In Nederland zal het oranje inmiddels niet meer uit het straatbeeld weg te slaan zijn, hier in Zambia is van EK gekte nog weinig te merken. De wedstrijden worden uitgezonden achter de decoder en dus zal de gemiddelde Zambiaan die het toernooi wil volgen aangewezen zijn op kroegen die geïnvesteerd hebben in een satelliet tv abonnement. Vanuit de ambassade is het initiatief genomen om met zoveel mogelijk mensen uit de Nederlandse gemeenschap ergens de wedstrijden van Oranje te gaan kijken. Ik zal daar niet bij zijn. Niet omdat het me niet interesseert of omdat ik voetbalhater ben (dat is meer de houding van mijn partner K.), maar omdat ik waarschijnlijk de oranjesupporter met kaarten ben die van verder weg komt dan alle andere.

Ik ga de wedstrijd Nederland tegen Roemenië bekijken in Bern. De route die ik hiervoor moet afleggen voert langs Lilongwe in Malawi (korte tussenstop met het vliegtuig), Nairobi (nog een tussenstop), Amsterdam, Den Haag en Freiburg in Zuidduitsland. Zondag vertrekken we richting Nederland, partner K., dochter E. (alweer 9 maanden oud) en ondergetekende. Ons door Buitenlandse Zaken gefinancierde jaarlijks verlof moest toch ergens deze zomer plaatsvinden en toen bleek dat de kaartenloterij van de Oranje supportersvereniging een onverwacht positief resultaat had opgeleverd voor mij en twee eveneens voetbalminnende vrienden,werd de zomervakantie rondom het EK gepland. Iets waarvoor ik K. nog tot in lengte van jaren dankbaar zal zijn.

In Den Haag strijken we neer om de eerste wedstrijden van Oranje op tv te bekijken. Dat wordt maandagavond wel even afzien aangezien we dan net de vlucht vanuit Lusaka naar Nederland achter de kiezen hebben, maar de echte liefhebber klaagt niet. Het vervolg van de reis naar Bern start op de zondag voor de wedstrijd die op dinsdagavond 17 juni wordt gespeeld. Dan wordt koers gezet naar Freiburg in een comfortabele huurauto (daar kan geen OAD bus arrangement tegen op). Freiburg ligt zo'n 150km ten noorden van Bern, is een prachtige oude universiteitsstad en biedt voldoende mogelijkheden voor vertier en vermaak.

Bovendien speelt op maandagavond Duitsland tegen Oostenrijk. Dat kon wel eens een ouderwetse eclatante zege worden voor onze oosterburen dus de lokale sportsbar zal wel uitpuilen en het bier vloeit ongetwijfeld rijkelijk als het arme Oostenrijk op de slachtbank wordt gelegd. Bijkomend voordeel is dat we zo ook de overige met kaarten toebedeelde leden van supportersvereniging pas zullen ontmoeten tegen de tijd dat de polonaise vanuit het centrum van Bern richting het stadion in de wijk Wankdorf wordt ingezet.

En het moet gezegd, de gemiddelde oranjesupporter mag dan niet al te fijnbesnaard overkomen, als het aankomt op Stimmungmacherij staat hij zijn mannetje. Ik spreek hier uit ervaring want tijdens het EK in 2004 in Portugal liep ik mee in de uiterst sfeervolle polonaise van downtown Braga naar het prachtige in de rotsen uitgehakte stadion van de plaatselijke Sportingclub waar Nederland op een mooie juni avond met 3-0 won van Letland en zich op miraculeuze wijze nog wist te plaatsen voor de tweede ronde.

Op Google Earth heb ik de route al bekeken en die lijkt wat minder idyllisch dan in 2004. Op het moment zelf zal dat natuurlijk geen probleem blijken te zijn voor een geslaagde opbouw naar het eerste fluitsignaal. 90 minuten later is het allemaal weer voorbij, Oranje is dan misschien wel, misschien niet door naar de tweede ronde en ik begin met mijn gezelschap aan het eerste deel van de terugreis naar Lusaka: 150km naar Freiburg door de Zwitsers/ Duitse nacht. De volgende dag rijden we terug naar Den Haag.

Over een maand ben ik weer terug in Lusaka en is Nederland misschien wel, misschien niet Europees kampioen. Partner K. zal blij zijn dat het voetbal weer voorbij is en mijn vrienden en ik zullen de eerste plannen smeden voor het WK2010 dat hier om de hoek in Zuid-Afrika plaatsvindt. Mocht Nederland zich plaatsen dan heb ik nog wel een paar tips voor de KNVB voor het opslaan van het trainingskamp tegen die tijd...