft uiteraard ging krimp. Ze is gewend aan mijn ritueel getier bij terugkomst. Wijselijk vertrouwt zij op de kracht van thuis. Het ontspannen vakantiegevoel komt terug met de smaak van een zoute dropsleutel op het vertrouwde dakterras. De eigen douche spoelt de vermoeidheid weg en de flashbacks van die cabine vol luidruchtige gelegenheidsvrienden vervagen. Ook zij zullen elkaar thuis gauw vergeten. Thuis heeft geen stewardessen nodig om de schijn van comfort op te houden. Thuis is gewoon thuis.

Gek genoeg heb ik geen aanmoediging nodig van huis te gaan. Daarvoor ben ik teveel ontdekkingsreiziger. Zonder aarzeling trek ik de voordeur steeds achter me dicht: "Dag voordeur, ik weet dat je op me wacht." Op heenreizen compenseert nieuwsgierigheid het ongemak. De lange vlucht is vergeten bij het opsnuiven van de eerste tropische lucht. Zelfs de kerosinedamp voelt dan natuurlijk aan. Je hebt geen tijd om je te ergeren aan de wachtrij. Russische of Thaise douaniers zijn zoveel interessanter dan de marechaussees op Schiphol. Kwijtgeraakte koffers blijken een goede reden om te gaan winkelen en ik geniet van de zoektocht naar een schone slaapplek. Dat is dan mijn nieuwe thuis, want zo voelt dat op reis. Tango-en in Buenos Aires,  de Ghanese savanne of een bedstee in Bronckhorst. Thuis kan overal zijn. Thuis is daar waar ik me vertrouwd voel, waar ik geen toerist ben. Thuis is zo vanzelfsprekend dat het onuitlegbaar is. Misschien heb ik daarom wel zo'n hekel aan een terugreis. 'Thuis hier' en 'thuis daar' vechten om mijn loyaliteit. Ik ben al thuis, waarom ga ik hier dan weg?

800 containers gaan in Valparaiso aan boord van de MV Cap Blanche met bestemming Rotterdam, plus twee rugzakken. Dit jaar spuugde mijn voordeur een interessante folder het huis in. Vakantie zonder terugreis? Dat kan. De trossen gaan los en Chili verdwijnt langzaam uit zicht. De komende 24 dagen heb ik vakantie. Maar dit keer ga ik niet terug. Ik ga slechts heen, ik ga op reis naar thuis. Ik ervaar de tijdzone's die anders verborgen blijven. De grote vaart is een gemoedelijke 24-uurs economie. Hier op de deinende leegte is er geen stress, maar regeert slechts de ijzeren regelmaat van drie goede maaltijden per dag. Een Oekraïense kapitein en een Filippijnse kok is een uitstekende combinatie. De evenaar, het Panamakanaal, het Colombiaanse pareltje Cartagena: nog nooit waren grensovergangen zo inspirerend. Bij de Azoren houden we een barbecue op het achterdek. We zijn nu immers in Europa en een zeeman is dan thuis, nog maar drie dagen varen.

In de Alexanderhaven ontbreekt het gehang en geduw in het gandpad. Het contrast met het gehaast opstaan tijdens: "Please be seated till the airplane has come to a complete stop" kan niet groter zijn. De kapitein schenkt me nog een kop koffie in op de brug: "Het schip is vrijgegeven, je kunt aan land". Deze brug is mijn huiskamer geworden. Waarom zou ik die ontvluchten? "Je kunt ook nog gewoon een nachtje aan boord blijven" raadt de kapitein mijn gedachten. Wat een heerlijke vrijheid! Ik kies de trein na de lunch. Uitgeslapen draait een gebronsde zeebonk de sleutel om, volledig ontspannen. "Ja droppot, ik ben het echt".